Ik probeerde niet aan hem te denken in een of ander Ralf Lauren-pak met stropdas, een horloge om zijn pols om u tegen te zeggen en een zware warme stem om bij weg te smelten. Ik probeerde er niét aan te denken.

Licht in mijn hoofd. Trillende handen. Nat van onderen.

Dit ging niet de goede kant op.

Ik moest dit soort gedachtes bannen.

Dit was een kans. Be a pro.

Jackie had me gekoppeld aan deze man.

Ze waren collega's.

Misschien kon hij me wat zakelijk advies geven. Of zelfs een baan.

Of een massage. Met van die warme handen die m'n rug zo stevig aanpakten.

Nee. Fout. Erase this.

Be. A. pro.

Jackie zei dat er 'opties waren' voor mij. Opties. Dat klonk als een kans. Al begreep ik het woord opties niet helemaal.

Ik had hem gegoogled. Hij was zo schattig op de foto met zijn vrouw en twee kinderen in een of andere speeltuin.

Hij was zo lekker op zijn LinkedIn-profielfoto. Een zelfverzekerde ik-ben-de-beste-ook-al-vind-jij-van-niet-ik-ben-de-beste-blik. Zo verdomd aantrekkelijk.

Schuldgevoel. Gelijk. Richting mijn ex.

Yort verdween maar niet uit mijn hoofd. Ik voelde me schuldig omdat ik deze man zo verdomd aantrekkelijk vond. Ik voelde me schuldig omdat ik fantaseerde over zijn handen op mijn lichaam.

Dit sloeg nergens op.

Negeer het gewoon.

Het was niet van toepassing nu.

Ik had meer dan een kwartier op de Neude onder een straatlantaarn gewacht terwijl ik om de twintig seconden mijn telefoon ontgrendelde, langs de gebruikelijke apps swipte, om 'm weer weg te stoppen in m'n tas.

Ik had beter vijf minuten te laat kunnen komen. Nu had ik een kwartier van mijn leven verspild met niets doen.

Hij raakte met zijn andere hand de rug van mijn hand aan toen we elkaar de hand schudde. Zacht. Zwoel. Stroomstoot door mijn hele lichaam.

Dit ging niet de goede kant op.

Hij had geen pak aan. Wel verdomd mooie glimmende schoenen, een jeans en een perfect zittende rode trui met daaronder een overhemd.

Zijn blik was beter dan op LinkedIn.

Ik had een crush. Nu al.

'Hé Juliette', zei hij zonder zijn eigen naam te zeggen.

'Hoi Christopher', zei ik.

We liepen zwijgzaam door Utrecht, terwijl ik me afvroeg wat ik kon zeggen of vragen. Blokkade in m'n hoofd. Totaal. Ik kwam op niets.

We gingen een of ander chique restaurant binnen. Ik kreeg het even benauwd. Ik had hier het geld niet voor. Elke hap die ik zou nemen, zou betekenen dat ik een maaltijd moest missen later deze maand.

Alsof hij mijn gedachten kon lezen zei Christopher: 'Het kantoor betaalt. We zijn altijd op zoek naar nieuw talent en betalen daar graag voor.'

Hij was zo in controle.

We zaten bij het raam, in de buurt van de open haard.

Een kelner liet Christopher de wijn proeven. Half gorgelend in zijn mond, met zijn ogen gesloten, luid slikkend, heel serieus kijkend. Dan het knikje naar de kelner. 'Smaakt goed', zei hij. Ik zag een opluchting op het gezicht van de kelner. Hij zag er jonger uit dan ik.

De jongen schonk de leegte uit onze glazen.

Het was goede wijn. Al had ik deze avond de AH-huiswijn waarschijnlijk ook heel erg goed gevonden.

'Dus. Vertel me je verhaal', zei hij.

'Ik ben gestopt met mijn derde studie. Nu ben ik aan het nadenken over mijn carrièremogelijkheden', zei ik en ik besefte tijdens het uitspreken hoe loserig en millenial-achtig dit klonk. 'Opties. Ik bedoel opties. Mijn opties.'

Opties. Dat woord moest vast belangrijk zijn. Dat was wat Jackie elke keer tegen me zei: OPTIES.

Hij knikte serieus. Te serieus. Hij nam mij veel te serieus voor dit. Ik nam mezelf niet eens serieus.

'Wat zijn je talenten', vroeg hij toen.

'Niks doen', zei ik voor ik er erg in had. Hij knikte begrijpelijk. 'Sorry', zei ik daarna. 'Ik ben sociaal denk ik en houd ervan om mensen te helpen. Ja. Dat soort opties.'

'Niks doen', zei hij bedachtzaam. 'Dat is een talent. Mensen denken vaak dat hard werken betekent dat je alles zelf moet doen. Maar hard werken wordt nooit beloond. Resultaat telt. Of je het zelf hebt gedaan of hebt verteld tegen iemand om het te doen. Resultaat is resultaat en als je daar verantwoordelijk voor bent, is het jouw verdienste. Ongeacht de weg. Snap je wat ik hier probeer te zeggen?'

'Ja', zei ik. Zolang hij niet ging vragen om mijn antwoorden toe te lichten, snapte ik alles.

'Ja', herhaalde hij.

'Sorry hoor. Ben beetje rozig van de wijn. Kan je het nog een keer herhalen over die opties?'

