Ik heb liever de lampen uit. Zodat je niet naar mij hoeft te kijken. Ik hoef je woorden niet te horen hoe mooi of opwindend je me vindt. Het heeft eerder het tegenovergestelde effect.

Het laat me twijfelen of dat wat je zegt wel echt waar is. Die gedachte is zo heftig dat ik op sommige dagen uren verspil aan naar mezelf kijken in de spiegel en foto’s neem van mijn hoofd.

Om die vervolgens als een monnik te bestuderen: wat zien zij wat ik niet zie? Het is niet dat ik ze niet geloof. Ik moet gewoon blijven checken om de gedachte te laten rusten dat er iets mis is met mijn uiterlijk.

Doe je het voor mij of mijn lijf?

Ik kan je dingen laten voelen die je nog nooit eerder met iemand gevoeld hebt. Dus wees maar gerust hoor. Ik ben geen pop die onzeker in het donker met de benen wijd ligt.

Als we ons zicht beperken, kan je pas echt elkaar volledig voelen... Maar ik snap je. Ik vind het op zich niet erg hoor als de lampen af en toe aan gaan. Als jij me ook vertelt waar je onzeker over bent. Als jij me ook vertelt dat je niet zoveel geeft om het uiterlijk.

Ik wil geen object zijn. Ook al heb ik een niet te negeren drang om mezelf te zien als object.

Ik weet dat mijn hoofd geen logische dingen doet. En geloof me, ik heb je woorden niet nodig om dat wat ik denk te laten oplossen door jouw observaties.

Zelfs de beste doctoren hebben me nog geen recept kunnen gegeven hoe ik dat dwangmatige laat stoppen. Dus stop met praten over mijn lijf. Laten we praten over de sterren aan de hemel. De poëzie van het leven. Aan wat we zo graag willen bereiken en wat we zo missen aan tien jaar geleden.

Er is meer dan het licht dat weerkaatst wordt op mijn lijf. Liefde kan zoveel meer zijn dan dat lichamelijke.

Dit zijn mijn bekentenissen. Je leest meer woorden van mij op papier. Ga naar http://store.psychokiller.eu