🪐 Zoek de diepte van de dingen

Weet je wat Rainer Maria Rilke (1875–1926) schreef?

Zoek de diepte van de dingen: daarheen daalt de ironie nooit af.

Dat is wat me helpt bij alles wat ik schrijf. Die vraag: ben ik diep genoeg gegaan in mijn gevoelswereld? Hoe persoonlijker het wordt, hoe kwetsbaarder.

Ik heb ooit een somber, hitsig boek geschreven over Daan. Eigenlijk is het te persoonlijk. Misschien wel te diep. Daarom is het nog niet gepubliceerd. Daarna schreef ik een nieuw verhaal over Nora. Dat werd ​Ontgoocheld​.

Dat voelde veiliger. Al zal de tijd leren dat ook dit werk iets dieps in mij blootlegt. Zoals al mijn boeken dat doen. Soms zo bloot dat ik niet eens hardop durf te benoemen wat precies.

Ken je mijn boek ​Sombere hitsigheid onbegrepen​? In recordtijd geschreven. Over Nora, die zich altijd aanpast aan de mannen in haar leven, in de hoop dat ze blijven. Dat verhaal stond zo ver van me af.

Tot ik inzag dat ik Nora ben.

Me altijd aanpassen aan mijn fans. Aan het beeld dat ik van hen heb. Het schuldgevoel dat ik altijd te weinig woorden verspreid, te weinig geef voor het geld dat ze me betalen.

Dus doe ik altijd meer. En meer. En meer.

En dan ontvolgt iemand me. Of zegt iemand een abonnement op. Of koopt iemand mijn volgende boek niet.

En dan klinkt die kritische stem in mijn hoofd. De stem die mijn hele leven al rondzingt:

Ze houden van je en dan verlaten ze je weer, alsof je niets bent.

Ik ben Nora.

Het was een metafoor.

Dat is wat schrijven is. Je ontdekt het – met een beetje geluk – pas achteraf.

Schrijf nooit over je eigen leven, lieve vreemdeling.

Verzin personages die niet op je lijken.

Maar stop alles wat je ooit hebt gevoeld in je woorden. Overdenk niet. Schrijf.

Analyseer niet.

Schrijven is geen therapie.

Schrijven is een noodzaak om je tot kalmte te brengen.

Om een tijdje later te beseffen waar het echt over ging: over jou.

En soms geneest dat.

Schrijven over Nora heeft me, voor zover dat kan, genezen. Ik heb dat pleaserige gedrag een beetje losgelaten.

Gelukkig.

Want het putte me uit.

Vertel me, lieve vreemdeling:

Wat put jou uit in het leven? En hoe ga je er afscheid van nemen?

Je moet me één ding beloven in alles wat je schrijft: wees zo eerlijk en kwetsbaar mogelijk. Verberg niets voor het papier. Ook al is het fictie.

De lezer wil je woorden voelen.

Liefs,

tomson

Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.