Dit vraag ik me regelmatig af: Wat is nu het ware dilemma van onze levens in 2021?

Uitzichtloosheid en hoop? Zeg maar het verschil tussen een depressief persoon en een optimist? De ene ziet geen toekomst meer, de ander is alleen maar gefocust op de toekomst.

Of zit er een nuance in? Als we inzoomen op die optimist: die weet wat die wil en heeft er vertrouwen in dat het lukt. Daartegenover staan de personen die zich totaal verloren voelen in deze tijd. Niet per se depressief, maar wel stuurloos en besluiteloos.

Ik weet wel wat het dilemma zou moeten zijn: Heb ik dit product nou echt nodig voor ik er 800 euro aan uitgeef en daardoor indirect alle grondstoffen op aarde uitput?

Ik hoor de hele dag door termen als 'duurzaamheid' en 'de aarde redden' en recyclen, maar ik lijk elke keer weer meer plastic mee naar huis te nemen als ik de supermarkt heb bezocht.

Wellicht is het dilemma dat we het maximale uit alles kunnen halen in deze tijd. Het maximale uit je talent. Je salarisonderhandeling. Je lijf. Je cijfers op school. Je liefdesleven. Je schoonheid. En als het niet helemaal gaat zoals we willen ligt het of volledig aan onszelf (zelfhaat) of volledig aan de ander (we zijn het slachtoffer).