nee, niemand wacht op je

Niemand zit op jou te wachten. Niet je werkgever. Niet je collega’s. Niet eens je vervanger. En precies dat is het beste nieuws dat je vandaag gaat horen.

(Graag gedaan.)

===

Het is niet papa die voor je in de prak gereden auto gaat betalen.

Dat is je verzekering.

En als je schade hebt gedeclareerd, gaat automatisch je premie skyrocket omhoog. Je kunt nog proberen om snel naar een andere verzekeraar over te stappen. Maar ook zij zijn op de hoogte gesteld van je geblunder achter het stuur.

Je kunt je auto ghosten en met de trein gaan reizen. Maar tot den einde der tijden zal achter jouw naam staan dat de verzekering een groot bedrag heeft moeten uitbetalen voor je lompheid.

Op het moment dat jij weer autosleutels in je handen gedrukt krijgt, zullen ze de schade op je gaan verhalen.

Het leven kent vele plichten. Om eraan toe te voegen dat weinig plichten niet per se veel leven maken.

Want niemand in dit leven zit op jou te wachten.

Zoals de hartelijkheid aan de telefoon als ze zeggen dat jij het bent geworden bij een sollicitatie een grote grap is.

===

Het moment dat je als nieuwe medewerker in je beste kloffie en goed gepoetste schoenen staat te wachten bij de receptie om opgehaald te worden op de eerste dag, begint het gedonder al.

Nog geen actief account om in te loggen. Al wel een pasje, maar printen is een mysterie waar zelfs Gert van de ICT-helpdesk geen oplossing voor heeft.

Al die collega’s die op je eerste dag je handen schudden en zeggen hoe blij ze met je zijn, en vervolgens storten ze zich weer op hun toetsenbord en computerscherm.

Nee.

Niemand heeft echt tijd voor je. En zelfs heeft niemand aan de secretaresse doorgegeven dat je vandaag zou beginnen, dus er zijn niet eens ‘van harte welkom!’-bloemen.

‘Hopelijk had je toch nog een leuke dag en tot morgen.’

Maar zoals het begint, zo zal het de komende jaren gaan.

• Je wil wat te doen hebben.
• Wat om handen hebben.
• Je invloed laten gelden.
• Je creativiteit laten zien.
• Plannen naar een hoger niveau tillen.
• Vastgeroeste dossiers weer laten piepen en glijden.

Maar iedereen is druk. En jij bent gezicht nummer zoveel aan de vergadertafel. Mening nummer zoveel. Want afstemmen is alles. En consensus de doodsteek voor elk vastgeroest probleem.

Nee.

Niemand wacht per se op jou en je frisheid en enthousiasme en je levenslust. Eigenlijk vinden ze je arrogant. Zo’n betweter. Zo’n sneeuwvlokje.

• Terwijl jij elke dag weer denkt: wat doe ik hier?
• Waarom voel ik me zo moe en betekenisloos?

Dus refresh je nog maar een keer je mailbox.

En nog een keer.
En nog een keer.
En nog een keer.
En nog een keer.
En nog een keer.

Zelfs in bed, vlak voor slapengaan, refresh je nog een keer je mailbox.

Bang om iets te missen. Bang om betekenisloos te zijn.

===

Als je niet oppast, ben je binnen twee jaar ook zo cynisch als Anton.

Je weet wel. Die gast die weigert zijn bureau op te geven aan de filosofie van flexibel werken. De enige gast met een fotolijstje van zijn kleinkinderen op het bureau. De enige met een briefje op de achterkant van de bureaustoel met ‘AFBLIJVEN VAN ANTON’.

Wellicht wil je het volgende niet horen, maar de dag dat je vertrekt, zijn ze je al vergeten. Ondanks de grote woorden voor wat jij betekend hebt. En ja, je ziet zelfs betraande ogen. En het afscheidscadeau is creatief en memorabel.

We gaan je missen, gap! voelt ook heel gemeend.

Maar wat denk je? Binnen zes weken hoor je niets meer van ze. Binnen een jaar denk jij ook niet meer aan hen.

Of je nu ergens drie maanden of tien jaar werkt, op het moment dat je je vertrek aankondigt, ben je vervangbaar.

De enige geest die van jou blijft ronddwalen, is dat ene bestand op de Q-schijf met bij auteur jouw initialen.

Gelukkig zal niemand ooit op dat document klikken. Want documenten zijn er om de harde schijf op te vullen en anders niets.

Ik herhaal het nog maar een keer.

• Niemand wacht op je.
• Niemand houdt je hand vast.
• Niemand gelooft in je.

En dat is natuurlijk het ding.

Je weet ook al wel dat je slimmer bent dan al je andere collega’s. En dat je meer uit je handen krijgt dan waar anderen aan zitten te prutsen. Helaas geeft niemand je stickers.

Niemand ziet het.

Er is wel een uitweg.

Dat is die gekke kriebel aan de achterkant van je hoofd genaamd ambitie.

Dus je solliciteert gewoon naar die vrijgekomen leidinggevende positie in dit bedrijf. Je hebt je interne netwerk opgebouwd. Je hebt de nodige projecten geleid. Je bent een mensen-mens en strategisch sta je ook je vrouwtje. En ook nog eens de benodigde certificaten gehaald.

Knap van jou.

Jij bent meer dan klaar. Maar het bedrijf is niet klaar voor jou. Het is een regel dat je de eerste keer altijd wordt afgewezen. En je wist dat dit kon gebeuren. Maar het doet heel erg veel pijn. Want nu besef je pas echt: niemand wacht op je.

In ieder geval niet zo snel zoals jij zou willen.

En als het wel snel gaat, ligt dat vooral aan de verziekte werksfeer en niet aan jou. Omdat de doorloop zo snel gaat dat jij de last women standing wordt.

Het spijt me.

Hoeveel complimenten je ook hebt gekregen op school. Hoe vaak je ouders zeiden hoe bijzonder je wel niet was. In de grote mensenwereld wachten er alleen maar inkomstenbelastingen op je en torenhoge verzekeringspremies.

Hier tekenen bij het kruisje.

✖

===

Nee.

Echt niemand wacht op je.

Wees blij.

Niemand heeft ook verwachtingen van je.

• Waarom zou je perfectionistisch gaan doen?
• Waarom zou je overwerken?
• Waarom zou je zo lang tikken aan een mail aan een of andere directeur in het bedrijf?

Zij hebben een probleem en jij bent niet de oplossing. Maar degene die het probleem volledig overneemt en er verantwoordelijk voor wordt.

Succes ermee hè.

Ja.

Dat is het leven.

Papa betaalt niet voor je ingedeukte auto.

Je verzekering zal je altijd wantrouwen.

En jij?

Jij hebt te hoge verwachtingen van wat de wereld voor jou wil gaan betekenen.

Het leven is een seksueel overdraagbare aandoening en de sterftekans is honderd procent.

Wat je in die tussentijd doet, doet er niet zo heel veel toe eigenlijk.

Dus laat dat je vrijheid geven.

• Neem het allemaal niet zo serieus joh.
• Adem.
• Maak een goede grap.
• Ga gewoon eens wat vaker eerder naar huis.
• Open je mailbox gewoon een dag niet.

Wat geeft het?

Niks.

Dat is het gehele probleem en tegelijkertijd een verademing.

Een burn-out is het laatste wat je wil.

ONTSPAN.

liefs,

tomson

Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.