We lezen en schrijven geen poëzie omdat het leuk is. We lezen en schrijven poëzie omdat we mensen zijn. En mensen voelen passies in zich branden. Je kan medicijnen studeren. Of rechten. Of civiele techniek. Of economie. Absoluut mooie beroepen die de mensheid in zekere zin nodig heeft. Maar waar we het echt voor doen in het leven is poëzie, schoonheid, romantiek en liefde. Dat laat ons het meest levend voelen.

Dit is de boodschap van docent John Keating aan zijn klassen in de film Dead Poets Society (1989). Gespeeld door Robin Williams. Probeer het leven via verschillende perspectieven te zien. Zie de kunst om je heen. Vind je eigen stem. Zo snel mogelijk. Maak wat van je dag. Laat je niet wijs maken dat woorden en ideeën er niet toedoen. Ze doen er juist toe. Ze veranderen de wereld. Wees een vrij mens.

Alleen John Keating staat wel alleen in deze boodschap. Hij geeft les aan een middelbare kostschool in de jaren '50 in Amerika. De jongens worden gedrild om toegelaten te worden tot prestigieuze universiteitsscholen. Het gaat om traditie, eer, discipline, uitmuntendheid. Dit strookt totaal niet met wat John Keating de jongeren leert als docent Engels.

Maar de klas waar Neil Perry in zit, voelt zich, ondanks deze conservatieve wereld, enorm geïnspireerd door hem. De jongens richten in het geheim de Dead Poets Society Club op. Ze komen 's avonds in de bossen bijeen om gedichten voor te lezen of voor te dragen uit hun eigen geschreven werk. Stiekem. Want dit is niet iets wat de ouders of leraren zouden accepteren.

De vader van Neil wil graag dat hij arts of chirurg wordt. Hij heeft er alles voor over om zijn zoon naar Harvard te laten gaan. Hij had vroeger deze kansen niet. Hij gunt zijn zoon een geslaagd leven.

Alleen Neil wil helemaal geen arts of chirurg worden. Hij voelt zich een acteur. Geïnspireerd door Keating weet hij wat zijn roeping is. Ook al verbiedt zijn vader het hem om zich in te schrijven voor een toneelstuk. Toch doet hij het. Hij krijgt de hoofdrol. Maar vlak voor het optreden komt zijn vader erachter. Hij verbiedt hem op te treden.

Neil zit vast in zijn leven. Hij wil optreden, maar zijn vader zou het nooit toelaten. John Keating zegt tegen hem: 'Praat met je vader! Vertel dat dit je passie is. Dat je hiervoor gaat.'

Neil treedt uiteindelijk toch op en is de gelukkigste persoon op aarde. Maar zijn vader was er ook. Hij heeft het optreden gezien en neemt hem mee naar huis. Daar vertelt hij dat hij zich schaamt voor hem, dat hij zijn zoon van de school heeft afgehaald en hem naar de militaire academie gaat sturen. 'Ik laat je niet jouw eigen leven verpesten met deze onzin', zegt de vader. 'Je krijgt kansen die ik nooit heb gehad.'

Zijn moeder steunt hem ook niet. Neil is vernederd, eenzaam en ziet geen uitweg meer dan zijn eigen dood.

Hij heeft zich één gemaakt met zijn lijden.