Ze was er niet. Een lege stoel. De stoel van de uitzendkracht. In het systeem stond ze nog niet op ziekgemeld.

Ik was afgelopen avond tot 21.00 doorgegaan om de betaalrun af te ronden. Nu zat ik er weer. 8.25 uur.

Maar Larissa was er niet.

Wellicht had zij net zo slecht geslapen als ik. Alleen dan door een stomende nacht met haar date.

En lag ze nu lekker uit te rusten in bed. Door de wekker geslapen waarschijnlijk. Of gewoon te lui om zich ziek te melden. Of ze wilde me niet meer zien.

Misschien kwam ze wel nooit meer terug.

Of was ze bang voor de confrontatie met mij. Misschien had ze vannacht wel spijt gekregen dat ze me hier in de steek had gelaten. Mij het overwerk te laten doen.

Kutwijf.

Zou het?

Waarschijnlijk niet.

Ze was gevoelig. Dat zeker.

Ze was egoïstisch.

Dat ook.

Het boeide haar waarschijnlijk niets dat ik hier tot 21.00 uur had gezeten.

Misschien had ze wel een ongeluk gehad. Of was haar bus vertraagd.

Om kwart over negen kwam ze eindelijk binnengewandeld, met een Starbucksbeker en een zonnebril op.

‘Hoi’, zei ze.

Ik zei niets terug.

Ze zette haar pc aan, zuchtte een paar keer en ging toen verveeld naar haar telefoon kijken.

Daarna meldde ze zich aan in het systeem en vroeg: ‘Is er wat?’

‘Nee hoor’, zei ik.

De volgende dag was ze weer een uur te laat. Een dag later anderhalf uur.

We hadden niets meer tegen elkaar te vertellen.

Het leek wel op de laatste twee jaar van mijn huwelijk. Het doen alsof de ander niet in de ruimte was.

Zij vulde haar tijd met appen en de werkbakjes leegmaken. Om 17.01 uur vertrok ze met een ‘fijne avond.’

Op vrijdag was ze wel op tijd. Ze zei zelfs ‘goedemorgen Peter! Hoe gaat ‘ie?’.

‘Oh. Je wil weer met me praten?’, zei ik.

‘Zo! Oké. Ochtendhumeurtje?’

‘Nee hoor.’

Ze had haar handen in haar zij gelegd. ‘Gaan we beledigd zitten doen Peet?’

‘Nee hoor.’

Later die dag zei ze:

‘Ik snap mannen niet.’

‘Ik snap vrouwen niet’, antwoordde ik.

‘Peter, weet je. Mijn broertje kan nooit een vrouw vasthouden. En het lijkt hem niets te boeien. Ik zou willen dat hij me om advies ging vragen. Zodat ik de grote zus kan spelen. Maar volgens mij wil hij mijn advies niet, want vrouwen boeien hem gewoon niet. Zelfs als ik aan hem vraag waarom al die vrouwen weer vertrekken uit zijn leven, haalt ‘ie zijn schouders op.’

‘En waarom kan die niemand vasthouden?’

‘Omdat ‘ie de hele dag Red bull loopt te drinken en online loopt te gamen. Echt. Hij heeft de mooiste meiden naast hem zitten op bed. Hij zet gewoon de Xbox aan en gaat gamen. En die chicks liggen dan op bed verveeld op hun telefoon Netflix te kijken. Dat is toch hilarisch? En sad? En treurig?’

‘Waar pikt hij al die meiden op dan?’, vroeg ik.

‘Kroeg? School? Soms gaat ‘ie mee uit met z’n vrienden. Dan danst en drinkt ‘ie wat. Hij is zo leuk, m’n broertje. Hij hoeft echt nauwelijks moeite te doen voor de vrouwen. Maar ‘t interesseert hem gewoon niet. Ja, voor een avondje zoenen. En dan komen ze een paar dagen later langs en dan gaat hij zitten gamen in hun aanwezigheid.’

‘Dat zei je net al ja.’

‘Peet. Jij bent een man van wijsheid. Leg het me eens uit.’

Ze rolde met haar bureaustoel van haar pc weg en keek me hoopvol aan. Alsof we niet afgelopen dagen elkaar hadden doodgezwegen.

