🪐✖ je lijf niet zo goed aanvoelen

Een vrij neutrale verhouding hebben we met elkaar, mijn lijf en ik.

Als het buikje te veel groeit, beperk ik m’n inname van voedsel. Als de ribben te veel tevoorschijn komen, neem ik wat vaker pizza mee uit de supermarkt. (Tonno. Met ui. Zo dik mogelijke bodem).

Maar er is weinig liefde of zelfhaat voor het lichaam.

Alleen neutrale gevoelens.

Ik ben me vaak niet eens bewust dat er een lijf is. Behalve op een feestje met te veel mensen en te weinig zitplekken. Dan is er altijd het ongemak van de handen.

Wat ermee te doen?

• Over elkaar gesloten?
• Nonchalant in de zakken.?
• Over elkaar gevouwen voor het kruis?

Ik snap de rokers en drinkers en de vrijers op de dansvloer wel. Je hebt altijd wat te bewegen met in ieder geval één hand. Maar ook deze vreugde van het leven is afgepakt sinds het rookverbod.

Niemand is meer cool.

Nu kijkt iedereen die zich ongemakkelijk voelt naar een oplichtend scherm.

Verdomme.

Zelfs in de sportschool ben ik me nauwelijks bewust van mijn lijf.

Anderen wel van hun eigen lichaam. Die laten graag hun spierballen of de billen zien. En dan heb je de mensen die een net te wijd zittend shirt hebben en een net te slonzige sportbroek.

Mijn type mens.

Raden wat eronder zit is veel opwindender dan het direct bewonderen.

Maar dat is niet wat ik poog over te brengen met mijn Adidas-outfit.

Ik wil best bekennen dat er een tijd is geweest dat ik met een leesboek door de fitnessruimte liep.

Tussen de arm curls door Lord of the Flies lezen. Om de fitnessruimte wat intellectuele energie te geven.

Snap je?

Maar nu doe ik het met een luisterboek.

• Ook het brein wil aan zijn conditie werken.
• Terwijl ik gedachteloos aan gewichten zit te trekken en te duwen.
• Praat een stem tegen me over Henry David Thoreau (1817–1862) en terugkeren naar de natuur.

En na afloop (en voorloop) van een oefening altijd de handvatten schoonmaken met een papieren doekje en een spray.

Ja. Zo ben ik. Want anders winnen de gedachten van smetvrees het.

Ik wil die weg niet inslaan in mijn hoofd.

Het gevolg is wel dat jongere gastjes me met ‘u’ aanspreken en vragen hoelang ik nog nodig heb bij zo’n apparaat.

Het met ‘u’ aangesproken worden is wel een keiharde confrontatie met de man met de zwarte cape en de zeis kan ik je zeggen. Mensen zien me ouder worden en dat betekent toch echt dat je stervende bent.

U.

Wat zou me verraden hebben, denk je, dat ik het dubbele van hun leeftijd ben?

Anyhow.

Zelfs trekkend aan een stang voel ik mijn lijf niet zo. (als je smerig denkt, ligt dat aan mij, niet aan jou)

Ik ben niet de enige.

In de novelle ​Frisk​ van Dennis Cooper (1953) stond een prachtige passage over het nauwelijks aanvoelen van je lichaam.

Het boek is overigens zeer expliciet en rauw en gewelddadig. Het gaat over een gast die geobsedeerd raakt door gewelddadige seksuele foto’s uit de gay scene en zich afvraagt of het echt is of nep. Die obsessie loopt VOLLEDIG UIT DE HAND.

Genieten met een zachte Brabantse G.

Dit is het stuk:

(Another thing about planes. When I’m stuck on one for several hours I tend to become more aware of myself from the neck down, probably because I’m so cramped in this seat.Usually I don’t notice my body. It’s just there, working steadily. I wash it, feed it, jerk it off, wipe its ass, and that’s all. Even during sex I don’t use my body that much. I’m more interested in other guys’.Mine just sort of follows my head and hands, like a trailer. I don’t care if guys want to do things with it. Wait. Actually that stuff makes me very uncomfortable, unless I’m drunk. People I like must pick up on my tastes right away, since they almost never want to explore me. They just lie back, take it from me. But the way I’m contorted to fit in this seat makes my body ache.And it’s strange to be forced to acknowledge my body exists because I’m sure I’ve neglected the thing for so long that it’s totally fucked up and full of cancer or AIDS or something. Maybe if I stop writing this down, I’ll stop worrying.)

Ja.

Die conclusie.

Als je je lijf nauwelijks aanvoelt.

Hoe weet je dan of het er wel goed mee gaat?

🙃

Net zoals smetvrees is het een gedachte die je niet te veel aandacht moet geven.

Anders begin je dingen te voelen die er niet zijn.

Daarom.

Goed voor je lijf zorgen.

Zelfs als je het haat. Of liefhebt. Of er niks bij voelt.

Het draagt je ziel 🪐.

liefs!

tomson

Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.