💎 Antwerpen - de melancholie van ergens alleen lopen

De stad stonk.
Zoals elke stad.
Maar deze stad stonk meer.
Naar plasjes regen die nog niet door het zonlicht waren opgezogen.
Naar parfum van de toeristen.
Naar de uitlaatgassen van de bussen die langs briesten.
Antwerpen.
Het station achter me.
De winkelstraat voor me.
Wat moest een levendige ziel in deze stad?

De zwartrijder in de internationale trein had helemaal gelijk.
Je was gek om voor deze stad te betalen.
Al waren mijn gedachten volledig bevooroordeeld.
De laatste stad die we als ‘stel’ bezochten.
Maar vooral in het hotel doorbrachten.
Ons af te vragen of het nog zin had.
Nou ja.
Zij wist het antwoord al.
Ik moest de vraag nog stellen.

🎧 Ik heb dit verhaal ook voorgelezen in mijn podcast 'in slaap vallen met melancholie'. Samen met het korte verhaal 'praat me nat'. Hier te beluisteren. Maar lees gerust door.

Dat hotel.
Daar sliep ik weer.
In het slechtste geval drie nachten.
In het beste geval hadden we morgen de plooien rechtgetrokken en konden we naar huis.

Ik liep over de tramsporen. Stak een fietspad over. Liep een klein stukje de hoofdstraat in, waar elektrische steps en fatbikes me inhaalden.
Om vervolgens een steegje in te duiken met kleine supermarkten.
Daarna weer tramsporen oversteken en daar was het hotel al.
Niets veranderd.
Maar mijn gevoelens wel.

‘Zakelijk of plezier?’ vroeg de receptioniste, met haar enorme kont in een spijkerbroek gepropt. Ze stond bij het kopieerapparaat met mijn paspoort eronder.
‘Hoezo?’ vroeg ik.
‘Interesse,’ zei ze. ‘Of ge een factuur wilt.’
Absoluut zakelijk.

Volgende week zou een contract met een waarde van een paar miljoen euro getekend worden. Maar de juristen zagen nog enkele details waar ze van schrokken. Nu aan mij en de jurist om hier in België de plooien glad te strijken.
De jurist stond alleen in de file. Benzine verspillen voor deze stad. Zijn straf was meer dan verdiend.

Ze gaf me een plastic kaartje. 207.
Een paar jaar geleden zaten we in 204.
De lift ging open.
De gang stonk naar een te lang niet gereinigd tapijt.
M’n kamer was anders dan 204. Iets groter.
Het gordijn hing half uit de rails.
In de kleerkast lag een telefoontoestel met de draad eromheen gewikkeld.
In de badkamer ontbrak de zeep.
Ik trok me af op het bed met m’n schoenen nog aan en kwam klaar tot aan mijn tepel. Wat me verbaasde. Mijn lijf was meer opgewonden om hier te zijn dan mijn ziel. Wellicht voelde het de herinnering aan de laatste keer dat ik haar lippen voelde, drie deuren verder.

Ze vond me te oppervlakkig en te negatief.
Zij was licht en wilde weer echt gelukkig worden.
Maar niet met mij.
Nee.
Dat was duidelijk.
Ze zocht excuses om het contact te saboteren.
Dat was mijn theorie.
‘We hebben het toch leuk?’ was mijn enige verweer in de hotelkamer vlak na aankomst.
‘Ik niet meer,’ zei ze. ‘Wat zijn we nou? Het gaat nergens heen. Er zal geen climax in onze relatie zijn. We gaan niet samenwonen. We gaan geen kinderen maken. We gaan geen wereldreis ondernemen. Het zal nooit gebeuren.’
Daarna trok ze opgewekt een jas aan en liepen we even later door die winkelstraat, zij lachend, ik sjokkend erachteraan.

Nooit gebeuren, zei ze.
Waarom zei ze nou nooit?
Niemand wist hoe de toekomst zou lopen.
Ik kon veranderen.
Zij ook.

In een Italiaanse lunchroom gingen we lunchen, kon ik me nog herinneren. Net zoals ik me de te kleine ronde tafel kon herinneren, met twee kopjes koffie met een schoteltje eronder en twee borden met een of ander pittig kipbroodje en onze folders en telefoons.

