Je doet geen moeite. Je praat en je praat en je praat maar. Je doet geen moeite. Om eens te horen wat ik zeg, vind of wil. Jij bent weer eens teleurgesteld in mij. Jij vindt weer eens dat ik me als een idioot gedraag. Het is altijd wat jij vindt. Nooit eens ik. Nooit eens: wat gaat er in jouw hoofd om.

Je kan niet zonder me. Wat ik wel begrijp. Want niemand anders houdt het lang uit met je ‘uitbundigheid’ en je ‘eerlijkheid’.

'Take it or leave it' is je slogan. En ik blijf het maar slikken. Ik blijf maar vasthouden aan dat vertrouwde gevoel van vroeger. Toen jij er voor mij was en ik voor jou. Toen we nog niets wisten en nog niets van het leven hadden ervaren.

Nu praat je en praat je en praat je maar. Je belt me op. Blaft 70 minuten lang al je frustraties over het leven eruit. Vraagt: 'Hoe is het eigenlijk met jou?' en net als ik ben begonnen met een antwoord zeg je: stel je niet aan. Of: ik moet nu gaan.

Dus wat maakt dit mij? Klagen over je. Maar je niet kunnen loslaten.

Omdat ik niet houd van anderen teleurstellen. Omdat ik niet houd van het idee dat ik iets fout heb gedaan. Dus blijf ik maar luisteren. Blijf ik maar vertellen hoe fijn je bent en niet zonder je kan.

BFF. And beyond...

Dit zijn mijn bekentenissen. Je leest meer woorden van mij op papier. Ga naar http://store.psychokiller.eu