Het enige wat me echt opwindt is een diep gesprek... Zo'n een waar de ene iets zegt tegen de ander wat hij nog nooit eerder heeft gedeeld met iemand.

Zo'n diep verborgen bekentenis waar je normaal niet eens over na durft te denken, omdat je dan de schaamte voelt.

Bij zo'n bekentenis voel ik me voor even echt verbonden met iemand. Zo'n gevoel van: ik begrijp jou. Jij begrijpt mij.

Dan begint er iets te tintelen in mijn lijf. Mijn buik. Nog wat daaronder...

Ik voel me dan zo verbonden dat ik gedachtes krijg om nog meer één te worden met degene die voor me zit. Fysiek.

Of het nou een man is of een vrouw. Jonger dan ik of het dubbele van mijn leeftijd.

Ik hoef geen fysieke aantrekkingskracht. Het enige wat ik wil is een ware connectie met andermans ziel. Iemands ware kleuren zien.

Zodat ik het kan omhelzen. Net zolang tot het gevoel langzaam weer uitdooft.

Want dat doen gevoelens... Dat doet dat idee van verbondenheid. Niets duurt voor eeuwig. Het dooft waar je bij staat.

Dus ik wil geen moment van die intensiteit missen. Niets. Ik ga er volledig in op.

Ik ken iemand die van leren pakjes houdt (met zo'n zweep erbij).

Ik ken iemand die 'm graag in de achteruitgang laat parkeren.

Ik ben een beetje saai op dat gebied.

Mijn enige fetisj dat ik kan bedenken is dat ik enorm opgewonden raak van andermans drama.

Geef het me. Alsjeblieft. Geef me meer drama. Geef me de connectie.

Het laat me kwijlen. Het laat het broeien daar beneden.

Dus alsjeblieft.

Vertel me al je trauma's. Vertel me al je geheimen. Vertel me al je gebreken.

Het windt me op, op een heel gekke manier.

#bekentenissenuithetondergrondse


‘Bekentenissen uit het ondergrondse’ zijn korte duistere rauwe mini-verhalen geschreven door Tomson Darko. Deze bekentenissen worden elke maandag, donderdag en zaterdag gedeeld.

📸 via tumblr