‘Jij bent gewoon meer Joy Division,’ zei ze. ‘Ik ben New Order. Meer swingend. Minder zwaar.’
‘Wat is er opeens veranderd dat je zo doet?’ zei ik.
‘Je hebt me door een hele moeilijke tijd geholpen,’ zei ze. ‘Daar ben ik je dankbaar voor.’
‘Je woorden klinken zo definitief,’ zei ik.
Ze nam een hap en zei met volle mond: ‘Pittig.’ Daarna nam ze een slok koffie en zei: ‘Het is zo zonde om in bitterheid en ruzie te stoppen. Daarom zijn we hier. Om ons samenzijn met een hoogtepunt af te sluiten in Antwerpen, met leuke herinneringen. En daarna gaan we onze eigen weg.’
‘Maar ik haat België,’ zei ik. ‘De wegen. De slordigheid. Dat accent. Het moet dan toch ook leuk zijn voor mij? Je hebt me niet eens op de hoogte gebracht dat dit een afscheidsweekend is.’ Daarna zei ik zuchtend: ‘Ik heb nog nooit iemand in mijn leven ontmoet die zo blij wordt van het uitmaken van een relatie. In fucking België.’

De jurist was aangekomen en wachtte in de lobby op me.
Half hangend in de leren stoel.
Met zijn papperige buik, ongeschoren gezicht en kreukelige pak.
‘Laten we naar het diner gaan,’ zei hij. Met een paar Belgen die ik vooral kende van de vele Zoom-sessies om de voorwaarden te bespreken en het contract goed te krijgen.

We aten in een Amerikaanse hamburgertent die niet beursgenoteerd was.

Daarna een afzakkertje in een café. Er waren altijd genoeg gespreksonderwerpen als je met dezelfde directeuren boven je te maken had. Maar ze waren niet interessant genoeg om de avond over te zien gaan in de nacht.

Ik gaf ze allemaal een hand na het eten en zei dat ik naar het hotel ging.

De jurist zei buiten bij de deur: ‘Je vindt heus geen schat als je nu al naar huis gaat.’

Nee, geen schat. Wel de herinneringen die me in een te lichte slaap hielden.

Doodop werd ik de volgende dag wakker.

In de ontbijtzaal zat niemand, behalve twee muizen die schrokken van mijn voetstappen.
Bij mijn tweede kop koffie kwam de jurist binnengesloft.
Zijn wallen dik. Zijn ochtendadem bedorven.

Bij de eerste vergadering in het gebouw van het bedrijf waar we zaken mee deden, viel zelfs een van de Belgen van gisteravond in slaap.

In de middag kregen de jurist en ik een apart kamertje toegewezen om het aangepaste contract door te nemen. We belden met het hoofdkantoor in Nederland, met de camera op mijn laptop aan. De jurist drukte zijn schouder tegen die van mij aan. Zodat hij ook goed zichtbaar op beeld was. En ik zijn huid en muffe oksels kon ruiken.

Het hoofdkantoor ging niet akkoord met onze deal.
Dat betekende nog een extra dag hier.
Buiten het kantoorpand zei de jurist: ‘Vanavond samen ergens een vorkje prikken?’

Nee, dank je.

Ik wandelde door het centrum, alleen. Dezelfde route als toen met haar. Richting het KMSKA. Elke paar straten leek ik wel in een andere wijk in een andere tijdsperiode te zitten.

Dat was me toen niet opgevallen.

Deze stad was niet het probleem. M’n herinneringen waren het. Hoe ze tijdens deze wandeling weigerde m’n hand vast te houden.

‘We moeten proberen los van elkaar te komen,’ zei ze.

‘Dat ben je geloof ik al een tijdje,’ zei ik.

Het zwijgen na die opmerking deed me het meeste pijn, bij mijn hartstreek.

Ergens in de buurt van het KMSKA haalde ik een koude pasta en een pak houten lepels uit een supermarkt. Geen zin in de formaliteiten en traagheid van een restaurant.

Ik liep naar de Schelde toe en vond een bankje tussen het fietspad en de autoweg in. Om daar te eten. Wat een herrie. Wat een haast had iedereen. Nee, dit was niet de mooiste plek van de stad. Maar wel passend bij mijn gevoelens.

