🪐 stoppen met dat wat je geen energie meer geeft
Je loopt je lul-achterna moment. Het besef dat je hier niet meer kunt blijven. Je moet weg.
Het is misschien wel het moeilijkste wat je kunt doen.
Bewust stoppen met dat wat je aanzien en geld geeft. Omdat het je leegtrekt. Omdat het niet was wat je ervan had verwacht. Of omdat het gewoon niet bij je past.
Mensen noemen het wellicht moedig. Maar je ziet in hun ogen vooral het oordeel. Ze begrijpen het eigenlijk niet echt.
Waarom zouden ze ook? Ze willen jouw droom. Je zekerheid. Je aanzien en je salaris. Ze zien dat wat het aan de buitenkant is.
Niet de prijs die je er zelf voor betaalt.
Want we betalen altijd een prijs als ons hart er niet ligt. En die prijs is zwaar.
De melancholie is het eerste wat je voelt opkomen als iets niet klopt in je leven. Het is ook het makkelijkste gevoel dat je kunt negeren.
Niemand verzuipt. Geen kind overboord.
Maar het blijft kloppen op je raam. Eerst zo’n vriendelijke klop. Dan een dwingende. En dan die vuisten. Bonzend op het glas. Zo hard dat zelfs de vazen met bloemen erin ervan trillen.
Die deur moet toch een keer geopend worden, mijn lieve vreemdeling. En als je die opent, weet je nooit wat je kunt verwachten. Maar makkelijk is het nooit.
Er breekt een lange periode vol twijfels en diepe gevoelens aan voor je zo’n grote beslissing kunt nemen.
Maar als je die beslissing hebt genomen?
Poah.
Dan hoor je de vogels weer fluiten buiten.
Letterlijk.
De druk is weggevallen.
Je bent weer vrij.
geadoreerd worden en er toch mee stoppen
Henny Vrienten (1948–2022) stopte met dat wat nog wel jaren door kon gaan.
Hij trok de stekker uit de band Doe Maar. De populairste Nederlandse popband ooit. Twee nummer 1-hits: De Bom en Pa. En hits als Doris Day en Is dit alles. Ze waren zo populair dat het leek op Beatlemania.
Gillende meiden overal. Uitverkochte zalen. En een tegenbeweging. Grote groepen die de band begonnen te haten
Maar Henny had er geen zin meer in. Hij zat in een droom die nooit zijn droom was geweest.
Hij gaf een aantal redenen om te stoppen:
- ze waren té populair. Met geblindeerde wagens aankomen. Elk concert weer hopen dat niemand werd doodgedrukt voorin.
- hij hield van intieme concerten. Waar je een connectie hebt met het dansend publiek. Voor een zaal van tienduizend mensen optreden is alles behalve intiem of in verbinding.
- te veel hebzucht om hen heen. Iedereen wilde aan ze verdienen. Ze moesten daardoor als band van alles. Ze werden volkomen uitgeleefd.
- het publiek werd jonger en jonger. Terwijl Doe Maar over volwassen dertigeronderwerpen bleef zingen.
Het kantelmoment was toen hij een zesjarige jongen in het publiek mee zag zingen met de tekst ‘je loopt je lul achterna’.
Een persoonlijk nummer van Henny over de spanning tussen thuis zijn en altijd onderweg in de schijnwerpers.
Wat was hij in godsnaam aan het doen? Waar sloeg dit allemaal op? Hoort een kind dit mee te zingen?
Het was goed zo.
Er was niet eens een zwart gat waarin hij viel na de breuk.
Nee.
Henny deed wat ieder mens doet als die radicaal afscheid neemt van iets wat die niet meer wil.
Zijn uiterlijk veranderen.
Hij knipte zijn geverfde kuif af, zette een hoornbrilletje op en ging nette-menerenmuziek schrijven.
Op straat herkende niemand hem meer met zijn trenchcoat, bril en korte kapsel.
Ook gooide hij al zijn gouden platen weg. Wat moest je ermee?
Later in zijn leven zei hij dat hij de Doe Maar-periode als een onderbreking van zijn leven zag.
Daarvoor was hij een muzikant die in zijn eentje veel muziek voor anderen maakte. Na Doe Maar ging hij dat weer doen. Filmmuziek. Muziek voor Sesamstraat. Musicals.
‘Ik ben ontzettend dankbaar dat ik die vijf jaar heb meegemaakt, maar ze passen minder bij me qua persoonlijkheid dan de rest. Ik merk het ook in mijn werk. Als ik twee maanden alleen zit te werken in mijn werkkamer, is er geen vuiltje aan de lucht. Op het moment dat ik met veel mensen moet werken, word ik ontzettend moe. Mensen zuigen energie uit je. Alleen voel ik me lekker.’
