Een nieuwe supermarkt opende in de buurt waar ik woonde tijdens mijn studie. Als promotie hadden ze een wedstrijd uitgeschreven. Het enige wat je hoefde te doen, was je naam en e-mailadres invullen op een formulier en dat in een ton stoppen. De getrokken winnaar mocht een minuut lang gratis boodschappen doen. Een minuut lang! Gratis! Alles in je kar harken wat je maar wilde.

Ik wilde zo graag winnen. Niet om als een gek met de winkelwagen door de supermarkt te slingeren en met mijn lange armen winkelschappen leeg te scheppen. Maar om in alle rust naar de frisdranken te lopen. Naar de blikjes. En dan relax de merken en smaken af te gaan met mijn ogen. Om uiteindelijk zo'n miniblikje coca cola te pakken, in de wagen te stoppen en in alle rust terug te lopen naar de kassa. Als de host en de toeschouwers me met verbazing aankeken en vroegen: waarom?

Dan zou ik antwoorden: ik heb dorst.

Dat je alles kan pakken, hoeft natuurlijk niet te betekenen dat je alles hoeft te pakken.

Ik weet ook wel dat de hebberigheid het waarschijnlijk gewonnen zou hebben van mijn idealisme als mijn naam uit die ton was gekomen.

Maar toch.

Dat alles voor handen is, hoeft toch niet te betekenen dat je alles hoeft te proberen?

Die algoritmes zijn zo gebouwd online. Je keek A, wellicht vind je B ook interessant. Zo werken die webshops.

Maar ook pornosites. Daar zit het grootste gevaar van verslaving in. Er is altijd meer. Een betere belofte. Het idee dat die andere video nog geiler is dan waar je nu naar kijkt.

Een keuze hebben geeft het idee van vrijheid en dat we een vrije wil hebben. Maar we houden als mensen helemaal niet van keuzes. Want dat komt met de angst dat we het verkeerde kiezen. Dat we spijt krijgen.

Ik las in een artikel in de Cosmopolitan (don't ask me why) de volgende zin van de schrijfster over haar ervaring met datingapps: 'Ik heb net minstens 35 berichten gestuurd, naar mannen - sommige waanzinnig aantrekkelijk, andere mwah - die niet eens de moeite nemen te antwoorden.'

Alsof het een snoepwinkel is waar het snoep zelf ook moet instemmen om in je mond te belanden.

Dit is geen zoektocht naar de ware. Dit is een behoefte bevredigen dat je gezien wordt. Tot deze conclusie kwam ze zelf ook in het stuk. Het ging om iets anders dan een leuke date vinden.

Ik ken mensen die een hele avond in zelfbeklag met een wijntje op zich hardop afvragen waar hun ware blijft. Om vervolgens een lijstje op te sommen waar die ware aan moet voldoen.

Alsof we zelf een auto aan het samenstellen zijn met een onbeperkt budget.