Ik voelde me ouder en ouder worden. Mijn verleden rekte zich steeds [https://www.psychokiller.eu/1-ik-vind-mijn-vrienden-niet-meer-leuk/] meer uit in mijn hoofd. De pijn van schaamte en afkeer was nu nog vers. Maar ik wist nu al dat over een paar jaar het gevoel was vervaagd. Dat ik dan zou

Ik wenste dat geweld een opluchting zou moeten zijn voor een hele hoop opgekropte gevoelens. Gewoon een steen in iemands kop rammen. Net zo hard tot zijn hersenen er aan de andere kant uit kwamen. En dan overladen worden met een gevoel van euforie, voldoening en een schoon geweten. Ik

Ik voelde me opgelucht [https://www.psychokiller.eu/8-15-bros-before-hoes/]. Sinds Hein in ons leven was gekomen [https://www.psychokiller.eu/4-verlangen-naar-21-juni/] het een verkeerde kant op tussen Nik en mij. Een onnodige verkeerde kant. Ik was de enige die het zag. Nu was het weer oké. Soort van. Hoe ik

Uitgeput pakte ik een biertje van achter de geïmproviseerde bar op dit Psycho killer feestje [https://www.psychokiller.eu/8-14-dansen-doe-ik-niet-voor-mijn-plezier/] in Nieuwegein. Nik kwam op me af en zei: ‘Charlie, we moeten praten.’ Twee minuten later stonden we op het dak van het kantoorpand. Ik zag de Dom aan de

Ik danste alsof mijn leven er vanaf hing. Op dit Psycho killer-feest in een verlaten kantoorpand in Nieuwegein. Ik baalde dat Nik nota bene Hein en Chuck had uitgenodigd [https://www.psychokiller.eu/ik-veroordeel-niet-per-definitie-dikke-vrouwen-ik-bejubel-hun-kleding/] . We hadden er in de aanloop van dit feest flink ruzie over gemaakt. De andere Psycho

‘Wat mot je,’ zei PJ tegen me toen ze de deur opendeed. ‘Ik wil praten.’ ‘Over wie.’ ‘Over je ex, Hein.’ ‘Die kan rotten in de hel. Dat meen ik.’ Ze sloot de deur voor mijn ogen. Ik belde nogmaals aan. Ze deed met een loeichagrijnig gezicht open. Ik moest

Ik voelde me vaak verwijderd van alles om me heen. Ik had het idee dat ik alles om me heen niet meer kon aanraken. Als mensen me belden, wilde ik niet opnemen. En als ik zin had om te feesten en graag met ze wilde drinken, konden ze niet. Ik

Puk maakte me de volgende dag wakker met de mededeling dat ik moest gaan. Ik lag als een foetus op haar piepende Ikea-stoel. ‘Waarom mag ik niet blijven?’ Vroeg ik met een schorre stem. ‘’Je hebt me geen enkel moment het idee gegeven dat je iets voor me voelde. Je

Ik zat aan de rand van haar bed in haar kamertje in een smerig flatje in Overvecht. Ik zat na te denken wat ik hier deed en wat ik morgen rond dit tijdstip zou doen. Puk sliep. De langs denderende vrachttreinen lieten de ramen hard trillen. Ze had weinig discipline.

Ik had de meest troosteloze seks ooit. Met een meid die ik in mijn hoofd heel hoog [https://www.psychokiller.eu/2-hoe-backspacen-het-nieuwe-backpacken-wordt/] had zitten. Ook al had ik maar tien minuten met haar gepraat toen zij heel space was en ik heel dronken [https://www.psychokiller.eu/3-als-we-beiden-dronken-zijn-gaan-onze-gesprekken-eigenlijk-nergens-over/] . Ze lachte

Wie had vrienden nodig als elk meisje in de rij stond om een blik van mij te krijgen. Waar had ik diepgaande gesprekken [https://www.psychokiller.eu/3-als-we-beiden-dronken-zijn-gaan-onze-gesprekken-eigenlijk-nergens-over/] voor nodig, als mijn ogen overal naar toe konden gaan. Waar had ik Nik voor nodig als hij alleen maar pijn en