Tim wreef in zijn ogen. 19.30 uur stond op het klokje op zijn laptop. Hij keek naar het aantal woorden in zijn Word-document. Het kwam nog niet in de buurt van het vereiste aantal voor z’n scriptie. Hij zuchtte. Naast zijn laptop op een boterhambordje lag een stukje afgekloven pizza. Hard geworden.

Toch nam hij een hap. De pizza ontplofte in ontelbare kruimels die via het beeldscherm op het toetsenbord terecht kwamen. Tim probeerde ze weg te vegen, maar in plaats daarvan verdwenen ze achter de knoppen. ‘Kut.’

Tim pakte zijn laptop op en draaide het om en begon te schudden en erop te kloppen. Een regen van stof en andere kleine niet-identificeerbare stukjes daalden neer op zijn bureautje.

Toen hoorde hij het bevestigingsgeluid dat er een audiokabel in een telefoon werd gestoken. Het kwam van de kamer ernaast. Via een versterker. Toen hard gegiechel van Geerjanne. Daarna klonk de tune van de Macarena. Tim zuchtte en zette zijn koptelefoon op. De Macarena klonk nog harder. Tim deed zijn koptelefoon af, stond op en liep naar de overloop en klopte op de deur van Geerjanne.

De deur ging uit zichzelf open. Geerjanne en Floris stonden voor de tv met zijn tweeën met een microfoon in de hand mee te zingen met het nummer. Ze hadden beiden een grote glimlach op het gezicht.

‘Kan het wat zachter?’

Ze reageerden niet.

‘Hé!’, riep hij nu. ‘Zachter!’

Geerjanne zag de blik van Tim en stootte Floris aan. ‘Wat zeg je?’

‘Zachter’, herhaalde Tim.

‘Jahoor’, Floris proestte van het lachen. Het geluid werd zachter gezet.

Tim sloot de deur en hoorde de stem van Geerjanne: ‘Hij is zo serieus geworden hè.’

‘Wat een zeikstraal.’

Tim schudde met zijn hoofd. Zeikstraal? Zag Floris hem zo? Na al die weken van hem helpen met zijn chlamydia? Zij twee tegen de vrouwen in dit huis. En dan noemde Floris hem een zeikstraal?

Hij liep de trap op naar Eva. Haar deur stond open. Ze zat in een lotushouding op een kussen op de grond met een multomap voor haar. ‘Hé’, zei Tim.

‘Wat zijn ze beneden aan het doen?’, vroeg Eva.

‘Karaoke.’

‘Wat leuk.’

‘Vind je?’

‘Wat is?’

‘Ik heb nog steeds last van Floris zijn gedrag.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Zoals ik het zeg. Ik kom nauwelijks aan m’n studie toe.’

‘Door hem of door je eigen uitstelgedrag?’

‘Normaal kan ik pieken als de deadline eraan komt. Maar dat lukt me nou niet. Te veel afleiding door hem.’

‘En wat suggereer je?’

‘Niets.’

‘Wil je dat hij uit het huis gaat?’

‘Euhm. Niet per se?’

‘Heb je al met hem gepraat?’

‘De laatste keer dat wij in gesprek waren... Nou ja. Wat vind jij dan?’

Eva stond op en gooide haar kussen op haar bed.

‘Tim. Wat wil je nou echt? Wat wil jij?’

Tim haalde zijn schouders omhoog en omlaag. ‘Niets. Laat maar.’

‘Nee, kom. Dit indirect communiceren is niet te doen. Wat is er? Wat is er nou echt? Wat voel je nou echt?’

‘Ik weet het niet. Oké? Ik weet niet waar ik last van heb. Ik kan me niet concentreren. Ik heb het idee dat ik geen adem kan halen. Ik heb het idee dat niets me meer gaat lukken. Dat ik m’n studie niet op tijd afrond. Dat ik nooit een baan ga vinden. Geen fatsoenlijke woning. Mijn studieschuld niet kan afbetalen. Ik beland in de bijstand. Echt.’

‘En dat allemaal door Floris?’

‘Laar maar zei ik toch?’

‘Laat maar? Omdat ik je een vraag stel? Is dit hoe jij je leven door bent gekomen? Laat maar roepen als de ander je niet in een keer begrijpt maar wel moeite blijft doen?’

‘Nee? Hoezo?’

‘Laat maar dan. Oké?’

‘Nee zo bedoel ik het niet. Het is gewoon dat ik gek word in dit huis.’

‘Tim’, zei Eva. ‘Floris is niet het probleem. Het huis is niet het probleem. Jij bent het probleem.’

‘Uiteraard ben ik het probleem. Uiteraard!’, zei Tim geërgerd.

‘Je praat echt als een kind’, zuchtte Eva.

‘Leg uit dan.’

‘Hier zijn te veel prikkels. Te veel afleiding. Maar je hoeft hier toch niet te zijn?’

‘Laat maar!’, zei Tim en draaide zich om en liep naar beneden naar zijn kamer, zette de koptelefoon op en pakte zijn studieboek erbij.

Na een tijdje klonk er luid gebonk tegen de muur aan. Tim zette de koptelefoon af. Het gedreun van de bass. En de tekst: ‘Boom. Boom. Boom. I want you in my room.’ Vals meegezongen door meerdere mensen.

Dit was niet te doen. Tim rukte de kabel van de koptelefoon uit zijn telefoon en gooide het op zijn bed. Hij stond op en liep naar de kamer van Geerjanne toe en gooide de deur open.

Eva zat als een paaldanseres tegen de pilaar van de hoogslaper aan te schuren. Floris had een sterzonnebril op en schreeuwde het hardst in de microfoon. Geerjanne deed een poging tot twerken. In zekere zin zag dit er grappig uit. Maar Tim kon er niet om lachen. Ze keken alle drie tegelijkertijd naar hem, maar gingen door met hun performance.

De tranen sprongen in zijn ogen. Hoe kon hij zijn studie afronden met deze mensen in huis? Niemand hield rekening met hem. Hij sloeg de deur dicht. In zijn kamer ruimde hij zijn laptop op, pakte zijn sporttas en gooide die vol met schone kleren.

Toen hij zijn deur op slot deed hoorde hij: ‘'I’ve been through the desert on a horse with no name. It felt good to be out of the rain. In the desert you can remember your name. 'Cause there ain't no one for to give you no pain. La, la, la, la, la.’

De deur van de kamer van Leonie stond op een kier open. Tim gluurde naar binnen en zag haar een yoga-oefening doen. Ze zag hem ook. ‘Waar ga je heen?’

‘Huis.’

‘Waarom?’

‘Om aan mijn scriptie te werken.’

‘Wanneer keer je terug?’

‘Onbekend.’

‘Echt?’

‘Echt.’

‘Waarom dan?’

‘Laat maar.’ Toen sloot hij de deur en liep de trap af.


🚬Je leest een verhaal uit de reeks Chlamydia. ‌
‌🙊 Volg me ook via mail (exclusieve bekentenissen)
📷 Foto via @artvasilenko


Bezoek mijn store voor boeken en merchandise:

store.psychokiller.eu


Volg me via 📞WhatsApp. 1 op 1. Geen groepschat. Als ik wat geschreven heb, app ik je de link.

Doe dit en doe het goed:

  1. Voeg het nummer 06-44796441 toe aan je contactpersonenlijst
  2. Stuur vervolgens 'chlamydia AAN' met je voornaam naar mij of klik op deze link
  3. Verwijder dit nummer nooit en te nimmer uit je adresboek. Anders ontvang je geen appjes.

Als je er geen zin meer in hebt, app je me met de zin: 'Het is UIT'.