Ik heb nog nooit zoveel woede in me gevoeld.

Ik heb nog nooit zoveel woede in me gehad.

Ik heb nog nooit zoveel woede tot uiting willen brengen.

Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld.

Ik slikte het in.

Elke dag weer.

Als Yara zo joviaal haar telefoon opnam.

Als ze me zo innig knuffelde en zoende.

Als ze zo vrolijk een nietszeggend verhaal van haar dag deelde.

Ze deed dan net alsof de donkere periodes niet hadden bestaan.

Dat ze niet al die stomme woorden tegen me had uitgesproken.

Snap.

Met twee vingers.

Weg.

Over.

Het was blijkbaar allemaal niet gebeurd.

Maar het echode na in mijn hoofd.

Bij mij was het nog niet over.

Nog lang niet.

Dat maakte me woedend.

Het vrat me op.

Ik kon het niet uiten. Niet zoals zij het deed.

Zij uitte altijd meteen haar frustraties en irritaties.

Ik slikte ze in. Ik ging erop broeden. Ik ging langzaamaan koken van woede.

Zij uitte al haar donkere depressieve gedachtes op zo’n misselijkmakende mensonterende manier, dat ik degene was die er nog weken last van had. Zij niet.

ZIJ NIET!

En als ik erover begon, wuifde ze het weg.

Ik zei dan: ‘oké. Prima.’

Maar het was helemaal niet ‘oké. Prima.’

Ik bleef het voelen.

Onder de douche.

In bed.

In de trein.

In de bus.

Iemand in de AH sprak me aan met de vraag waarom mijn vuisten zo gebald waren.

Toen viel het me pas op. Ik liep de hele dag rond met gebalde vuisten.

Zoveel spanning in mijn spieren.

Zoveel spanning in mijn lijf...

Ik wilde zo niet zijn.

Ik wilde dit niet zo voelen.

Ik wilde hier niet mee rondlopen.

Mijn leven was tekort voor dit soort suffe emoties.

Ze vermoordde me, elke keer weer, met haar woorden.

Het leek alsof ze mijn lijden niet zag.

Maar ze zag het wel. Ik voelde het.

Ze zag het en negeerde het bewust. Waarom?

Omdat ze vond dat deze gevoelens mijn gevoelens waren en niet die van haar?

Ik moest met haar stoppen.

Ik voelde dingen die ik niet wilde voelen.

Ik kon niet met haar stoppen.

Ik voelde dingen die ik zonder haar niet zou voelen.

Houd van me.

Houd niet van me.

Mis me.

Mis me niet.

Doe me pijn.

Doe me geen pijn.

Schreeuw tegen me.

Wees lief.

Wees alles wat normale mensen in normale relaties niet zijn.

Fix me.

Laat me jou fixen.

Laat me je volgende trauma zijn.

Wees alsjeblieft mijn volgende trauma.

Alsjeblieft.

Wees het voor mij.

Voor ik je afstoot.


Dit zijn twee boeken die ik heb geschreven


🚬Je leest een verhaal uit de reeks Charlie
📖 Ik heb een boek geschreven: > Vrouwen die Charlie haten
📗 Ik heb enkele blogs gebundeld in een boek: > Digital love
📜 Bezoek m'n store met posters en boeken
📞 Laten we appen (en ontvang een appje bij het volgende verhaaltje) >
🌌1 november 2018 verschijnt na 2,5 jaar schrijven mijn nieuwe boek Ze volgt me niet terug. Meer weten? Laat je e-mailadres achter en ontvang wekelijks exclusieve updates over het boek.
📷 Foto via Tatiana Mertsalova


Volg me via 📞WhatsApp. 1 op 1. Geen groepschat. Als ik wat geschreven heb, app ik je de link.

Doe dit en doe het goed:

  1. Voeg het nummer 06-44796441 toe aan je contactpersonenlijst
  2. Stuur vervolgens 'feest is AAN' met je voornaam naar mij
  3. Verwijder dit nummer nooit en te nimmer uit je adresboek. Anders ontvang je niks.

Als je er geen zin meer in hebt, app je me met de zin: 'Het is UIT'.