🪐 Het probleem met wakker worden en blijven liggen bij somberheid

De fijnste 3 seconden van de dag zijn die in de ochtend. Precies dat moment na het wakker worden.

Je ogen open doen en even geen flauw benul hebben waar je bent, hoe je heet, wat je voelt, wat er tussen je benen zit en of je doopnamen hebt gekregen.

Om daarna weer de teleurstelling van het leven te voelen opkomen. Plus de somberheid.

Oh. Niet leuk.

Maar niet getobd en zeker niet getreurd.

Zoals een wijsman ooit zei:

waar een (treur)wil(g) is, is een sloot.

Ik heb je rug.

Voor de volgende keer als het leven al kut voelt, drie seconden na het wakker worden.

Dit is mijn hygiëneroutine bij wakker worden met somberheid.

Let’s go:

• Probeer zo snel mogelijk na het wakker worden op te staan en in beweging te komen. Als je je afvraagt: hoe snel? Nou, als je direct duizelig wordt, dan was dat té snel. Maar een beetje dat niveau.
• Doe meteen de gordijnen open en vervloek de zon. Als de gordijnen al open waren, doe ze dan maar gewoon dicht. Het gaat om de beweging van de armen.
• Maak je bed op. Ja. Je eerste dopaminehitje van de dag. Doe nou maar gewoon. Schud aan dat kussen. Trek aan die dekens. Strijk het strak alsof er een strijkijzer aan te pas is gekomen. Doe.
• Ga daarna koffie zetten en doe elke beweging in vertraging, vol overgave. Knopje indrukken om op te warmen. Cupje pakken. Zoetje erin. Ja, deze melancholische schrijver drinkt z’n koffie met een zoetje. Laat me. Ben gevoelig.
• Doe terwijl het kopje zich vult met zwarte benzine een squat.
• Ja, vouw je handen bij elkaar en buig je knieën alsof je iets moet pakken wat op het onderste plankje ligt. Hoe meer je lijf kraakt als je dit doet, hoe beter. Laat het kraken en schuren.
• Die squat moet echt diep zijn, hè. Zo diep dat je bang bent dat je stuitje de grond aantikt. Doe dat tien keer.
• Smeer vervolgens, als je koffie klaar is, een boterham of maak een yoghurtje, met nadruk op -tje.
• Ontbijt ZONDER TELEFOON.
• Ik herhaal.
• Ontbijt zonder scherm.
• Doe zoals je opa deed. Pak de krant erbij. Of een boek. Of desnoods de achterkant van een pak hagelslag. Allemaal prima. Zolang er geen pixels aan te pas komen.
• Als je ontbijt op is en de sombere gedachten er nog steeds zijn, ga dan naar de badkamer om jezelf te wassen.
• Met een washand. Want de douche is op dit moment de naarste plek om te vertoeven. Dan gaan die gedachten en gevoelens alle kanten op als een FLIPPERKAST en voor je het weet ben je 90 minuten verder en totaal uitgeput van ademen.
• Nee.
• Gewoon met een washand en een klompje zeep (of douchegel) je oksels flink boenen.
• Ik heb hier zelfs een naam voor bedacht voor deze methode. Patent geregistreerd.
• Dit is de Oxelfris-methode.
• Ik heb zelfs een slogan: Oxelfris. Met een X.
• Daarna boen je je kruis, zonder douchegel. Anders brandt het, en dat laat je gilluh.
• Vergeet overigens je gezicht niet te wassen. Altijd eindigen met je gezicht.
• Nee natuurlijk niet, gek. Ook een beetje zelf nadenken, hè. We werken van boven naar beneden.
• Als je klaar bent met wassen en tanden poetsen, pak je de deodorant. Spuiten of slikken. Of rollen.
• Verlaat nog niet direct de badkamer.
• Knipoog altijd naar jezelf in de spiegel.
• En zucht daar gerust bij.
• Zucht om het leven, om de somberte, om de ellende.
• Zeg: ‘We gaan er weer wat van maken.’
• Al heb je geen idee wat.
• En ook geen idee tegen wie je praat.
• Kreunen is sowieso het antwoord.
• Wat je ook voelt.
• Wat je ook doet.
• Zucht, steun en kreun.
• Ontlucht die ziel van je.
• De hele dag door.

Wat je dus niet moet doen, is in bed blijven liggen. En al helemaal niet op je telefoon gaan staren naar de levens van anderen.

Dat weet je zelf ook wel. En toch doe je het.

Ik snap de verleiding van het bed wel. En het scherm. Maar dwing desnoods jezelf om een wandeling buiten te maken en wellicht daarna alsnog weer terug in bed te belanden.

Kom uit die passieve staat. Ook al is het even.

Als je de hele dag met jezelf door moet brengen, ga stofzuigen, maak de keuken goed schoon, boen de pot. Desnoods elke dag. Zolang je handen bewegen, zijn je gedachten iets stiller en het zijn juist die gedachten die de zware gevoelens opmerken.

Ik heb toen mijn depressie op een hoogtepunt was (eigenlijk dieptepunt, maar dan wordt het een tautologie) zoveel gewandeld.

Met een vrij stevige mars ook. 6 kilometer in een uur. Want alleen bij een stevige mars hoefde ik niet zoveel te denken. Elke dag weer. De rest van de dag was het vooral uitzitten.

Schrijven deed ik wel, maar dat mag geen betekenis hebben. Bij psychische ellende is er geen ruimte voor geniale zinnen, helaas.

Het was opstaan en zin hebben om ’s avonds weer in bed te liggen.

Het maffe is dat deze periode best een tijdje heeft geduurd, maar ik me er nauwelijks wat van herinner. Dat is ook wel het maffe aan ons. De sleur van nare periodes lost best snel op in ons geheugen. Gelukkig maar. Dus als ik jou was, zou ik vooral niet overhaasten met weer aan het werk gaan of studeren of wat je dagelijkse ding ook is waar je last van hebt.

Wat is een jaar eruit zijn nou op een mensenleven? Het is verwaarloosbaar. Je krabbelt wel op. Het kost alleen eventjes. En dan is er nieuwe energie en een nieuwe jij.

Zolang je je lijf in beweging houdt en goed voor jezelf zorgt, houd je de somberheid onder controle.

Je moet jezelf nooit verwaarlozen, lieve vreemdeling.

Nou.

Dat waren mijn tips.

Als je hier wat aan had, dan heb je ook wat aan mijn boek 'ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven' (2026). Om ze te verzachten. Met grapjes, tipjes en stervenswijsheden.

Hier te halen.

Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven vandaag. En zo niet, dan morgen.

liefs!

tomson