‘Even denken’, zei ik en bekeek expres heel bedenkelijk. ‘Misschien wil hij niet volwassen worden? Ik denk dat hij het best wel interessant vindt die vrouwen, maar niet om al zijn tijd aan te verdoen.’

‘Dat snap ik dus echt niet. Alle jongens dromen van de meiden die hij aantrekt. Nu kan hij er nog van genieten. Nu willen ze hem nog. Nu weten al die meiden niet dat er slimmere jongens bestaan in de grote steden van Nederland. Nu moet hij ervan genieten voor iedereen dit schijtdorp verlaat en we onze eigen weg gaan en we oud en saai worden.’

‘Wat is er erg aan oud worden dan?’ vroeg ik.

Larissa maakte een pistool met haar hand en schoot zichzelf door haar kop.

‘Kijk naar jezelf Peter. Je bent getrouwd. Je bent vreemdgegaan met de vrouw van de baas. Je zit in de schulden. Je werkt hier.’

‘Jij zit toch ook in de schulden?’

‘Ja, maar ik heb nog een heel leven voor me.’

‘Je wilt niet eindigen zoals, ik?’

‘Ja. Nee. Nou. Ja. Precies!’

‘Dit is toch niet mijn eindstation?’

‘Jewel! Dit is wel je eindstation. De 30 is mijn eindstation. Ik wil nooit 30 jaar worden. Nooit. Dan worden dingen te serieus. Ik wil niet serieus worden. Ik wil niet in een serieuze wereld zitten.’

‘Is goed Holden Caulfield.’

‘Holden wie?’

‘Catcher in the Rye. Een boek.’

‘Dat snapte ik ook wel ja. Is het verfilmd?’

‘Onverfilmbaar.’

‘Oké.’

‘Wat wil je nou echt met je leven? Wat wil je nou echt?’

‘Weet je Peet. Ik zou wel een ondernemer willen worden. Ik heb al een tijdje een business idee in mijn hoofd. Ik denk echt dat ik Nederland ermee kan veroveren. Maar ik zeg niet wat, want anders steel je het misschien.’

‘Een eigen bedrijf?’

‘Ja.’

Dit klonk ongeloofwaardig.

‘Je denkt dat je de discipline hebt daarvoor? En de wil om elke tegenslag te overwinnen?’, vroeg ik.

‘Wat zeg je nou allemaal? Sorry. Heb ik wat fout gedaan?’

‘Nee?’

‘Je doet zo passief agressief. Alleen omdat ik niet ben gebleven voor die kut betaalrun zeker. We hadden de volgende ochtend echt nog alle tijd om het nog te fixen. Toch? Uitslover.’

‘Nee wacht.’ Ik begon hard te lachen. Heel hard.

‘Waarom lach je nou?’

‘Ik bedoel. Jij. Ondernemer. Je hebt niet eens de verantwoordelijkheid om hier op tijd te komen. Je voelt je niet eens gemotiveerd genoeg om samen met mij die betaalrun te doen. Je laat mij hier zitten. En jij wil leidinggeven aan mensen?’

Larissa’s gezicht werd steeds roder en roder.

‘Sorry. Had ik om je advies gevraagd? Ik zit echt niet op je advies te wachten. Als je een probleem met me hebt zeg het. Als je nog steeds een probleem hebt dat ik weg ben gegaan, sorry, maar val me daar niet mee lastig. We worden 8 uur betaald. Als ze willen dat ik blijf, mogen ze dat vriendelijk vragen en anders, fuck hun. Willen ze me ontslaan? Ik vind wel weer een andere suffe baan. Dit is een suffe kut-baan. Ze hebben mij harder nodig dan wij hen. Jij hebt hen niet nodig. Je bent veel te goed voor ze.’

‘Larissa’, zei ik. ‘Het is geen strijd tussen hun en mij. Tussen het bedrijf en jou. Het gaat erom of je karakter hebt. Het gaat om wie jij bent als persoon. Of je doorzettingsvermogen hebt. Dat begint niet als je even een bedrijfje begint. Het is wat je elke dag laat zien. Het is een mindset. Ongeacht waar je zit of met wie je bent. Je zit hier met een reden, laat zien dat je een professional bent.’

‘Ja? En hoeveel bedrijven ben jij begonnen met je mindset? Sta je al in de quote 500, pik? Nou? Nou? Nou?’

