🍂🪐 een vervroegde najaarsdip

Het sluipt er altijd in.

Weinig zin om op te blijven. Weinig zin om op appjes te reageren. Om überhaupt iemand een berichtje te sturen.

En als ik het wel doe, een handreiking naar contact, ben ik beledigd als het antwoord niet direct komt.

De ironie.

• Zo’n gek gevoel bij mijn hart en buik.

Het gevoel er alleen voor te staan in het leven. Wat alleen in de zieligheid van je eigen gedachten kan ontstaan, dit gevoel.

Er is ook een ander teken van die seizoensdip.

Het opzetten van Synecdoche, New York (2008). (die ik al sinds jaar en dag verkeerd uitspreek, met de ‘ch’ als ‘sje’, terwijl Amerikanen het ongeveer als ‘si-NEK-duh-kee’ uitspreken)

Het is mijn favoriete film over depressie. Het voelt als een warme deken, deze absurdistische film.

Ook heb ik Patti Smiths (1946) boeken weer gevonden. Zoals M Train. Het beste boek om te lezen bij een melancholische periode.

M’n ziel zoekt deze dagen comfort in de duisternis.

Dezelfde album op repeat (this mirror weighs a ton van interpol).

Me verliezen in een boek, in plaats van meerdere tegelijkertijd door elkaar te lezen.

Aversie tegen schermen.

Ik voel me altijd dichter bij mezelf, bij somberheid.

Dichter dan ik me normaal voel. Dicht tegen de overtuiging die me in tijden van nood altijd heeft geholpen: je kunt alleen jezelf door je dieptepunten heen helpen.

• Je bent alleen gekomen.
• Je zult alleen gaan.
• En tussendoor ben je ook alleen.

De gedachten zijn niet per se heel negatief deze periode. Gewoon wat zwaar geladen of zo. Ook al zou je bovenstaande als negatief kunnen bestempelen natuurlijk. Dat alleen gekomen en alleen gaan. Maar zo negatief voelt het niet.

Het gevoel in het lijf is gewoon zwaar.

Ken je dat?

En ’s avonds is het wel oppassen, want dan stijgt die zwaarte op naar mijn gedachten toe en dan zijn ze wel heel donker en suf en niet echt motiverend.

De najaarsdip.

Diepe zucht. Het slaat nooit een jaar over. In m’n ‘​some lines a day​’-boekje zat ik precies een jaar geleden ook in deze dip. Alleen toen was het weer grijs en nu is het weer ZONNIG.

(Niet iedereen begrijpt de tijdelijke terugtrekking. Wat ik wel snap. Het triggert bij hen reflexen van vroeger. Geen aandacht, je niet gezien voelen. Je verlaten voelen. Ik trek me terug van de wereld, niet per se van jou, lieve vreemdeling.)

Maar ja.

In een dip is het moeilijk praten met anderen.

Gewoon, genoeg aan mezelf.

Het is niet echt vervelend in mijn hoofd. Of had ik dat al gezegd?

Sorry. Denken verloopt dromeriger. Ik moet ook echt wekkers op mijn telefoon zetten om afspraken niet te vergeten.

Sinds ik terug ben uit Antwerpen, voel ik me vooral gewoon moe. Tegen oververmoeidheid aan.

Duizelig en zo.

Een troost.

Als ik eenmaal de najaarsdip overleefd heb, ben ik de komende maanden niet meer gevoelig voor het sombere weer.

(schreef die met een optimistische zucht).

Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven.

liefs,

tomson 🪐

Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.