💎🪐 de laatste paniekaanval

M’n laatste paniekaanval was in 2024, in Antwerpen.

In een overvolle zaal, voor een Amerikaanse komiek.

Ik had nog nooit van hem gehoord, maar als je hem eenmaal hebt gezien, dan zie je hem overal. Hij duikt nu opeens overal op waar mijn ogen op gericht zijn. In beroemde podcasts, zelfs op de Nederlandse tv.

De zaal was te heet. We zaten te dicht op elkaar. Het voorprogramma was niet grappig genoeg, waardoor ik me begon te vervelen. Het bier van een uur eerder begon me ook nog eens op te breken.

Dan kom ik in mijn hoofd en bij mijn ongemak doet mijn lijf mee.

• Oh shit, ik zit precies in het midden.
• Oh shit, de gordijnen aan de zijkant zijn dicht, en de deuren ook.
• Wat nou als ik nu…?

Dus daar was die. De aanval.

Het enige pluspunt dat ik er terugkijkend over kan zeggen, is dat ik bleef zitten.

Ik kon ook niet anders. Ingeklemd tussen twee vrienden en een hoop dronken Belgen.

Een van de tastbaarste lessen uit therapie: vlucht niet voor de aanval. Want dan beloon je je angstsysteem. En dan kom je er nooit meer vanaf.

Zit het uit. Het is niet het einde van de wereld.

Maar ja. Dat is altijd makkelijker gezegd dan gevoeld.

We liepen na de show door de stad. De zon was al onder. We vonden een terras.

Eigenlijk wilde ik naar huis. Naar het hotel. Daar waar ik weer alleen kon zijn. Omdat de angst dat de aanval op elk moment terug kon keren nog steeds onder mijn huid zat. En ik voelde me ook niet heel erg op mijn gemak om mijn ongemak te delen met de twee vrienden met wie ik was.

(Ja. I know. Ik werk er nog aan. Dat je gerust de belasting van je eigen leven met de ander kunt delen.)

Maar ik voelde me toch verplicht om te borrelen. Niet alleen voor hen. Maar juist voor mezelf. Voor het plezier in het leven.

Het compromis in mijn hoofd was cola en geen alcohol meer.

De tweede aanval kwam niet. Al was m’n zelfbewustzijn op het terras te hoog om te kunnen ontspannen. Het put gewoon uit, zo’n aanval. Zo erg dat een paar uur later in het hotel de slaap niet echt kwam.

Nu ben ik twee jaar later terug in Antwerpen. Gewapend met een camera. Om de melancholie van de stad te vinden.

Pas vlak voor vertrek herinnerde ik me de aanval en dat gaf uiteraard nieuwe angst.

Of zoals m’n therapeut altijd zei: ANTICIPATIEANGST.

Wat als het niet aan mij ligt, maar aan Antwerpen?

Ja. Dat klinkt in het hoofd van een angsthaas opeens heel logisch en verklaarbaar en begrijpelijk.

Antwerpen is het probleem. Niet ik.

Misschien moet ik gewoon die hele avond van twee jaar geleden overdoen. Als vorm van exposuretherapie.

Bij dezelfde drukke plek eten. Dezelfde route door het centrum wandelen. Op dezelfde plek twee bier drinken. Hetzelfde theater bezoeken en naar een show kijken.

Of geef ik dan te veel credits aan de paniekaanval? Geef ik dan te veel toe aan m’n analyserende brein?

Blijf overdenken. Misschien zie je iets over het hoofd.

Dat was dus überhaupt mijn probleem, volgens de therapeut.

Te veel na-analyses doen. Een beetje zoals bij Wie is de Mol? Nazit. Podcast erover.

Te weinig je schouders ophalen en zeggen: nou en, dan had je een aanval.

En door.

Dus.

Op naar nieuwe avonturen in het Antwerpse. Zonder paniekaanval.

liefs,

tomson🪐