🪐 Waarom je verleden altijd onder je huid blijft zitten

Je komt op een punt in je leven terecht dat je alles wil slopen.

Kapot maken wat je bereikt hebt.

Al je spullen door de versnipperaar. In een brandend olievat gooien. Elk restje spoor van je bestaan wissen.

Dat is het voordeel van materialisme. Alles kan stuk. Alles kan naar de stort. (behalve drugsafval, dat dump je in het bos)

En het voordeel van menselijke relaties is dat we de vrijheid hebben om met iedereen te breken.

Maar dan?

Er blijft altijd een residu achter in je hoofd. Zoals de botresten die overblijven na een crematie.

Het nieuwe leven dat je gaat leven zal je altijd lastigvallen met onverwachte herinneringen. Als dromen van andere sterrenstelsels.

Zelfs de mensen met een slecht geheugen zullen hier niet aan ontkomen.

Geuren, liedjes, namen, gezichtsuitdrukkingen.

Dat is de echte gevangenis van het bestaan: herinneringen.

Je kunt ze ombuigen, verdraaien, anders beleven dan anderen. Maar een herinnering blijft een herinnering en dat gaat altijd gepaard met een gevoel. Een gevoel dat in de loop der tijd verandert.

Ons geheugen is geen harde schijf met een deleteknop.

Het is vroeg of laat het enige wat we nog hebben in een lijf dat begint te kraken en te schuren.

• Het enige bewijs om zeker te weten dat je hebt bestaan.
• Dat je ooit hebt geleefd.
• Dat je een baby in je armen hebt gevoeld.
• Door iemands haren bent gegaan.
• Zachte lippen op je wang hebt gehad.
• Een stevige, warme omhelzing hebt gegeven bij iemands graf.
• Dat je op een papiertje je handtekening hebt gezet en je opeens beton bezit.
• Dat je de kracht van je hand opmerkte bij het kapotsmijten van een object.
• Dat je tranen veroorzaakte bij de ander en wist dat geen enkel woord die ongedaan kon maken.

Als je vader overlijdt

Hij zei plotseling tegen me dat zijn vader was overleden toen hij 14 jaar was.

Ja. Daar word je wel volwassen van, zei hij, in één klap. Ik vroeg of hij nog wel eens aan zijn vader dacht. Hij zei nee. Hij was nooit met het verleden bezig. Dat is ballast.

Daar heb je niks aan.

Maar zijn gezichtsuitdrukking verraadde hem.

Herinneringen zitten precies onder de huid verborgen.

Juist waar de huid het dunst is, kun je het zien. Rondom de ogen bijvoorbeeld. Het zijn adertjes die opeens zichtbaar worden. Een zenuw die begint te trillen. De rode kleur die begint op te komen bij de wangen.

En herinneringen zijn direct verbonden aan je stem.

Als je echt wil weten wat iemand voelt, luister aandachtig naar het geluid uit hun mond.

Niet de woorden. Woorden zijn maar afleiding.

Luister naar de toon.

De hoogte. De kracht in bepaalde uitdrukkingen.

Dat is de reden dat ik vaak liever zwijg dan spreek. Zodat ze niet kunnen horen wat er echt in me omgaat.

Zijn blik was star, alsof hij naar het verleden keek. En zijn stem klonk zwaarder. Om dat wat onontkoombaar was veranderd in zijn leven.

Ik zag het allemaal.

En nam zijn betoog dat volgde over vooruit kijken en niet rouwen om relaties die voorbij zijn met een knik aan.

liefs,

tomson

Eerder gepubliceerd via petjeaf.com/tomsondarko