Maandagen moesten verboden worden.

Ik voelde de wallen onder mijn ogen branden.

Ik kon mijn arm nauwelijks in beweging krijgen, zo slap voelde ik me.

Larissa zat verveeld op haar telefoon, terwijl ze af en toe naar haar scherm keek en wat klikwerk deed.

‘Deze job is bullshit’,  zei ik.

‘I know, right?’, zei Larissa zonder me aan te kijken.

‘We produceren niets fysieks. We leveren niets op. We corrigeren de fouten van het systeem. Het systeem dat niemand wil repareren, omdat niemand weet hoelang dat gaat duren en hoeveel geld dat gaat kosten. Het suffe is: de fouten die we corrigeren zijn geen fouten. Er verdwijnt geen geld of zo. Het is gewoon een zinloze administratieve correctie.’

‘Je vertelt niet echt iets nieuws’, zei ze.

‘Je hebt gelijk’, zei ik.

‘Met wat?’

‘Ik ben mijn leven aan het vergooien. Ik wilde altijd impact maken. Het verschil zijn. Iets doen waar ik van houd. Iets waar ik passie en energie bij voel. Moet je ons hier zien zitten. Weggestopt in een achterafhokje.’

‘Heb je wel goed geslapen?’, vroeg ze.

‘Ik weet het niet’, zei ik.

‘Je hebt gelijk Peet. Deze baan is geen passie. Ik ga later echt iets doen waar ik passie voor heb. Beloofd.’

Ik krabde achter mijn voorhoofd en zei: ‘Ik denk dat 99 procent van de banen in de wereld niet om passie draaien. Ik denk wel dat je betrokkenheid en motivatie kan voelen voor een baan die je doet. Maar passie? Zou het wel bestaan? Misschien moet ik gewoon een hobby zoeken en me daarin verliezen.’

‘Ik dacht even dat je herrezen was. Maar hier ben je weer. Peter de cynicus.’

Ze begon te klappen in haar handen.

‘Nee. Dat is het niet. Ik besef gewoon dat ik al die jaren mezelf voor de gek heb gehouden. Denken dat ik passie had voor deze werkgever.’

‘Het is nooit te laat om alsnog je passie te gaan volgen Peet.’

‘Je passie volgen is echt onzin. Anders was minstens 80 procent van de bevolking sekswerker geworden.’

‘Meen je dat nou echt?’

‘Ik weet niet waar ik vandaag last van heb. Misschien is het even goed dat ik niets ga doen. Gewoon zeggen: Fuck het systeem.’

‘Heb je een Rage against the machine-momentje Peter? They say jump, you say how high?’

Larissa deed het gitaardeuntje na van het nummer Killing in the name.

‘Wil jij echt voor jezelf beginnen? Een eigen bedrijfje? Waar je het laatst over had?’, vroeg ik.

‘Weet ik veel. Ik wil zoveel. Ik kom tot niets. Wat moet ik nou met mijn leven?’

‘Dat is echt een excuus, dat je zoveel wil. Het excuus om geen keuze te maken.’

‘Toen ik zei dat ik voor mezelf wilde beginnen, brandde je me volledig af. Dus, make up your mind.’

‘Ik weet het ook niet meer zo goed. Je hebt me aan het denken gezet daar in de kroeg.’

‘Ik neem einde van deze maand ontslag hier. Misschien dat ik weer een studie ga oppakken. Of reizen. Zo heerlijk, een wereld vol mogelijkheden. Houd jij van reizen?’

‘Vroeger. Lang geleden.’

‘Je bent vergeten hoe vrijheid voelt Peter. Je kan het je niet meer voorstellen omdat het te lang geleden is.’

Ik zette mijn beeldscherm uit.

‘Wat doe je?’, vroeg ze.

‘Ik stop er vandaag mee.’

‘Met wat.’

‘Met werken.’

‘Hier?’

‘Ja.’

‘Waarom dat?’

‘Daarom?’

‘Werk hoeft toch niet altijd zin te hebben? We zitten hier toch beiden voor ons geld? Ondertussen denken we na over een ander leven? Je hoeft niet meteen zo extreem te doen’, zei Larissa.

‘Ik denk dat ik eruit ben’, zei ik.

‘En dat is?’

‘Wat ik zei. Ik wil hier niet meer werken’, zei ik.

‘Apart. Maar oké. Je kunt toch gewoon de maand afmaken, of wachten tot je eruit bent?’

‘Ik dacht dat je hier wel bewondering voor zou hebben?’

‘Sure. Heel rebels Peter. Maar verstandig? Ik weet het niet. Je hoge salaris. Je wil om weer manager te worden. Waarom zou je dat nu verpesten? Mensen praten nog steeds met respect over je hier. Echt. Je bent wel iemand. Gewoon iemand.’

‘Ik heb de scheidingspapieren getekend. Ik wil niet meer al mijn tijd en energie kwijt zijn aan iemand die me niet meer wil. Het is me niet meer waard.’

‘Dat is een goede stap.’

‘Ja hè?’