Terug in het hotel klopte ik bij 204 aan. Waar de jurist zat. Geen gehoor. Vast weer aan de zuip met de Belgen vanavond.

Beneden bij de receptie was de dame met de dikke kont er weer.

‘Ik ben mijn kaartje kwijt, 204,’ zei ik.

Ze tikte wat dingen in op de computer. Ze gaf me een nieuwe. Ik knipoogde. Haar wangen gloeiden rood.

Zijn kamer rook naar zijn muffe oksels. De inhoud van zijn koffer had zich verspreid over de ruimte. Op elk plankje, elke centimeter van het bureau, elk nachtkastje lag wel iets van hem.

Maar ondanks de inhoud van zijn leven voelde ik haar aanwezigheid. Ons. Dit bed. Deze badkamer.

De laatste kus op mijn wang, helaas. Want aan mijn lippen deed ze niet meer.

Ze schoof zelfs die avond de twee eenpersoonsbedden uit elkaar. ‘Onderdeel van het afscheidsritueel,’ zei ze.

‘Waarom martel je me zo?’ vroeg ik nog aan haar.

‘Dat is hoe je het beleeft. Dat is niet hoe ik het bedoel,’ zei ze.

‘Wat bedoel je dan wel?’ vroeg ik.

‘We waren meer dan neukvriendjes. Minder dan een stel. We verdienen dit afscheid. Dan kan ik het afsluiten en door met mijn leven. En jij verdient dit ook.’

‘M’n moeder wist zelfs je naam,’ zei ik meer tegen mezelf dan tegen haar.

En ze zeurde jaren om ons samen te zien, maar die gedachten slikte ik maar in.

Het was nooit meer geweest dan dit, ook al gedroegen we ons als een stelletje. We ruziënden zelfs als een stelletje. We belden elke dag met elkaar. We sliepen elk weekend samen. Maar we deden nooit iets met familie of vrienden. Ik had er te veel waarde aan gehecht. Zij kon zo makkelijk met me breken.

‘Mag ik je als afscheid vanavond nog likken?’ vroeg ik. Dat waar ze zo van hield. Dat waar ze zo binnen enkele minuten van klaar kon komen. Mijn tong. Dit was mijn laatste poging tot echt contact. Ik zag haar blik veranderen in ondeugend. Maar haar mond zei: ‘Nee.’

Daarna zei ze: ‘Maar ik wil je best als afscheid nog een keer afzuigen.’

Ze knikte naar beneden, naar mijn gulp.

Ik had ook nee moeten zeggen. Om haar af te wijzen. Wist ze ook eens hoe dat voelde.

Maar m’n lul was te zwak. Of eigenlijk te stijf.

Ook al was haar gelik en gezuig machinaal.
Zelfs haar vingertoppen raakten m’n overgevoelige lies niet meer aan.

Het was over.
Het was over.
Het was over.

Dat herhaalde zich in mijn hoofd, met mijn hand in mijn broek. Voor de spiegel in de kamer van de jurist.

Het geluid van de lift ontging me.
Het kaartje in de gleuf van de deur en het dubbele gepiep ontgingen me niet.
Geen plek om te verstoppen hier.
Zelfs niet onder het bed.
Ook niet achter de gordijnen.
Mijn lul verslapte direct en ik borg hem op. Mijn handen trilden.
Het gerommel ging door. Het ding bleef piepen.
Welk excuus zou geloofwaardig genoeg zijn? Je kamerdeur stond open? Ze gaf me de verkeerde kaart bij de receptie?
Het gerommel met de kaart ging over in heel hard aan de deur trekken. En vloeken. Duidelijk de stem van de jurist. Voetstappen. Klopgeluiden.
Hij moest bij mijn deur staan nu.
Ik kon me in de kledingkast wurmen hier. Wachtend tot-ie in slaap viel. Wachtend tot-ie ging douchen.

Het was over.
Het was over.
Het was over.

Zijn voetstappen werden luider. Plastic in de gleuf. Twee piepjes. Voetstappen verder weg. Het geluid van de opengaande en sluitende liftdeuren.

Ik ontsnapte.

Niet terug naar m’n kamer.

Nee.

Trappenhuis.

Naar beneden.

Op verdieping 0 keek ik om de hoek.

Ik zag de receptie niet, maar hoorde wel stemmen.

Maar niet de stem van de jurist.

