episode 7 #9. Een gesprek tussen Bacchus en God De enige die het over christelijkheid hebt, ben jij. Het zou mij worst wezen of je in god, de dj of jezelf gelooft. Waar het om gaat is dat we niet het idee moeten hebben dat we elkaars leven moeten opdringen aan een ander.
episode 7 #8. Mijn penvriend wil met me afspreken, maar ik durf niet Ik huil om jou, omdat ik je maar niet kan bereiken. Je schoffeert mijn normen en waarden. En ik weet dat de wereld ongevoelig is. Maar het is wel confronterend. Confronterend! Hoe jij tegen me doet. Lul!
episode 7 #7. Ik wil als maagd het huwelijk ingaan Ze legde haar telefoon neer en keek me aan. ‘Bovenal ik vind het fijn dat ik nooit hoef na te denken over chlamydia, gonorroe of syfilis. En ook niet over ongewenste zwangerschappen. Dat geeft rust in mijn leven. Respecteer dat eens.’
episode 7 #6. Ave maria Maar ze fascineerde me. Omdat ze in alles anders was dan ik. Ze was braaf, lief, aardig, zacht, gewoontjes. Ze liet me altijd uitpraten en verbeterde me nooit. Ze was verre van aantrekkelijk, maar haar rust en vriendelijkheid maakte iets grommends in me los.
episode 7 #5. Als je je verveelt, trek je onderbroek uit en dans Mijn dagelijkse hoogtepunt deze zomer kwam van Youporn en het kijken van Breaking bad seizoen 1 tot en met 5.
episode 7 #4. Wanneer schreeuwen wordt verward met gapen Maar het gevoel ging niet weg. Een drang om haar te laten begrijpen hoe ik in elkaar zat. Dat ik niet was zoals ik overkwam. Natuurlijk wilde ik haar versieren, maar ik wilde vooral begrepen worden.
episode 7 #3. Wanneer gapen wordt verward met schreeuwen Natuurlijk begreep ik Rachel [https://www.psychokiller.eu/2-op-een-avond-in-tuindorp-wilde-ik-vrij-zijn/] wel dat ze niet met me mee wilde. Ze had een vriend. Oké. Plan B. Ik ging het op mijn humor gooien. Dat moest haar overtuigen om iets met me te willen.
episode 7 #2. Op een avond in Tuindorp, wilde ik vrij zijn Ik wilde snel zaken doen, met haar. Zodat we samen dit feestje konden verlaten. Omdat ik dat nodig had.
episode 7 #1. Op een avond in Tuindorp, Utrecht Hoe deze avond begon stond in schril contrast met hoe deze avond ging eindigen. Op een tuinfeestje. Ergens in Tuindorp.
episode 6 #42. Littekens blijven Het goede vervaagde. Het slechte bleef achter. Net zoals de warme vingers van mijn moeder die mijn arm een uur lang kon kriebelen en me toen zoveel liefde gaf. Daar was nu niets van te zien.
episode 6 #41. Groter dan het leven We stonden uiteindelijk gewoon eenzaam en alleen te dansen met onze lichamen die iets deden wat onze hersenen probeerden te zijn.
episode 6 #40. Ritme is een danser Op de tonen van Snap fluisterde Nik in mijn oor: ‘Als dit een afscheidsfeestje is van mijn oude leven, ben ik je dankbaar!’ De discolichten verblindde kort mijn ogen. De bass maakte me doof voor andermans gelul. Ik keek Nik aan. Hij pakte me bij mijn schouder en ging met
episode 6 #39. Hoe ik iemand op de grond liet liggen De grootste leugen van het leven is het idee dat je kan veranderen. Opeens zijn we er met al onze genen. Dan worden we 14 jaar lang soort van opgevoed en dan zonder reden uit het huis geflikkerd. Dan moeten we het doen met wie we denken te zijn. We veranderen niet.
episode 6 #38. Eenzaam en lelijk Het gaat niet om dat ik oppervlakkig ben. Het gaat erom dat liefde een combinatie is van je uiterlijk en innerlijk. Je bent lelijk. Ik kan je nauwelijks aankijken zonder te moeten kotsen. Oké?
episode 6 #37. Wie was ik. Wat zagen ze in mij. Ik moest haar de waarheid vertellen. Omdat Sara me nooit de waarheid wilde vertellen. Omdat ik drie jaar lang dacht dat het goed zou komen. En er ooit een moment zou komen dat ‘het’ ging gebeuren.
episode 6 #36. Degene die ik wil, wil niet Ik zag iedereen zijn handen terug omhoog steken naar de dj. Ik zag dat de jongen zijn lenzen had gevonden en iedereen hem feliciteerde.
episode 6 #35. Ik deed het voor jou Ik deed het voor Sara. Indruk maken op een spook uit het verleden. Om te laten zien dat onze gesprekken over later waar waren.
episode 6 #34. De kapitalist die de wereld in zijn handpalm had De wereld is nog niet genoeg voor mij. Ik kan wat ik kan en dat doe ik bovengemiddeld goed. Ik word aanbeden. Ik word vermeden. En ik ben pas 20 jaar.
episode 6 #33. Hoe saai jij bent, als de lichten uit gaan Ik voelde me vervreemd van alles om me heen. Al die dronken mensen. Al dat blije gedoe. Al dat geneuzel om niks.
episode 6 #32. Ik kan niet dansen Sjoerd kon niet dansen; Kurt sloot altijd zijn ogen en bewoog sloom mee op de beat alsof de wereld om hem heen niet bestond. Nik danste te goed en Martijn aanschouwde de avond alsof hij nog nooit mensen had zien bewegen.
episode 6 #31. Het feest manifest Waar we staren naar het andere geslacht. Waar we onnavolgbare gesprekken aanknopen met wildvreemden. Waar we onze ziel blootleggen aan wildvreemden. Waar we praten over de zaken die het leven dat beetje extra geven wat we allemaal nodig hebben.
episode 6 #30. Hostels zijn voor verliezers | Laat me hip zijn | Fuck you Vrouwen ogen konden ons niet ontwijken. Wat wij uitstraalden was samen te vatten in jeugdige fucking aantrekkelijkheid.
episode 6 #29. Als je me op straat ziet, wil ik dat je me negeert Ik was ongevoelig. Tot Cleo haar lippen van de mijne haalde en me diep in de ogen keek. Zo diep dat ze mijn ziel kort aanraakte en ik een vonk voelde.
episode 6 #28. Ontmoet de ouders Cleo! Wat is dit voor toneelstuk! Werk en privé houd ik gescheiden. GESCHEIDEN! En dan kom jij met deze eikel aan die mijn leven dagelijks zuur maakt en nu ook mijn avonden en weekenden gaat verpesten?
episode 6 #27. Een samenloop van omstandigheden had me hier gebracht. Het idee dat het leven een grote mislukking was. Dat wat het leven natuurlijk ook. Maar het zou minder mislukt zijn als ik mijn verleden gewoon kon vergeten.
