🪐 De pijnlijkste gedachte om te hebben is dat anderen hetzelfde in ons zien als hoe wij naar onszelf kijken.

Het verbaast me elke keer weer als iemand aan me bekent dat ze niet zo’n hoog zelfbeeld hebben.

Wat? Jij?? Hoezo???

Niet dat ze zelfverzekerd, charmant en stabiel overkomen. Maar gewoon als een mens. Kwetsbaar. Grappig. Verward. Al die dingen die iemand leuk maken.

Wat is dat toch dat die gedachten zo’n gebroken beeld maken van onszelf? En zich graag laten voeden door bewijzen van buitenaf dat er inderdaad iets mis is met ons?

De pijnlijkste gedachte om te hebben is dat anderen hetzelfde in ons zien als hoe wij naar onszelf kijken.

Wat natuurlijk helemaal niet zo is.

Het is veel vreemder. Iedereen ziet in jou ook maar gewoon hun eigen onzekerheden en dwanggedachten terug. Het heeft weinig met jou te maken.

• Ze horen wat ze willen horen.
• Ze zien wat ze willen zien.
• Ze geloven wat ze willen geloven.

Een kennis van me kwam me van de week al lopend tegen en begon naast me te fietsen. ‘Ik zie jou heel vaak wandelen,’ zei ze, ‘ik vind jou echt wel een Nijmeegse Vierdaagse-type.’

Ik zo: ‘Pardon? Doe normáál.’

‘Ja, maar jij wandelt toch veel?’

‘Precies!’ zei ik, ‘om de mens te ontvluchten.’

De kennis stopte met fietsen en ik stopte met lopen. Ik legde uit dat ik niet zo van de massa houd en ook niet aan meedoen voor een doel. Ik heb die motivatie niet nodig om ergens voor te trainen en iets te behalen. Niks ervan.

Ik zei ook dat als ik in het bos ben, ik nooit een wandelroute volg. Ik loop gewoon zelf ergens heen en vaak via een parallelpad weer terug.

Soms verdwaal ik. Vaak niet.

Toen kwam de bekentenis.

Dat de kennis dus wel graag in het bos pijltjes volgt. En wel motivatie haalt uit trainen voor een hardloopwedstrijd. Anders weet ze niet wat ze met zichzelf aan moet. Het voelt dan te nutteloos en stuurloos aan.

Kortom: door mij overal te zien wandelen, kwam de gedachte op wat die kennis zou doen als die zo vaak zou wandelen. Trainen en meedoen aan een vierdaagse.

Nou, mij niet gezien.

Ik lees op dit moment de dagboeken van Henry David Thoreau (1817–1862). Hij was een wandelaar. En een naturalist. (Wat iets anders is dan graag naakt rondlopen. Dat is een naturist. Of een nudist.)

Je gaat niet het bos in om alleen maar in een boek of schriftje te verdwijnen.

Nee.

Want dan zit je nog steeds in je eigen hoofd.

Je gaat het bos in om de natuur te bekijken met aandacht. Om als een ander mens het bos te verlaten.

Zo zag hij wandelen ook.

Je wandelt niet om fit te worden. Of om problemen uit te denken.

Je wandelt in kalmte. Om de natuur te ervaren. En zo de wereld en je innerlijke leven beter te begrijpen.

Mindfulness voordat het woord mindfulness bestond.

Nou, ik haal je meteen uit een illusie.

Tomson darko wandelt niet mindful.

Tomson darko wandelt in een snel tempo alsof die de trein moet halen. Alsof zijn blaas altijd te vol zit en hij naar de wc moet.

Soms kom ik na anderhalf uur het bos uit en heb ik echt geen flauw idee of ik het bos wel heb gezien.

Maar het maakte mijn lijf wel vermoeider en mijn gedachten kalmer.

Mijn onzekerheid zit erin of ik dat opgesloten in mezelf ook heb als ik bij mensen ben.

• Waarschijnlijk wel.
• Maar zo wil ik niet zijn.
• Maar zo ben ik soms wel.
• Dus waarom me er zo tegen verzetten?

Ik leef graag in het hoofd. Ook al weet ik dat het ook een valkuil is.

Dat wat je beschermt, wordt je gevangenis.

So what?

Nou en?

De fijnste gedachte om te hebben is dat anderen ons zien zoals we naar onszelf hebben leren kijken.

Om met een walgelijk woord te spreken: zelfacceptatie.

Maar ook dat is een gedachte. En niet een permanente staat van zijn.

We zullen altijd onzeker blijven over gedeeltes van onszelf.

Dat gaat nooit verdwijnen, lieve vreemdeling.

Nooit.

Voor altijd een beetje gebroken.

Nou en?

Liefs,

tomson

Dit is een aanvullende mail op mijn boek ‘ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven’ (2026). Hier verkrijgbaar .