Ik kon nu komen aanlopen en hem spontaan groeten.

Nee.

Ik wilde hem niet zien. Ik ging het trappenhuis weer in en liep verder over verdieping 0. Daar was een lange gang met een nooduitgangbordje. De deur stond open.

Ik liep erheen en kwam buiten terecht.

Met een weggetje dat schuin omhoog liep naar de straat toe.

Dit was de laad- en losplek van het hotel.

Een ‘ahum’ klonk.

Naast de nooduitgang stond de vrouw in spijkerbroek te roken. Met haar dikke billen.

Het viel me nu pas op, met de bovenste knoopjes van haar witte blouse open, dat daar ook iets fors onder verscholen zat.

‘Ge moogt hier niet komen,’ zei ze.

Nu kleurden mijn wangen rood.

Haar stem was te streng.

In mijn hoofd wist ik wel wat ik wilde doen, al die knoopjes één voor één openmaken, met m’n ene hand haar kontzak in gaan en met die andere hand...

Hier.

In deze steeg.

In Antwerpen.

Ze moest m’n blik hebben gelezen.

Ze drukte haar sigaret uit met de neus van haar schoen.

‘Verdwaald,’ zei ik.

‘Dat zijn we allemaal,’ zei zij.

‘En toch heb ik je gevonden,’ zei ik.

‘Is dat zo?’ vroeg zij. ‘Ge waart hier toch alleen zakelijk?’

‘Maar van al dat werken krijg ik ook andere behoeftes,’ zei ik.

‘Zoals de nooduitgang testen?’ vroeg ze.

‘Heb jij een nooduitgang?’ vroeg ik.

‘Heb jij een hotelkamer?’ vroeg zij.

Ze ging naar binnen.

Ik volgde haar heerlijke parfum.
Haar Vlaamse tongval.
Haar Belgische billen.
Naar de lift toe.
Ze drukte op het knopje naar boven.
De lift liet lang op zich wachten.
Wij keken elkaar af en toe even in de ogen en keken dan weer weg.
We voelden hetzelfde.
Wat had ik het toch mis over deze stad vol mogelijkheden.
Deze stad was fantastisch.
Dit land was fantastisch.
De lift ging open.
Daar stond de jurist.
Met zijn overhemd uit zijn broek, een kop zo rood als maar kon, met in zijn hand een pasje.
Ze knikte naar mij en liet me in de lift stappen.

‘Ik neem wel de volgende,’ zei ze.

‘207,’ zei ik.

‘204 toch?’ vroeg zij.

De lift ging dicht.

‘Waar ging dat over?’ vroeg de jurist.

‘Ik heb echt geen idee,’ zei ik, luid lachend. ‘Echt niet.’

‘Ik kan je zeggen,’ zei hij, ‘dat het morgen helemaal goed gaat komen met het contract. Dat is allemaal beklonken in de kroeg deze avond.’

Ik sloeg hem op zijn schouder.

‘Fijn dat jij de alcohol op je neemt en de zaken glad praat,’ zei ik.

Hij begon breed te glimlachen.

De lift ging open.

Verdieping 2.

We namen afscheid bij zijn deur.

Ik stak mijn kaart in de deur van 207.

Twee piepjes.

Hij stond nog bij zijn deur.

‘Waarom zei zij kamer 204? Er was ook iets geks bij de receptie. Daar zeiden ze dat mijn kaart voor de tweede keer gereset moest worden vandaag?’

Ik voelde in mijn andere broekzak.

Daar zat de kaart van 204 nog.

‘Ik weet niet waar je het over hebt,’ zei ik.

Hij haalde zijn schouders op.

‘Fijne avond,’ zei hij.

Toen zijn deur sloot, kon ik mijn kamer opendoen.

Ik hield de deur op een kier.

Voor de receptioniste.

Die nooit kwam.

Ik ging met een glimlach op mijn bed liggen.

En dommelde langzaam weg.

Met mijn schoenen nog aan.

• Als je dit leuk vond om te lezen dan vind je mijn sombere hitsigheid boeken (fictie) ook geweldig om te leven. Zelfde vibe. Meer hitsigheid. Zoals sombere hitsigheid onbegrepen. Check ze in mijn shop.
• Ik heb meer geschreven in en over antwerpen.