🪐 Waarom een voorspelbaar leven je tijdelijk verder brengt bij (mentale) ziektes dan avontuur

De grootste les in mijn leven is dat je stabiliteit en saaiheid nodig hebt om je mentaal weer goed te voelen.

En dat als je je mentaal goed voelt, je weer in de gordijnen mag hangen met een zonnebril op die knipperend licht geeft. Want je kunt al die prikkels en korte nachten weer aan.

Maar ik zag dit pas in bij het kijken van de actiefilm Tuner (2025). Want daar zit een hele ongemakkelijke scène in die door merg en been gaat.

Voor de buitenwereld lijkt het alsof je stilstaat. Maar niemand ziet hoeveel moeite het kost om weer een normaal leven te leiden.

De actiefilm Tuner heeft echt een geweldige premisse en dat was ook de enige reden dat ik hem opzette.

Een aan hyperacusis lijdende pianostemmer Niki is zo gevoelig voor geluid dat hij kluizen kan kraken. Daar maken misdadigers maar al te graag gebruik van. Van zulke gevoelige oren. Hij kan met zijn gevoelige oortjes precies horen waar de klik zit als ‘ie draait aan de gevoelige knop.

Niki loopt ook in de film rond met oordopjes en als het geluid te heftig is, doet ‘ie er ook nog een gehoorbeschermende koptelefoon overheen.

Het begint natuurlijk allemaal leuk. Tot de misdadigers steeds heftigere dingen van hem vragen en hij er probeert uit te stappen.

En daar, in die stress en kopzorgen, krijgt hij echt een lelijke ruzie met zijn vriendin Ruthie.

Zij vindt dat hij haar te weinig support in haar stress voor het opvoeren van een stuk.

En dan zegt ze iets wat ze beiden heel vaak gedacht hebben, maar nooit echt met elkaar besproken hebben.

Ruthie:

You don’t get what it’s like to be working towards something your entire life. You’re a piano tuner.

Au.

En dan vervolgt ze:

You get up in the morning, you go to work, you come home, you go to sleep. You’re not working towards anything. That’s fine. But I really don’t appreciate the condescending tone.

Er zijn twee manieren om op deze lelijkheid te reageren.

Of zelf woedend worden. Of de woede naar binnen laten slaan en volledig verstillen.

Niki kiest het pad van WOEDE.

You think I’m not working towards anything? I spent two years in a dark fucking room where the sound of my own voice was fucking agonizing. You know that’s not what I’m talking about. Imagine you wake up tomorrow… Imagine you wake up tomorrow and you can’t play music. Who are you? Just imagine that. Who… Who are you? You’re nothing. And I’m fucking nothing. I’m nothing. I’m a fucking piano tuner.

En dan zegt hij dat hij misschien niets is. Maar wel elke dag heel hard naar iets toewerkt:

But every single fucking day I am working towards just being okay, getting through the fucking day. I’m sorry. It’s a fucking miracle that I can be near one of those. It’s a fucking miracle. My life was ripped out from under me. My life was supposed to be your life. This. So don’t fucking sit on your pedestal and tell me I’m not working towards anything.

Oef.

Dit is zo raak.

Ik kan het weten.

Als je angst voor de angst krijgt, is elke dag een worsteling.

Een belangrijke manier om angst minder te laten worden, is jezelf geleidelijk blootstellen aan de angst.

Zelfs zoiets alledaags als de supermarkt bezoeken, wordt een hele ongemakkelijke, angstige ervaring.

Je wil niet weten hoeveel energie dat kost.

Als het goed gaat, ben je de volgende keer iets minder angstig. Maar het gaat ook regelmatig mis. Dan ben je de volgende keer banger dan de vorige keer.

Het voelt elke keer als opnieuw beginnen.

Het is elke keer hopen dat je niet 40 maar 35 minuten doodsangsten uitstaat.

Dat is het werk. Dat is de arbeid. Dat is wat iemand met een mentale stoornis elke dag doorstaat.

Niemand ziet het. Niemand weet het. Niemand applaudisseert als je de energie hebt gevonden om je aan te kleden of om eens niet een calorie te tellen of gewoon in de auto te stappen bij een collega die je helemaal niet goed kent.

Een manier om die mentale gesprekken in je hoofd onder controle te krijgen, is heel stabiel en saai te leven.

Feestjes afzeggen. Precies om 17 uur naar huis. Afspraken verplaatsen van ‘s avonds naar overdag.

In die saaiheid kan alle energie naar je mentale worstelingen gaan. Zodat je kunt herstellen.

Het grootste gevaar is afwijken van die saaiheid. Een nachtje doorhalen kan echt funest zijn.

Saai maar waar.

Voor de buitenwereld zijn we die ‘saaie’ pianotuner voor wie elke dag hetzelfde is en die nergens naartoe werkt.

Maar zij weten niet dat wij weer willen leven zonder mentale beperkingen. Dat is het doel waar we elke dag met hele kleine stapjes naartoe bewegen. Omdat het moment dat we weer stabiel zijn, we weer voor het avontuur kunnen gaan.

Maar nu even niet.

Daarom herhaal ik nogmaals de zin van Niki en heb ik het opgeschreven in mijn common boekje vol quotes die me raken.

But every single fucking day I am working towards just being okay, getting through the fucking day.

We lijken saai te leven. Maar zij weten niet hoe hard we elke dag werken om ons weer een beetje oké te voelen. Om de dag door te komen. Om weer rust in ons hoofd te krijgen.

Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven!

liefs,

tomson

• deze tekst is een flink ingekorte versie van wat ik besproken heb in mijn In slaap val podcast. O.a. over waarom mijn carrièrekeuzes me extreem tegenwerkte in mijn herstel van m’n stoornissen. ​Hier te luisteren​.

• Tuner bekijk je op Amazon prime. Enorm genoten. O.a. omdat Niki gevoelig én mannelijk is. En Ruthie is heerlijk autonoom. Ja, leuk verliefd worden, maar ik heb ook gewoon m’n eigen leven-energie.

als je door wil lezen