🪐 weinig mensen snappen zichzelf

Geen idee waarom een volwassen kerel (ik heb het over mezelf) met zijn vingers door de hete stoom uit de mond van de waterkoker strijkt.

Maar ik deed het.

Mijn vingers gloeiden later die avond in bed nog na en de huid zag er de volgende dag uit als een niet goed doorbakken knakworstje op de grillplaat.

Was het verveling? Nieuwsgierigheid? Fatalistische romantiek? Gebrek aan prikkels?

Wie weet…

Ken je dat onderzoek waar mensen tussen de 6 en 15 minuten in een kamer worden geplaatst, waar ze zich moeten vermaken met hun gedachten?

Ook is er een rode knop. Als ze daarop drukken, krijgen ze een flinke stroomstoot.

25 procent van de vrouwen en 67 procent van de mannen drukt binnen een kwartier op die knop.

Wat zegt dit?

Dat vrouwen zichzelf beter kunnen vermaken met hun gedachten.

Smeerlappen.

En dat mannen oppervlakkiger zijn dan je altijd al dacht.

Maar het zegt ook dat we liever pijn dan verveling hebben in het leven.

Je hebt ook de ‘quiet room’, waar geen echo is. Ken je dat? Al het geluid wordt in deze ruimte in de houdgreep gelegd via de foamwanden aan de muur en het plafond, en zelfs de vloer breekt het geluid. Ook doen ze de lampen uit als je daar bent. Want waarom ook niet?

Mensen worden dus helemaal gek in zo’n kamer.

• Je hoort je eigen bloed suizen.
• Je hoort jezelf slikken.
• Je hoort je hart pompen.
• Je kunt je niet oriënteren.

Binnen een half uur schreeuwen ze met gebalde vuisten om eruit te komen. Maar dat is dus het probleem. Zelfs je schreeuw sterft weg. Niemand hoort je. En hoe je het wendt of keert, dat is natuurlijk de echte angst die in ons allen zit.

Verlaten en alleen, omhuld in duisternis, blijven ademen terwijl niemand aan je denkt.

Is het daarom dat we zo graag de hele dag naar een glasplaatje staren, naar andermans leven, in plaats van zelf eens de deur uit te gaan om het avontuur te beleven?

De illusie van verbinding.

Vroeger vonden we steun bij onze knuffel als onze ouders ‘welterusten’ zeiden en de deur dichtdeden. Nu vinden we gehoor bij een chatbot die ons wel snapt en begrijpt en motiveert.

Ik denk overigens niet dat ik mezelf pijn ga doen via de knop of gek word in zo’n kamer of ga schreeuwen. Lijkt me best wel lekker eigenlijk, totale duisternis en alleen het geluid van mijn lijf dat ik leef.

Maar goed.

Ik ben graag alleen en nooit eenzaam.

Dat komt door mijn beroep. Ik ben erg ingetuned op mijn gedachten. En op het omzetten van die gedachten naar zinnen op papier. Dat werkt toch het beste met niemand om me heen.

Comes with the profession.

Zie je? Ik heb mezelf verklaard via een verhaal.

Dat is wat we allemaal de hele dag door doen. Een verhaal componeren waarom we doen wat we doen.

Daarom snap ik wel waarom beklaagden in de rechtbank zo weinig berouw kunnen tonen. Want het is makkelijker om de schuld bij anderen te leggen dan in de spiegel te kijken en te beseffen dat jij de psychopaat bent.

Dat kunnen we helemaal niet aan.

Echt. Serieus niet.

Ken jij ook die verhalen van mensen die in een schizofrene psychose zitten en geloven dat ze de messias zijn of een farao?

Dat klinkt heel opmerkelijk. Maar sommige psychologen denken dat zulke grootheidswanen een compensatie kunnen zijn voor een diep gevoel van minderwaardigheid en machteloosheid. Het bewustzijn creëert een tegenbeeld. En als je zelf een rol mag verzinnen, waarom dan ook niet meteen de farao?

We maken altijd een verhaal.

Zo bestuderen we ook het gedrag van anderen. We componeren een verhaal waarom die collega van facilitair altijd zo irritant hard lacht als iemand een grap maakt. Onzekerheid? Erbij willen horen?

We houden van roddelen.

Wat eigenlijk een groepsbezigheid is om verhaaltjes te maken, onderlinge banden te versterken en onze eigen onzekerheid weg te stoppen.

Daarom kijken we ook zo graag naar reality-tv met al die weirdo’s die rare dingen denken, doen en zich gedragen. We lachen de ander graag uit. Zodat we niet zien hoe idioot wij zelf zijn.

Ik heb een stelling in het leven en dat is dat we allemaal rare vogels zijn. En als iemand niet raar overkomt, dan ken je die persoon nog niet goed genoeg.

Ik zeg het maar gewoon: tomson darko is een rare vogel.

Maar ik zeg ook dat niemand exact weet welke angsten en verlangens in ons schuilen. Waarom we doen wat we doen. Waarom we denken wat we denken.

Wees terughoudend met je oordeel over een ander. Wees terughoudend met je oordeel over jezelf. Probeer anderen juist niet volledig te doorgronden. Wat heeft het voor zin? Hoe dieper je graaft, hoe minder je vindt.

Dat geldt ook voor jezelf.

Je kunt nog tig cursussen volgen en alternatieve therapeuten opzoeken. Maar er zit een limiet op wat je over jezelf kunt ontdekken. Er zit geen ware versie van jezelf verborgen.

Dat is juist het ding.

Die bestaat niet.

Je komt op een punt dat je het mysterie er moet laten zijn.

Dat we de raarheid in elkaar accepteren. Dat niemand een flauw idee heeft wat ’ie eigenlijk aan het doen is. En dat dansende stoom uit de mond van een waterkoker ook gewoon vraagt om aangeraakt te worden.

Dat ook.

Zoals Carl Jung (1875–1961) ooit zei: “In each of us there is another whom we do not know.”

​Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven.​

liefs,

tomson

Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.