Als jij nou dit. Dan deed ik dat. Als jij nou zo deed, dan had ik niet dat…

Hier gaan we weer.

Jij doet altijd... En jij doet nooit...

Om toe te werken naar de climax waar ik of jij uiteindelijk zegt: Nou, dan vertrek ik toch als je dat zo graag wil?

En de ander dan zegt: doei.

Maar als de jas wordt gepakt. Of een tas.

Dan volgt het spel van: wat ben je toch een aansteller. Is dit jouw manier van manipuleren? Alsof je niet over vier minuten weer terugkomt met een sorry.

Dan doen we de dans weer over.

Altijd. Nooit.

Maar ik bedoelde dit. Waarom zei je dat dan niet?

Ja, anders vertel je me even hoe ik me wel moet uitdrukken?

Rot dan gewoon op. Ja is goed.

Doei. Doei.

Al die verwarring. Al die verwijten. Al die moeite om elkaar beter te begrijpen. Of bedoelen we diep vanbinnen: begrijp mij dan!

Dan de uitgestoken armen. De ander die weigert. Om er dan toch aan toe te geven.

Sorry. Sorry. Ik houd van je. Ik ook van jou. Ik bedoelde het niet zo. Ik ook niet. Vrede? Vrede. Kus? Kus.

Dit zijn mijn bekentenissen. Je leest meer woorden van mij op papier. Ga naar http://store.psychokiller.eu