je hoeft niet alles aan Ai te vragen

Ai verveelt me.
Nu al.
Verzadigd door het toontje waarmee het tegen me praat.
Ook mag het nooit meer inhoudelijk aan mijn teksten prutsen.
Het is echt walgelijk wat het ermee doet.
Me laten klinken als iedereen online.
‘Maar even eerlijk’. ‘Misschien’. ‘Soms’.
Ik hoef al die lelijkheid niet in mijn tekst.
En al die wijsheden steelt het van anderen.
De lul.
Ik steel ze liever uit de boeken die ik zelf lees.
Dingen samenvatten is het wel goed in.
Maar de reden dat ik lees is niet om iets te kunnen samenvatten. Maar om heel veel erbij te voelen. Om mijn perspectief ietsjes te laten wijzigen in hoe ik naar de wereld kijk.
Het is toch staren naar zo’n bestelscherm van een Eat2Go-plek en plaatjes zien van wat je gaat bestellen.
Foto’s kunnen veel oproepen. Maar dat wat je in je kartonnen bakje krijgt, wordt nooit in essentie gevangen door wat de camera in een studio’tje qua licht opvangt.
Ik wil best bekennen dat ik weleens een film opzet en dan ergens aan het eind het plot kwijt ben, omdat ik vooral naar mijn telefoon zat te staren en dan maar aan Ai vraag of het in detail wil uitleggen wat het plot is.
Als je wel de film hebt opgezet, maar niet naar het tv-scherm hebt gekeken, maar wel een samenvatting hebt gelezen, heb je dan de film wel gezien?
Scheelt dat ik niemand meer hoor praten over films.
De zeitgeist van een gemeenschappelijke kijkcultuur is aan het verdwijnen.
Het enige wat mijn inbox nog weleens vindt, zijn doorgestuurde reels, die ik weiger te kijken.
Dat ligt niet aan jou.
Ik wil niet in de slotmachine van goedkope dopamine gezogen worden door reelvideo’s.
Geef mij maar video-essays op YouTube van 30 minuten over The Godfather (1972) en de neanderthalers en leven op Mars.
Maar zelfs YouTube serveert me tegenwoordig vreemde goedkope dingen.
Zoals een door 70 miljoen mensen bekeken video van een paard dat op hol is geslagen en tegelijkertijd poept en met zijn staart wappert en de stront verspreidt, waardoor die op een aantal honden terechtkomt.
Tja.
Ik voelde niks bij het kijken naar die video.
Maar ik heb ook niet zoveel met paarden.
Of honden.
Of poep.
Of wapperende staarten.
Ik heb net een boek uit over Blaise Pascal (1623–1662).
Hij vond de rekenmachine uit. Deed heel veel experimenten met luchtdruk.
Schreef ontzettend veel teksten over dat je niet je verstand moest vertrouwen, maar je hart. Aan het einde van zijn korte leven zette hij ook nog eens een koetsdienst in Parijs op, zodat arme mensen ook met het openbaar vervoer konden.
En wat hebben jij en ik vandaag gedaan om de samenleving een stukje beter te maken? Waarschijnlijk een video geliket over Gaza en anti-Trump. Of andersom, als je aan de andere kant van het spectrum zit.
Wat doet het er ook toe.
Zombiefilms zijn populair.
Omdat we zelf allemaal in zombies veranderen.
De enige interactie die we hebben, is praten met Ai.
Waarom voel ik me zoals ik me voel, Ai?
Terwijl Ai alles kan, behalve voelen.
Weird toch?
Heel weird.

liefs,

tomson

Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.