‘Ik heb voor een carrière in loondienst gekozen ja. Dat ging best goed, met deze mindset.’

‘Maar je was te geil en de vrouw van de directeur ook. Nou, waar is dan je discipline? En nu zit je hier. De hele afdeling daar praat over je. Met respect overigens, dat je de ballen had om dat wijf te neuken, maar ook met een treurige ondertoon. Wat doe je hier nog man. Wat doe je hier nog.’

‘Omdat ik, omdat ik moet boeten. Ik heb mijn vrouw bedrogen. Ik heb de directeur bedrogen. Een man die altijd in mij heeft geloofd. Die me kansen heeft gegeven, die niemand anders me zou geven. Daarom.’

Ze klapte hard in haar handen.

‘Nou. Gefeliciteerd. Je verzint je eigen straf. En wie help je daar nou echt mee? De beste jaren van je leven geef je niet eens aan dit bedrijf. Je geeft het aan niemand. Jouw baan en mijn baan zijn zo vervangbaar. Een aap zou het kunnen doen. Voor dit hongerloontje.’

‘Ik heb nog steeds mijn oude salaris.’

‘Dus doe je het voor het geld? Dat valt me echt van je tegen.’

‘Ik weet niet of ik het voor het geld doe.’

‘Luister Peter. Wat weet ik nou? Ik heb geen discipline namelijk. Ik kom elke dag drie kwartier te laat. En dat alleen omdat ik elke ochtend seks heb met een fantastische gast met een petje. Ja, ik weet hoe egoïstisch ik ben. Maar niemand spreekt me aan hier. Behalve jij met je blik. Ik voel het wel. Sorry, not sorry. Echt. Ze kunnen de tyfus krijgen hier. Nog paar weekjes en ik kan alles in een keer terugbetalen aan mijn pa en dan ben ik weg hier. Fuck hun. Ik vind het wel prima zo. Lekkere seks. Iets later beginnen. Loon krijgen. Wanneer zeg jij eens ‘fuck you’ tegen iemand?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik heb zoveel gegeven hier. Mijn kans komt nog wel eens. Ze zijn me niet vergeten daarboven. Ik kan het verschil maken. Als ze me op een plek zetten, met een budget, maak ik de beste keuzes voor dit bedrijf. Ik ben de beste manager die dit bedrijf zich kan wensen. Ik kan elke afdeling tot maximale hoogtes brengen.’

‘Je kan mij niet eens overtuigen om overuren te draaien.’

‘Je zou me eens moeten zien.’

‘Nee. Sorry. Ik blijf hier niet wachten tot jij de baas wordt. Sorry. En je hoeft me ook geen promotie te geven.’

‘Zo jammer dat je dit zegt. Je hebt zoveel in je mars’, zei ik.

Ze hoorde aan mijn stem dat ik dit niet kon menen. Maar ik meende het wel.

‘Vast. En als ik zoveel in mijn mars heb, is dit de laatste plek waar ik dat zou laten zien.’

‘Het is 17.05 uur’, zei ik. Ik keek naar haar jas en toen naar de uitgang.

‘Dat betekent een ding.’ Ze sloot haar pc af.

Ik wilde niet dat ze wegging. Niet vandaag. Ik wilde blijven praten. Met iemand.

‘Zin in een vrijmibo? In de stad? Met z’n twee?’, vroeg ik. ‘Om het weekend te vieren?’

‘Zo zo Peter. Gaan we wild doen?’


🚬Je leest een verhaal uit de reeks Millennia
📖 Mijn nieuwste boek is op 1 november 2018 uitgekomen:  > Ze volgt me niet terug
📗 Ik heb een boek over Charlie geschreven: > Vrouwen die Charlie haten
📜 Bezoek m'n store met posters en boeken en stickers
📷 Foto via Veronika Agilkova


Volg me via 📞WhatsApp. 1 op 1. Geen groepschat. Als ik wat geschreven heb, app ik je de link.

Doe dit en doe het goed:

  1. Voeg het nummer 06-44796441 toe aan je contactpersonenlijst
  2. Stuur vervolgens 'confetti AAN' met je voornaam naar mij of klik op deze link
  3. Verwijder dit nummer nooit en te nimmer uit je adresboek. Anders ontvang je geen appjes.

Als je er geen zin meer in hebt, app je me met de zin: 'Het is UIT'.