Als de sleur de relatie vindt
er is een oplossing, altijd een oplossing, voor stinkende sokken
Als je een game te lang speelt, ga je de mechanismen onder het spel zien.
Het breekt de fantasie in je hoofd. Het breekt de magie. Het is allemaal slechts code en voorgeprogrammeerde reacties.
Het is dezelfde desillusie als wanneer je zo je geliefde begint te zien.
Het moment dat je niet meer voorbij de stinkende witte sokken van je partner kunt kijken.
Die de hele nacht naast het bed liggen te meuren. En je vindt het argument dat jouw neus sterker is dan die van de ander niet meer van toepassing. Dit is een aanval op je persoonlijke leefruimte. Op je persoonlijke identiteit. Op de relatie. Op de toekomst samen. Het enige wat je nu doet, is de hele tijd tegen ’m aan zeuren.
Je begint nu ook de andere onvolkomenheden te zien.
- dat gehang op de bank met gegrinnik om stomme internetfilmpjes
- terwijl de fruitvliegen in de keuken beginnen te peuzelen aan de opgedroogde tomatensaus op de borden van gisteren
- terwijl de overvolle vuilniszak zich qua geur één begint te maken met de hard geworden witte sokken naast het bed
De magie van de liefde is gebroken.
Ingeruild voor irritaties, gezucht en gezeur. Hoe kan dit nou het leven zijn? Hoe lang kan dit nou nog doorgaan? Je leven is nu opeens een sleur.
De ouders van een vriend runden een Indisch afhaalrestaurant. Naast de ruimte waar mensen konden bestellen en wachten, was er een soort opslaghok met rommel en een computer voor de administratie.
Daar speelden we op woensdagmiddagen Command & Conquer: Red Alert. Skirmish-mode.
Wij tegen de Sovjets, bestuurd door de computer.
In het midden van de map lag een rivier die het terrein in tweeën splitste.
Dat gaf ons alle tijd om een basis te bouwen en troepen en tanks te ontwikkelen en aan onze luchtverdediging te werken.
De broer liep langs de computer en zei:
“Zet een mannetje over de rivier. Dan komen ze met z’n allen naar dat mannetje toe. Bestook ze dan vervolgens vanaf je eigen zijde met raketten.”
Mijn vriend begon de broer te stompen dat-ie zich er niet mee moest bemoeien.
Toen zei ik: “Laten we een mannetje naar de overkant brengen en dan zien wat er gebeurt.”
“Goed idee!” zei de vriend.
De Sovjets kwamen massaal op de honey trap af. En wij bestookten ze met onze langeafstandssystemen. Daarna zetten we zelfs aan onze kant van de rivier verdedigingssystemen neer die automatisch begonnen te vuren op de Sovjets.
Elke keer weer werkte de honey trap. Tot er geen Sovjet meer over was.
In het begin was het lachen. Daarna was het stom. We hadden het mechanisme van het spel door. Hoe kun je nou deze tactiek niet meer toepassen? De magie was verbroken.
De computer was gewoon oliedom.
ONEERLIJK.
Maar ja. Na weken geheelonthouding begon het toch weer te kriebelen en startte ik het spel op.
Ditmaal maakte ik mijn eigen regels. Ik ging niet voor ‘simpele’ overwinningen. Ik probeerde op andere manieren er een gelijkwaardige strijd van te maken.
En de magie van het spel keerde weer terug.
===
Relaties zijn als games.
Hoe meer tijd je met elkaar doorbrengt, hoe sneller je tegen de gebreken aanloopt. Het irriteert. Het is stom. Het begint allemaal als een sleur aan te voelen.
Zelfs openwereldgames beginnen uiteindelijk repetitief te worden.
Je hebt op een gegeven moment alles gezien. Dezelfde wegen. Dezelfde opdrachten uitgevoerd. Alles verzameld.
En dat is wat er ook in een relatie gebeurt. Op een gegeven moment bestaat-ie voor een groot deel uit dingen die je al honderd keer samen hebt gedaan.
Maar dit is natuurlijk gewoon het leven.
Niet de bruiloft van je bestie. Niet je vliegvakantie naar Turkije. Niet je dansjes zaterdagnacht in de Bravo-tent op Lowlands.
Het is het tandenpoetsen. De wekker zetten. Je oksels wassen. De aardappels schillen. De vieze borden met tomatensaus in de gootsteen negeren.
Het zijn die stinkende witte sokken.
Je weet wat Townes Van Zandt (1944–1997) zong met zijn melancholische stem in Waitin’ Around to Die:
Well, I tried to kill the pain, I bought some wine and hopped a train. Seemed easier than just a-waitin’ around to die.
Maar niets brengt hem echt de genoegdoening die ’ie zoekt. Het brengt hem alleen maar in meer problemen.
Om op het eind van het liedje te concluderen dat hij samen met zijn nieuwe vriend, codeïne, gaat wachten om te sterven.
Well, together we’re gonna wait around and die. Yeah, together we’re gonna wait around and die.
De sleur is niet een teken dat de relatie over het hoogtepunt heen is. Helemaal niet. De sleur vindt ons altijd.
De vraag is meer, wat te doen met die stinkende smerige sokken van je partner die je op de meest bijzondere plekken in het huis terugvindt???
Vier opties:
- Als zijn moeder de sokken verzamelen en wassen en opvouwen en opruimen
- Erover blijven zeuren. Net zolang tot je stem een witte ruis wordt voor zijn oren
- Tolereren. Tolereren. Tolereren.
- Luchtverfrisser installeren.
Dat zijn de enige opties, lieve vreemdeling.
Yeah, together we’re gonna wait around and die.
liefs,
tomson
Ook te luisteren als podcast: