Vervolg van 1.6 Ik weet een plek waar niemand ons kan zien

Toen ik vroeger bij opa en oma ging logeren, kon ik voor mijn gevoel in bed uren staren naar het plafond en de gordijnen en de stapels met boeken die op de logeerkamer lagen. Wachtend op de tijd tot ik uit bed mocht

In bed alle details op me nemen. De woorden proberen te begrijpen die op de kaften van de opgestapelde boeken en tijdschriften stonden.

Wat was er met deze tijdsbesteding gebeurd? Als ik nu wakker werd zat ik binnen twee minuten op mijn telefoon te checken wat de tijd was, hoe ik had geslapen en wie met mij in contact wilde komen.

Ik zag de wereld om me heen niet meer. Ik zat of opgesloten in mijn eigen gedachten of ik projecteerde mijn aandacht volledig op een schermpje met scrollen door informatie, video’s en memes.

Ik vroeg me af hoe vaak ik echt vanuit bed, wakker, mijn huidige studentenkamer had bestudeerd. De naden in het plafond. De vetvlekken op de muur. Hoe de schaduw zich door mijn kamer bewoog als de zon zich liet zien buiten.

Had ik überhaupt wel een band met mijn kamer opgebouwd? Ik leefde er al twee jaar, met veel plezier. Maar het enige wat ik erin deed was slapen, naar een scherm staren, rukken en neuken.

Zuipen deden we in de gezamenlijke woonkamer. Nee. Ik kon me niet herinneren dat ik één was geworden met mijn slaapkamer.

Mijn ma had het vroeger wel eens over het Duitse woord ‘heimat’. Dat gevoel van thuis voelen in een dorp of streek of huis.

Ik kende dat gevoel niet. Ik had me nog nooit ergens volledig thuis gevoeld. In geen enkel huis, dorp of stad. Zelfs niet mijn ouderlijk huis en geboortedorp.

In dat opzicht kon mijn woning net een hotel zijn. Onpersoonlijk gezellig. Je was de kamer alweer vergeten als je de deur in het slot achter je dichttrok. Net zoals thuiskomen na een file of een fikse treinvertraging.

//

Ik en mijn huisgenoot Mike fietsten gezamenlijk diep in de nacht naar huis vanaf TivoliVredenburg. Ik was zo dronken dat de rit als een roes voorbijging. Ik kon geen woord uitbrengen. Zelfs mijn mislukte seksavontuur in een steegje met Yara, dat Mike vast heel hard aan het lachen zou maken, kon ik nu niet navertellen.

Toen we in Zuilen aankwamen waar we beiden een kamer in een flatje huurde van een pandjesbaas, stond de lamp van de gang nog aan.

Mike was erg begaan met het milieu. Lampen brandden nooit zonder reden in ons huis.

‘Gek toch? Die lamp?’, zei ik met dubbele tong bij binnenkomst. Het kostte me zoveel moeite om deze zin uit te spreken. Ik kon beter direct naar bed gaan en mijn ogen sluiten.

Maar ik had ook trek. In chips.

Mike dronk twee glazen water weg in de keuken, terwijl ik een zak Chipito-chips had open gemaakt en met open mond de chipjes begon te vermalen. Dit was wat ik nodig had. Chipito.

Wat was dit fijn. Ik was even vergeten hoe lekker dit kon zijn.

‘Je krijgt echt zulke gele handen van dit spul hè?’, zei Mike.

Ik keek naar mijn vingers en begon ze uitgebreid af te likken.

‘Ik zou bijna opgewonden van je raken’, zei hij. ‘Je bent een animal Charlie. Een animal.’

‘Dank je.’

‘Ik ga maffen.’

Hij gaf me een high five en liep toen naar boven waar onze kamers zich bevonden. ‘Charlie!’ schreeuwde hij toen. ‘Kom ‘s.’

Ik sloot de chipszak en liep met zware benen naar boven. Een traptree tegelijkertijd.

Met een zucht en een kreun kwam ik aan bij de overloop.

Mike stond bij mijn deur, met zijn hand onder zijn kin.

Aan de deur van mijn kamer hing een briefje. Ook was het slot vervangen. Dat zag ik meteen. ‘Wat is dit nou?’

‘De huisbaas heeft een bezoekje gebracht blijkbaar’, zei hij.

‘Op donderdagavond?’

‘Wanneer zijn wij nou thuis op donderdagavond?’

‘Ik zweer het je. Hij heeft hier ergens een verborgen camera hangen. Hij houdt ons in de gaten.’

Ik pakte het blaadje, dat met een plakband aan de deur was vastgeplakt, en opende het papier.

Het was een factuur van de afgelopen zes maanden inclusief incasso-kosten.

‘Heb je niet betaald?’

‘Vergeten denk ik’, zei ik.

‘Voor zes maanden?’

‘Ja Jezus Mike. Het laatste Psychokiller-feest liep wat uit de hand en mijn eigen risico met de zorgverzekering had ik op maximaal gezet. Wist ik veel dat ik een ontsteking aan mijn kies kreeg. Weg eigen risico.’

‘Dat wordt beneden op een luchtbed slapen.’

‘Ja daaag. Ik wil een bed.’

‘Mijn bed kom je niet in pik.’

Tien minuten later zat ik op de fiets naar Yara. Als zij niet opendeed ging ik een andere scharrel lastigvallen.

Ik moest fatsoenlijk kunnen slapen. Slaap was alles. Juist omdat ik er te weinig van kreeg.

Ik voelde me niet rouwig dat ik mijn kamer niet inkwam. Ik had me er nooit helemaal in thuisgevoeld. Bovendien had ik het geld niet om terug te betalen.

Het scheelde dat Mike en ik in een heel smal kamertje onze kledingkasten hadden staan. Ik hoefde niet mijn kamer in. Niet nu.

Ik voelde me weer nuchter toen ik de straat van Yara inreed in Ondiep. En meer wakker. De zon kwam al op.

Ik pakte mijn telefoon en belde haar op. Net zo vaak tot ze opnam.

‘Wat?’, zei ze na de achtste poging.

‘Je zult nooit geloven wat mijn huisbaas bij me heeft gedaan.’

‘Jezus Charlie. Het is 7 uur ’s ochtends.’

‘Ik weet het. Belachelijk toch? Onmenselijk bijna.’

‘Wat wil je van me.’

‘Oké. Ik zal eerlijk tegen je zijn. Ik sta voor je deur.’

‘Waarom.’

‘Ik heb het koud. Ik voel de kater al opkomen. Ik heb dorst en ik heb geen huis meer.’

‘Dus?’

‘Yara. Ik kom niet om te neuken. Zo ben ik niet.’

‘Sinds wanneer ben je zo niet?’

‘Sinds, geen idee eigenlijk. Ik ben hier voor jou.’

‘Je bent hier om te slapen.’

‘Ja. Ook. Ik dacht als eerste aan jou.’

‘Zodat je morgen je kater weg kan neuken. Omdat je altijd geiler bent na een nacht doorhalen.’

‘Nee. Zo denk ik niet.’

‘Charlie. Zo denk je wel. Ik ken je verdomme beter dan jezelf. Heb in ieder geval het lef om het te benoemen.’

‘Nee echt niet.’

‘Charlie. Ik laat me niet gebruiken.’

‘Maar lieverd.’

‘Zeg geen lieverd tegen me.’

‘Yara.’

‘Wat.’

‘Ik wil gewoon in je bed met een arm om je heen in slaap vallen met mijn neus in je haren en je shampoo ruiken.’

‘Oké. Dat klinkt al eerlijker.’

‘En met mijn heupen tegen jouw billen aan gedrukt liggen. Lepeltje-lepeltje. En met mijn teennagels onder je voet een streep proberen te trekken. Net zolang tot je heel hard zegt ‘niet doen’. Dat wil ik.’

‘Praat verder.’

‘En morgenvroeg. Als we samen wakker worden, maak ik het lekkerste ontbijt ever voor je. En zal ik je onder de douche even goed wassen en boenen.’

‘Mijn borsten zeker’, zuchtte ze, ‘de rest van mijn lichaam sla je op de een of andere manier altijd over.’

‘Echt? Daar was ik me niet bewust van.’

‘Dat lieg je.’

‘Ik sta voor je deur. Kunnen binnen verder discussiëren?’

Toen hing ze op en wist ik dat ik weer terug bij af was. Kut Sjoerd. Hij had me nooit met haar moeten laten praten in de TivoliVredenburg.

Lees verder 1.8 Vergeet me


🚬Je leest een verhaal uit de reeks Charlie op kantoor. Begin bij verhaal 1.1 De enige manier...
📗 Ik heb een boek over Charlie geschreven: > Vrouwen die Charlie haten. Die kan je prima lezen zonder voorkennis van de andere blogverhalen.
📷 Foto via @jonathanbenbaruk

Bezoek mijn store voor > boeken en merchandise

Psychokiller mailservice
Ontvang elke week een nieuw psychokiller verhaal of ontvang een keer per twee weken een geheime mailclub mail. Of ontvang beiden.
Wat is je e-mailadres?*
Wat is je e-mailadres?*
Wat is je voornaam? 
Wat is je voornaam? 
Meld je aan voor:*
Meld je aan voor:*

Please enter all required fields Click to hide
Correct invalid entries Click to hide