4/29) Je gevoelens als de seizoenen

Weet je waar je een beginnende dichter op Instagram aan kunt herkennen?

Ze gebruiken ‘het weer’ en ‘de seizoenen’ als metafoor voor hun gevoelens.

Ik geef ze geen ongelijk.

Want je gevoelens zijn als het weer.

Het kan hard regenen. Het kan stormen. De zon kan zo hard schijnen dat je gek wordt van het gebrek aan schaduw. Maar één ding staat vast.

Niemand kan het weer veranderen.

Je kunt je er wel op kleden.

Zo zit het ook met je gevoelens.

Pas je dagritme aan aan hoe je je voelt. Sombere dagen vragen om warme thee, een dekentje en een liefkozende stem naar jezelf toe. Blije dagen vragen om dansen op muziek, mensen bellen en je favoriete taart bakken.

Ik praat al jaren met een vriendin in seizoenen.

Het is niet: hoe gaat het? Maar: in welk seizoen zit je?

Hoogzomer?

Kille winter?

Of juist zo’n koude winterdag met een blauwe lucht?

Het geeft een verdiepende laag aan het begin van het gesprek.

Zonder te vervallen in een simpel antwoord als ‘Prima’, terwijl je eigenlijk bedoelt: ‘Ik voel me al dagen alleen, genegeerd, waardeloos, ongesteld en dik en ik verlang naar mijn urn’.

Maar om zo het gesprek te beginnen, is ook weer zo wat.

Daarom.

De seizoenen.

Ik ben nog geen betere metafoor tegengekomen dan je gevoelens via de seizoenen te omschrijven.

Al wil ik best wel een lans breken om films als metafoor in te gaan zetten.

• ‘Het gaat zo goed met me dat ik tegelijkertijd bang ben voor een ijsschots. Zoals in de film Titanic (1997).’
• ‘Mijn emoties zitten vast in een oneindige cyclus. Zoals Bill Murray zijn dag blijft herbeleven in Groundhog Day (1993).’
• ‘Ik ben net Frodo met zijn ring. De last van het schuldgevoel is zo zwaar en eindeloos. Maar ik weet dat ik die op een dag in de vulkaan kan gooien. Zoals in de filmreeks The Lord of the Strings (vanaf 2001)’

De pech met films is alleen dat niet iedereen dezelfde films heeft gezien of de metafoor erin ziet.

En ja, daar stond strings en niet rings.

Anyhow.

De seizoenen kennen we allemaal.

(Of je moet je hele leven bij de evenaar hebben gewoond. Dan is het altijd zomer, en dat klinkt als een optimistisch persoon en die kun je beter gewoon ontwijken in je leven. Wantrouw de optimist! Want er is geen schaduw op de evenaar. En als je je eigen schaduw niet kunt zien, ken je jezelf dan wel voldoende? Ben je je dan wel bewust genoeg van de donkere krachten die in je schuilen?)

Komiek, schrijver, acteur, presentator, mentale-gezondheid-voorvechter, Ai-criticus, Brit en meer: Stephen Fry (1957), gaat hier nog verder op in.

Fry worstelt zelf al zijn hele leven met depressies.

Hij omschrijft zijn gevoelens als het weer. En dat heeft verstrekkende gevolgen voor hoe hij naar zichzelf kijkt.

Het volgende komt uit een interview in de podcast The Diary of a CEO uit december 2022:

‘Het weer is echt. Je kunt niet zeggen: “Ach, het sneeuwt niet echt, er is geen sneeuwstorm buiten, dus ik trek gewoon een T-shirt aan.” Je moet accepteren dat het weer echt is. Maar je moet ook accepteren dat je het niet hebt veroorzaakt. Ik heb het niet laten sneeuwen. Het is er gewoon.’

‘En je hoeft ook niet te denken: “Nou, dat is het dan, het gaat voor altijd sneeuwen, het blijft altijd koud.”’

‘Nee, het zal weer overgaan. Het weer heeft niets met jou te maken.’

‘Je kunt het niet laten stoppen, en het is niet jouw schuld dat het er is.’

Vier belangrijke inzichten uit deze weermetafoor van Fry:

1. Je gevoelens zijn echt, ook al denk je van niet.
2. Het is niet jouw schuld dat je je zo voelt.
3. Kleed je naar het weer. Oftewel: pas je aan aan je eigen gevoelens.
4. Het gaat vanzelf voorbij.

Ja.

Het gaat vanzelf voorbij.

En niet vergeten.

Na zonneschijn komt altijd een zware stortbui.

Dit is het vierde hoofdstuk uit mijn boek 'ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven'. (2026) Bestel in mijn shop of hieronder.