je neemt het te persoonlijk allemaal, terwijl het antwoord gewoon leipe shit is
Ken je die vermoeiende oom die op elke kringverjaardag weer roept hoe dit land naar de KLOTE gaat?
Of die te luid pratende tante die tot in detail haar medisch dossier uitlegt en elke specialist de schuld geeft dat ze haar klachten onvoldoende serieus hebben genomen?
Het heeft dus geen zin om een inhoudelijk gesprek met ze aan te gaan.
Dat wist je al.
En toch doe je het weer.
Hap. Hap. Hap.
En het erge?
Je komt nooit tot een gezamenlijke, verbroederende conclusie.
Waarin je samen een analyse hebt gemaakt van de wereld en de medische zorg. Waar je vol begrip en inlevingsvermogen concludeert dat de wereld gebroken is en niemand het kan maken.
Nee.
Niets van dit.
Omdat zij het allemaal te persoonlijk nemen. Omdat zij denken dat elke tegenslag een bewuste actie is van de ander om hun leven nog miserabeler te maken. En jij voelt je onbegrepen en gefrustreerd en alleen na de discussie.
Omdat je het zelf ook te persoonlijk neemt.
Nee.
Neem nou maar van mij aan.
En anders van mark twain:
Never argue with an idiot. They will drag you down to their level and beat you with experience.
Maar er is hoop.
H.O.P.E. (In het Engels krijgt dit woord meer gewicht.)
Hoffnung (In het Duits krijgt alles meer schwung.)
Door de volgende keer gewoon vol interesse te antwoorden met ‘leipe shit’.
Ja.
Dat is de enige manier waarop je emotionele afstand neemt. Door het buiten jezelf te houden.
Dat kun je toepassen bij mensen met wie je het niet helemaal eens bent. Maar ook als vorm van zelfbescherming als je weer die behoefte voelt om iemand met verdriet te adviseren.
Zoals je huisgenoot die had gezegd ‘nooit meer met hem’. En drie keer raden bij wie ze afgelopen nacht was geweest en waardoor ze weer tot tranen toe geroerd is? Zelfde verhaal. Zelfde frustratie.
Niet doen.
Niet de advizeur uithangen, met nadruk op zeur.
Het is aan dovemansoren gericht.
Doe als Willy Wartaal (1982).
Kun je je nog dat seizoen van ‘Dream School’ (2021) herinneren waarin Willy Wartaal langskwam?
Een man die zelf als geen ander de hardheid van het leven begrijpt. Met een moeder die verslaafd was aan drugs. Die naar een ander gezin verhuisde en een eikel van een nieuwe vader kreeg.
Een gast die ook makkelijk connectie maakt met al die Dream School-deelnemers die zo diep vastzitten in hun eigen patronen, dat ze er gewoon niet uit kunnen breken. Hij gaf ze de opdracht om hun gevoelens om te zetten in een tekst.
En ze vertelden allemaal hun verhaal aan hem. Hun worstelingen. Hun drama. Overleden vader. Verstoten door ouders. Verslaafde broer.
Echt heftige dingen.
En wat zei Willy Wartaal op al deze hartverscheurende verhalen? Elke keer opnieuw?
‘Ik begrijp je’ en ‘leipe shit’.
Ja.
Hij hoorde ze, hij begreep ze, maar voelde geen verplichting om ze te troosten of te adviseren of hun emoties ook te dragen.
‘Ik kan hun shit niet oplossen. Ik kan ook niet het juiste zeggen om het beter of minder te maken. Ik kan wel gewoon luisteren,’ zegt hij.
Zo omschreef hij ook zijn eigen problemen met zijn moeder. Leipe shit. En dat hij het gewoon ging benoemen zoals het was.
‘Mijn moeder is gewoon een junk. Daar heb ik verder niets mee te maken. Het is niet mijn schuld. Het zijn haar keuzes. Not my problem.’
Dus, de volgende keer als je oom begint te raaskallen over hoe oneerlijk het in dit land eraan toegaat. Of als je tante weer eens onbegrepen van de huisarts vandaan komt. Of je huisgenoot weer begint te klagen over de klootzak van een scharrel.
Antwoord als Willy.
‘Leipe shit’.
liefs!
tomson
Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.