Star wars hater bezoekt Star Wars-avond

Ik haat Star Wars, dus ging ik naar een Star Wars-filmavond.

Als een soort exposuretherapie.

Een vriend van me organiseert sinds de herfst is gevallen om de week een filmavond in zijn kelder. Vorig jaar was het de Lord of the Rings-trilogie (2001-2003) plus drie Hobbit-films (2012-2014). Elke twee weken een deel.

Ik moet je bekennen dat het ook niet mijn films waren.

Ik heb een hoop fantasie, maar het stopt bij pratende bomen.

Maar ik kwam soms langs voor de gezelligheid.

Alleen dit jaar was ik nog bij geen enkele editie geweest.

Ik praat hierover door in mijn podcast en ga daar dieper in op de details.

Maar blijf gerust lezen.

Elke keer als ik hem ergens zag zei die: ‘star wars vrijdag! Komen hè’

En dan kwam ik niet.

Maar toen hij me ook appjes begon te sturen, zei ik OKÉ OKÉ OKÉ! Ik kom.

De film Star Wars: Return of the Jedi (1983) stond op het programma.

Zijn kelder was omgebouwd tot filmhol. Stoffen bank om in te verdwijnen. Van die fauteuils. Strandstoeltjes. Paar tafeltjes met heel veel chips en chocolade. Een koelkast gevuld met bier en alcoholvrij bier. En er was een pot thee.

Op het beamerscherm het menu van de blu-ray van de film.

Een paar vrienden waren er die ik niet kende. Zijn broer was er. Zelfs zijn moeder was gekomen.

Een gast legde aan een andere gast haarfijn uit hoe de chronologie daadwerkelijk in elkaar stak. Ze hadden eerst deel 4, 5 en 6 gemaakt. En daarna pas episode 1, 2 en 3. En Rogue One (2016) speelt zich dan weer af tussen 3 en 4.

‘Er is toch ook een tv-serie?’ vroeg ik. Maar ze luisterden niet echt.

Maar aan de titels die vervolgens werden genoemd, The Mandalorian, Andor, Obi-Wan Kenobi, maakte ik al gauw op dat het meerdere series moesten zijn.

‘Hoelang gaat deze reeks nog door?’ vroeg ik psychotisch.

Maar niemand gaf antwoord.

Goed.

De film begon.

Gele letters gleden als een ruimteschip over het scherm. In een melkwegstelsel lang, lang geleden stond er.

Daarna verschenen er vliegende objecten op het scherm, begeleid door ‘fiew’-geluiden.

‘Dat kan toch helemaal niet!’ riep ik. ‘Er is geen geluid in de ruimte. Wat is dit voor onzin?’

De buurman naast me, die zich nadrukkelijk niet identificeerde als Star Wars-fan, zei: ‘Ben je er zo een? Ga je de hele film commentaar geven?’

Vervolgens zagen we Darth Vader langs zijn troepen lopen. Begeleid door Darth Vader-muziek. Wat me deed denken aan een studiegenoot. Als zijn vriendin belde, was dit zijn ringtone.

Daarna gingen we naar een andere planeet waar Han Solo (Harrison Ford, 1942) was ingevroren en als wanddecoratie diende bij de slechterik Jabba the Hutt.

Deze film komt uit 1983. Sommige special effects zagen er heel indrukwekkend uit. Andere heel weird. Zoals de tong van die Jabba.

‘Er zitten dus drie mensen in dat pak,’ zei de Star Wars-expert. ‘Eentje bedient die tong.’

Eerst kwam Leia om Han te bevrijden. Maar dat mislukte. Daarna verscheen Luke Skywalker.

De moeder vroeg: ‘Heeft die Luke Skywalker niet een broer in de film?’

‘Ja, Luke Earthrunner,’ zei ik. Ik vond m'n grap heel grappig, maar niemand lachte.

Ook verscheen de Wookiee. Een twee meter lang, harig, op twee benen staand wezen.

Die ken ik.

Ik begon meteen Wookiee-geluiden na te maken en ben daar de hele film ook niet mee opgehouden.

Han Solo werd uit zijn vriesmodus gehaald en had last van bijwerkingen. Zoals niet goed kunnen zien.

Ze stopten hem in een cel, waar hij herenigd werd met Wookiee Chewbacca. Die knuffelde hem zo hard en maakte zoveel Wookiee-geluiden.

Ik kwam niet meer bij.
Maar ik was de enige.
Die dit grappig vond.

Er waren ook twee robots. Eentje was helemaal van goud en gaf continu commentaar op wat er gebeurde. Als er geschoten werd, zei die: ‘Oh jee, er wordt geschoten.’ Nu snapte ik pas wat m'n buurman bedoelde met ‘ben je er zo een’. Ik was die C-3PO.

De andere robot heet R2-D2 en die kan niet praten, maar wel piepjes maken. Hij ziet eruit als een soort mislukte stofzuiger op wielen.

‘Daar zit dus ook een mens in, met dwerggroei,’ zei de expert.

Er werd een Death Star gebouwd door Darth Vader. Een ruimtestation in de vorm van een planeet met een gigantisch kanon erop.

‘Was dat niet het plot van een andere Star Wars-film?’ vroeg ik verbaasd.

‘Het is exact hetzelfde plot,’ zei de buurman.

En toen zaten Leia, Han Solo, Luke Skyrunner, R2-D2 en C-3PO op een bosmaan met Ewoks.

Een soort knuffelberen met speren.

‘Daar zitten ook mensen met dwerggroei in,’ zei de expert.

‘Ook die gast van Willow (1988)?’ zei ik, als grap.

‘Ja!’ zei de man.

Ik googlede en ja, Warwick Davis (1970).

Willow. De film waarin Val Kilmer (1959-2025) al mijn hart veroverde.

Ergens aan het einde, toen het gepiew tot een hoogtepunt was gekomen, was ik mentaal al afgehaakt.

Bedoel.

Yoda sterft in deze film als hij 900 jaar oud is. En zijn laatste woorden gaan over het feit dat er nog een andere Skywalker is.

Maar die Luke laat geen traan. Hij laat GEEN TRAAN.

Wat is dit voor machogedoe?

Later, als zijn vader, Darth Vader, sterft nadat hij door de keizer is geëlektrocuteerd, zijn z'n ogen een beetje vochtig. Ik zie weer geen getraan.

Ik raakte verdwaald in mijn telefoon.

De aftiteling begon.

Ik keek verbaasd op. ‘Is het melkwegstelsel weer gered?’ vroeg ik aan mijn buurman.

Maar hij zat diep met zijn hand in de Doritos-chipszak terwijl zijn mond nog vol zat van de vorige hap.

Anyhow.

Ik vind Star Wars nog steeds stom. Iedereen die goed is, is goed. Iedereen die slecht is, is heel slecht.

Ook in dit deel lachen de slechteriken de hele tijd met ‘muhahahaha’.

De wereld is niet zwart-wit.

Goed is een kwestie van perspectief. Slecht ook.

Maar de avond was leuk.

Eind slecht al slecht.

liefs,

tomson