Ja.
‘Alleen voel ik me lekker.’
Hij had gewoon heel lang nodig om de intensiteit van Doe Maar te verwerken. En ook om uiteindelijk weer wat warmte te voelen voor wat het was.
Ze gingen rond 2000 weer optreden en maakten met enthousiasme een nieuwe plaat. En na 2010 kwamen ze geregeld nog bij elkaar als band voor reünie optredens.
Henny overleed in 2022.
ze zei nee
We hebben allemaal zo’n je loopt je lul achterna-moment voordat je een grote beslissing neemt.
Iets wat je de waanzin van je leven laat inzien. Iets dat je doet beseffen: dit moet stoppen.
Voor mij was het nadat ik ‘Ze volgt me niet terug’ uitbracht in 2018. Alleen al in de voorverkoop verkocht ik 800 exemplaren. Maar ik worstelde in die tijd ook met een depressie. En had een hele serieuze grotemensenbaan.
Het was te veel.
Je moet weten dat mijn werkgever mij verhuurde aan verschillende bedrijven. Ik was net aangenomen voor een opdracht van drie dagen.
Alsof het zo moest zijn.
Ik maakte mijn ambitie kenbaar aan mijn manager. In de middag. Beiden met een kartonnen bekertje koffie voor onze neus, zittend in zo’n ronde vergaderbank vlak bij de lift.
Ik vertelde met trillende stem over mijn schrijversambitie. En dat het heel goed ging. Maar dat ik er nog niet was. En dat ik het hier naar de zin had. Met drie dagen werken ben ik geholpen. En nu ik op een klus zat van drie dagen, zou mijn contract kunnen worden aangepast van 32 naar 24 uur?
Ze keek me lang aan.
En zei toen: nee.
Echt.
Die vuist die ik in mijn buik voelde.
Een paar dagen later kreeg ik mailtjes doorgestuurd van klussen waar ze me voor één dag aanboden.
Een dag? Wat een waanzin. Welk bedrijf wil nou een dure kracht voor één dag inhuren?
hier wil ik nog niet eens levendig gevonden worden
Heb jij weleens de vraag gehad: waar wil jij nu absoluut niet werken? Ik wel. En mijn antwoord was altijd hetzelfde. Ik vertik het om bij een waterschap te werken. Ja, die dijkbeheerders en zo.
Daar is te veel geld, te weinig ambitie, alles duurt jaren, te veel regels en een ambtelijke cultuur. Echt. Ik kan me niks ergers voorstellen dan daar rondlopen.
Wat denk je wat voor klus ze voor me vonden voor één dag? Het enige soort organisatie in Nederland dat de portemonnee trekt om iemand voor acht uur in te huren.
Een waterschap.
Ik heb geweigerd, wat absoluut niet werd gewaardeerd, maar fuck you.
Ik hoorde ook al snel collega’s tegen me zeggen wie er wel in onze pool drie dagencontracten hadden.
Meer dan je denkt.
Waarom zij wel en ik niet?
Het was een je loopt je lul achterna-moment.
wacht niet op toestemming
De wereld is er niet om mij te helpen in mijn ambities.
De wereld houdt geen rekening met mijn wensen. Waarom zouden ze? Ze zitten er voor zichzelf en hun eigen doelstellingen en targets en weet ik veel wat.
Ik moest zelf in actie komen. Als je wat wil in je leven. Wacht niet op toestemming. Wacht niet eens op het juiste moment. Zet het in beweging.
Mijn plan was simpel. Spaar geld zodat je het twee jaar zonder baan fulltime kan schrijven en een manier kan vinden om ervan te leven.
Ja.
En toen trok de depressie weg. Er was een toekomst.
Ik had drie jaar nodig berekende ik om mijn baan te kunnen opzeggen.
Uiteindelijk zei ik na anderhalf uur tabee.
De beste beslissing ooit.
De rest is geschiedenis.
top 5 doe maar
Mijn blowvrienden draaiden altijd Doe Maar. Waardoor ik het nooit heb kunnen waarderen. Maar nu waardeer ik het enorm.
Henny Vrienten was een enorm getalenteerde schrijver, liefhebber van poëzie en enorm productief in zijn leven.
Hier mijn top 5 Henny Vrienten in onwillekeurige volgorde:
- Doe Maar – Pa
- Doe Maar – Okee
- Boeijen Hofstede Vrienten – Vrouw voor het raam
- Henny Vrienten – Dichtbij
- Doe Maar – Net alsof (live)
En lees zijn alleraardigste biografie Henny Vrienten (2024) van Leo Oldenburger (ook op storytel en in kobo plus). Of kijk deze charmante mini-docu van Cath Luyten van de Vlaamse omroep.
Liefs,
tomson