'Je ziet er goed uit. Ik denk dat je een uithangbord kan zijn voor ons bedrijf. Als relaties binnenkomen. Het is niet helemaal een baan op jouw opleidingsniveau. Wel een kans als starter, in een mooi bedrijf. Om bijvoorbeeld aan je netwerk te bouwen en wat geld te verdienen. Niet onbelangrijk toch?'

'Wauw. Dit had ik niet verwacht', zei ik.

Hij bood me een baan aan. Hij BOOD ME EEN BAAN AAN.

'Wat wil je verdienen.'

'Geen idee', giechelde ik. Zijn ogen. Dat wilde ik wel verdienen. Over mijn naakte lichaam heen. Dat was het enige wat ik wilde als beloning. In ruil voor werk.

Fout.

Ga weg gedachtes. Be a pro.

Be a optie.

'We gaan het wel even via de officiële weg doen', zei hij vervolgens. 'Procedures. Afspraken. Je krijgt een sollicitatiegesprek. Een assessment. En dan een klik-gesprek met het team. Ik ga je helpen met voorbereiden. Als je dat oké vindt. Een andere avond. Dan praten we de dingen door. En ik regel alvast dat eerste gesprek op kantoor met mensen van Facility.'

'Oké! Klinkt goed. Facility. Assessment. Prima.'

Het eten kwam. Zo'n groot bord. Zo weinig eten erop.

Het smaakte verrukkelijk. Een ander woord kon ik hier niet voor verzinnen.

'Dus. Vertel. Zie je op dit moment iemand?', vroeg hij.

'Nou nee. Ben net uit een relatie gestapt na zeven jaar. Of nou ja. Hij stapte uit mij. Sorry hoor. Hij stapte uit mij. Dat klinkt gewoon heel fout.'

'Dat was niet helemaal wat ik bedoelde. Voel je je oké?'

'Helemaal!'

'Wil je nog wat wijn misschien?'

'Tuurlijk.'

'Dus. Na zeven jaar weer alleen. Hoe is dat?'

'Prima. Denk ik. Gewoon. Prima.'

'Hoe ken je Jackie?'

'Al lang maar we spreken elkaar pas laatste weken echt intensief. Daarvoor waren we vage bekenden van elkaar, denk ik?'

'Ik mag Jackie', zei Christopher, die elke hap eten zo mindful in zijn mond stopte. 'Ze zegt waar het op staat. Een fijne collega om mee samen te werken. Ik mag haar.'

Hij keek me zo doordringend aan toen hij dit zei, dat ik niet meer wist wat ik moest antwoorden.

'Ik ook hoor', zei ik maar na een lange stilte, waarna hij een verbaasd gezicht trok.

'Als jij net als haar bent, gaan we veel plezier aan elkaar beleven. Ga ik veel plezier aan jou beleven.' Hij knipoogde.

Ik verslikte me in mijn wijn. Zelfs slikken lukte niet meer.

'Gaat het?', vroeg hij.

'Sorry hoor.'

Ik begon te hoesten en sloeg maar op mijn borst en voelde de tranen over mijn wangen rollen en merkte dat mijn hoofd rood aanliep en voelde dat wijn uit mijn mondhoeken gleed.

'Alles onder controle', zei ik vervolgens nog met een te hoge stem.

'Je hebt wijn geknoeid op je witte jurkje.'

'Ah joh, dat wast mijn mam er wel weer uit.'

'Woon je nog thuis dan?'

'Nee. Nee helemaal niet hoor. Ze doet nog mijn was. Om het weekend. Kut. Dit zijn wel hele grote vlekken'.

Rondom mijn borsten was een moordaanslag gepleegd.

'Ik vraag even iemand om een doekje.'

Hij knipte met zijn vingers. Hij deed het echt. Net zolang tot iemand hem zag. Hij wenkte de kelner.

Hij was hier in controle. Hij was hier de man. Hij was mijn beschermer. Hij maakte mij schoon.

Drie minuten later zat een of ander meisje uit de keuken, in haar witte schort, de rode vlekken van mijn borsten te boenen en te vegen met een zachte tederheid dat ik gewoon zin had om haar mee naar huis te nemen. Zij mocht de hele avond mijn lichaam boenen en poetsen.

Fuck. Wijngedachtes.

Alleen alcohol liet me zo denken.

Deze gedachte leek Christopher opgepikt te hebben, want hij keek me op een bedachtzame manier aan met een sluw lachje rondom zijn mondhoeken.

Na het eten namen we afscheid. Koud. Zakelijk. Hij gaf me een handdruk. Knikte naar me en hij liep de ene kant op richting de parkeergarage. Ik de andere kant op richting mijn fiets.

Onder de douche richtte ik de douchestraal op mijn kut. Denkend aan hoe hij met zijn vingers knipte om de kelner te roepen.

Voor het eerst in lange tijd verscheen voor een paar minuten Yort niet meer in mijn hoofd.

Oh Christopher.


Dit zijn twee boeken die ik heb geschreven:


7️⃣ Je leest een verhaal uit de reeks Zeven
📖 Ik heb een boek geschreven: > Vrouwen die Charlie haten
📗 Ik heb enkele blogs gebundeld in een boek: > Digital love
📜 Bezoek m'n store met posters en boeken
📞 Laten we appen (en ontvang een appje bij het volgende verhaaltje) >
📷 Foto via @Maratneva


Like me op Facebook
Achtervolg me op Instagram