‘Zo. Die gasten zijn goed.’ Ze wees naar haar beeldscherm. ‘Ik krijg een e-mail waarom je bent uitgelogd. Ik mag elke dag te laat komen, niemand die er wat van zegt. Maar jij bent even een paar minuten onzichtbaar in het systeem en ze sturen mij een e-mail.’

‘Henry is te beroerd om op te staan en dit kantoor in te wandelen en te vragen of alles oké is’, zei ik.

‘Wat moet ik antwoorden?’

‘Graag met twee middelvingers tikken: Ef, u, cee, ka, griekse ij, ow, u.’

‘Dat doe ik echt niet. Het is mijn probleem ook niet. Ik beantwoord helemaal niets.’

‘Mij best’, zei ik.

Ik pakte een boek uit mijn tas: Catcher in the rye en sloeg ‘m open.

‘Goed boek?’

‘Dit was op de middelbare school mijn favoriete boek. Het is denk ik echt tien jaar geleden dat ik ‘m voor het laatst heb gelezen.’

‘Als je het niet erg vind, ga ik mijn betaalrun afmaken.’

‘Tuurlijk’, zei ik. ‘Ik verwacht niets van je. Doe je ding. Laat mij hier maar in stilte protesteren.’

‘Ow. Ik krijg nu een e-mail dat Henry hier naartoe komt.’

‘Oké.’

De deur ging open. Henry. Strak in Armani pak. Hij keek me verbaasd aan.

‘Systeemproblemen Peter?’

‘Nee?’

‘Je staat al een tijdje offline. We hebben vandaag veel werk te doen.’

Hij knikte zelfverzekerd.

‘We hebben elke dag veel werk te doen’, zei ik.

‘Gaan we bij de hand doen?’

Ik legde mijn boek op mijn bureau en keek Henry verontschuldigend aan. ‘Ik ga er niet om heen draaien Henry. Ik ben er klaar mee.’

‘Met wat?’

‘Met dit. Met dit hokje. Ik geef me gewonnen. Feliciteer de directeur maar. Hij wint. Ik trek het niet meer. Ik kan het mentaal niet meer aan.’

‘Ben je nu serieus?’

‘Ik meld me bij deze ziek. Ik kan het niet meer opbrengen.’

‘Goh. Peter. Dit accepteer ik niet hoor.’

‘Ik zou graag een afspraak met een bedrijfsarts willen.’

‘We hebben echt veel te doen vandaag. Alsof ik het leuk vind om jullie te laten overwerken. Maar als we niet opschieten moet dat wel gebeuren. Het kwartaal is bijna ten einde. De cijfers moeten wel kloppen.’

Ik stond op en trok mijn jas aan.

‘Hé. Ik meen het Peter. Ik laat jullie zo weer overwerken. Als het moet onbetaald.’

‘Stop met dreigen Henry. Ik weet niet uit welk managementboek je deze methode hebt geleerd, maar het heeft een tegenovergesteld effect. Bovendien past het niet bij je. Met vriendelijk vragen bereik je veel meer.’

‘Ja? Ga jij me nu even de les lezen omdat je ooit manager was? Jouw tijd is geweest. Je hebt het verkloot. Dus ga mij niet vertellen hoe ik mijn werk moet doen.’

‘Ik wil geen discussie Henry. Excuus.’ Ik stak mijn handen in de lucht.

‘Oké. Wil je dan weer je jas uit doen en aan het werk gaan? Alsjeblieft?’

‘Ik ben ziek’, zei ik.

‘Je laat je toch niet echt kennen hè?’

‘Ik ga thuis zitten en wacht de procedure wel af. Misschien een traject met een mediator?’

‘Zeg jij er eens wat van Larissa’, zei Henry. Hij keek Larissa met tranen in zijn ogen aan.

‘Sorry. Ik bemoei me hier echt niet mee.’

‘Als hij vertrekt, moet jij overwerken.’

‘Sorry Henry. Dat is echt jouw probleem. Ik werk tot 17.00 uur en dan ben ik weg.  Morgen ben ik er weer om half 9. Ik heb wel betere dingen te doen ’s avonds.’

‘Jullie zijn me toch een apart duo…’

Ik pakte mijn tas op, stopte mijn boek erin en knikte vriendelijk naar Henry.

‘We appen’, zei ik tegen Larissa.

Ik liep langs Henry heen, het kantoor uit.

Mijn andere leven in.

#EINDE


🚬Je leest een verhaal uit de reeks Millennia
📖 Mijn nieuwste boek is op 1 november 2018 uitgekomen:  > Ze volgt me niet terug
📗 Ik heb een boek over Charlie geschreven: > Vrouwen die Charlie haten
📜 Bezoek m'n store met posters en boeken en stickers
📷 Foto via Woronowska Dorota


Volg me via 📞WhatsApp. 1 op 1. Geen groepschat. Als ik wat geschreven heb, app ik je de link.

Doe dit en doe het goed:

  1. Voeg het nummer 06-44796441 toe aan je contactpersonenlijst
  2. Stuur vervolgens 'confetti AAN' met je voornaam naar mij of klik op deze link
  3. Verwijder dit nummer nooit en te nimmer uit je adresboek. Anders ontvang je geen appjes.

Als je er geen zin meer in hebt, app je me met de zin: 'Het is UIT'.