je gedachten puur houden

We zijn zo afgeleid dat we onze gedachten niet meer horen.

Alleen de hele negatieve dringen nog tot ons bewustzijn door. Daar schrikken we vervolgens zo van dat we opnieuw afleiding zoeken.

Het is een cirkel.

We staan in contact met de wereld, maar niet meer met onszelf.

Het is gewoon niet meer te doen om een boek te lezen zonder de dopamine-machine op armlengte afstand te hebben.

Het enige moment waarop het mij lukt om een uur lang ongestoord te lezen, is na het opstaan. De telefoon laat ik in de slaapkamer achter. Kopje koffie, boek open.

Dan is er nog geen enkel circuit in mijn lichamelijke systeem geopend dat me laat verlangen naar een prikkel.

Dan zijn er nog pure gedachten die ronddwalen, die me opvallen, maar me niet meteen in een emotioneel moeras trekken.

En na amper een bladzijde zit ik al in het verhaal of in een betoog. Dat is zo’n lekker gevoel: jezelf vergeten terwijl je leest.

Maar de rest van de dag? Overgeleverd aan de goden van het algoritme.

Maar ik ben niet verloren, lieve vreemdeling.

De enige manier waarop ik toch nog iets in me puur houd, is pen en papier. Het zit vastgeklit aan mijn hand.

Vroeger (lees: een paar maanden geleden) deed ik een jaar over om een Leuchtturm1917 bullet journal te vullen. Nu twee maanden. Het houdt me niet weg van de telefoon. Maar er zijn nu genoeg momenten zonder scherm waarop ik mijn gedachten opschrijf.

Het maakt niet uit wat.

• to-dolijstje
• gedachten over hoe ik me nu voel
• een idee voor een quote-ansichtkaart
• een tekst over dat je een smeerlap bent, maar te preuts om het toe te geven

Als de inkt het papier raakt en een zin verschijnt, is de gedachte al verder. Waardoor de volgende zin ook op papier komt.

Het is nu zo erg dat ik me naakt voel als ik wandelend zonder notitieboek de deur uit ga.

Ja, ik sta nu in de Albert Heijn bij het vriesvak te pennen over ‘negeer je hart volg de massa’ of ‘je bent geil en je wilt wat’. Want als ik het niet opschrijf, verdwijnt de gedachte en dat is een heftig gevoel. Dat die ene zin die me miljonair zou kunnen maken verdwenen is.

M’n teksten voelen nu ook anders. Meer natuurlijk. Minder overdacht. Want dat is wat een toetsenbord doet. Er is een backspaceknop en er zijn pijltjes. Daardoor ga je verbeteren in plaats van doorschrijven.

Taalkundige Mark Forsyth (1977) zegt dat als de tekst in een goede flow uit je komt, de lezer het in diezelfde flow leest. Als de tekst krampachtig uit je komt, zal de lezer er ook moeite mee hebben.

Schrijven met pen brengt me het snelst in de schrijfflow.

Er is nog een ander voordeel van een paar keer per dag je gedachten opschrijven. Je traint jezelf om je gedachten weer te horen. Dat gaat vanzelf.

Ik heb lange tijd met mijn eigen ontworpen gedachtenvanger rondgelopen in mijn jaszak of in mijn kontzak.

Dat was fijn. Vele gedachten in gevangen. Maar omdat ik mezelf nu zo extreem getraind heb, zijn mijn gedachten te groot. Het moet op groter papier.

Ja, ik loop met een A5-notitieboek rond. Gelukkig heb ik een eigen ontworpen katoenentas met ‘stop met gelukkig worden, wees melancholisch’ waar die in vervoerd kan worden.

Dus, lieve vreemdeling.

Schaf een klein of groot notitieboek aan en leer het jezelf aan om niet meer te tikken op je telefoon, maar op papier.

Overdenk het niet. Laat het papier alles vangen wat het opschrijven waard is. Je gedachten. Je boodschappenlijstje. Een conceptmail voor een collega. Een cadeau voor een goede vriendin. Een mooie dichterlijke zin.

Het houdt je gedachten puur in deze afleidende wereld.

liefs,

tomson

Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.