Wel weer genoeg zielig gedaan
Als je zelf niet meer zoveel te zeggen hebt, valt het pas op hoeveel mensen tegen je praten zonder echt een gesprek te voeren.
Ze zenden, zenden, zenden. Ongefilterd hun gedachten en aankopen. Geen spannende anekdotes of filosofische proefballonnen.
Geen poging tot echt contact.
Gewoon gelul.
Je bent de luisterpaal. En zolang er geen vraag komt, weet je zelf ook niks meer te vertellen. Behalve een glimlach en een knikje en een ‘wat leuk, zeg’. Meer aanmoediging hebben ze niet nodig.
Ik heb een theorie: ik zou gewoon mijn knoop en gulp los kunnen maken en mijn broek tot op mijn enkels kunnen laten zakken en uitgebreid aan mijn harige billen kunnen krabben en ze zouden het niet eens in de gaten hebben. Maar ik heb het nog niet in de praktijk kunnen testen.
Maar even serieus, lieve vreemdeling.
Ben je iemand die wacht op toestemming om te praten of vertel je gewoon als je wat ruimte voelt?
In periodes waarin depressieve somberheid me vindt, heb ik toestemming nodig om los te breken uit mijn eigen hoofd. Om me gezien te voelen. Om te weten dat iemand echt naar me wil luisteren.
Maar de pech is dus dat het me juist dan pas opvalt dat een gesprek voeren bestaat uit wachten tot de ander is uitgepraat.
Iedereen wil gehoord worden. Maar niemand wil echt luisteren.
Bij depressieve somberheid voel ik me levensmoe. Wat verrassend genoeg dicht tegen levensmoed aan schuurt.
Dat je heel veel aandacht en tijd besteedt aan iemand. Ook al merk je ook wel dat het niet helemaal terugkomt. Maar ja, die levensmoed. Tot een moment of een opmerking je doet beseffen dat dit nergens naartoe gaat. En dan voel je de intense moeheid. En dan komen die intens zware gedachten op.
De levensmoeheid heeft ons weer gevonden.
Even een paar dagen door de zwaarte heen. Om jezelf daarna weer op te rapen met de zin:
‘Wel weer genoeg zielig gedaan.’
En dan kun je er weer tegenaan. Je negeert de ander. Je richt je weer op de andere belangrijke zaken in het leven.
- Waarom jezelf zo verliezen in een persoon?
- Of in je werk?
- Of in iemand erbovenop helpen?
Je wordt een versie die je helemaal niet wil zijn. Te pleaserig, te graagwillend. Te aanwezig. Te kwetsbaar ook. Het voelt niet helemaal in balans of zo. En het erge is ook nog eens dat ik mezelf in die levenslust moeilijker kan observeren om mezelf te remmen. Ik pik de sociale signalen minder goed op.
Daar komt alleen maar ellende van.
Gewoon terugschakelen. Terug naar de basis. Terug naar mezelf.
Andersom geldt het natuurlijk ook. Te lang in die levensmoeheid ronddwalen is niet helpend.
Niemand wil zichzelf worden. Iedereen zoekt een evenwicht tussen zich geaccepteerd voelen en zelfacceptatie hebben.
We zijn allemaal voyeurs en exhibitionisten.
De vraag is: wat zijn we meer?
Worden we graag bekeken? Of gluren we stiekem het liefst?
Dat is denk ik waarom Ai-bedrijven meer toekomst hebben dan socialemediabedrijven.
Instagram is afhankelijk van de exhibitionisten. Terwijl de voyeurs wel spieken, laten ze nooit echt wat van zichzelf zien. Maar wat bespreekt de voyeur met Ai? Welke twijfels hebben ze? Welke foto’s van zichzelf laten ze analyseren? Welke psychologische inzichten dokteren ze uit?
Sommige vriendinnen van me zijn doodsbang dat na hun dood hun moeder een bepaalde la opentrekt en hun apparaten tot zelfbevrediging vindt.
Ik ben doodsbang dat iemand ChatGPT opent en ziet waar mijn gedachten de afgelopen weken echt naartoe zijn gegaan.
Ik bedoel, als ik nu zou sterven, zou je dit vinden:
- Glassex voor ramen
- katten en genocide
- kwantummechanica en reïncarnatie
- bruidsvlucht van mieren
- codependentie in relaties
- therapeutische en spirituele taal
- Quentin Tarantino (1963) over Jackie Brown (1997)
- eindredactie van teksten
Ja, niks schokkends, maar ik heb mezelf natuurlijk gecensureerd.
Tegelijkertijd.
Waar maak ik me druk om? Iedereen doet zielig tegen Ai. Omdat Ai altijd luistert en altijd antwoord geeft en altijd het gesprek gaande wil houden. Ook al is het een echoput. Maar ja. Dat ben ik ook als luisterpaal voor de anderen bij depressieve somberheid.
We willen allemaal gehoord worden. Ook al is het oor een computermodel dat doet alsof het ons begrijpt.
Beetje zoals die gruwelijke scène in Reservoir dogs van Tarantino:
Zo is het ook.
Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven!
liefs,
tomson
Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.