🪐 m’n engelse docente was een ijzeren rita

Engels was not my best vak.

De docente had daardoor weinig geduld met me. Ik denk dat ze op was. De pensioendatum was al geprikt. Dus waarom al die moeite doen om de grammatica extra uit te leggen?

Ze rondde soms het cijfer expres af van een 5,3 naar een 5,6, zodat er een ‘V’ op mijn rapport bleef staan.

Je zou dit als een daad van barmhartigheid kunnen zien.

Maar ik zeg het je. Ze was levensmoe. Begreep de nieuwe generatie kinderen niet meer. Het was op de automatische piloot weer een schooljaar dezelfde grammatica uitleggen en dezelfde luisteroefeningen op cd aanzetten.

Ze wilde geen moeite meer doen.

Ze had ‘ijzeren Rita’-vibes.

We lazen klassikaal John Steinbecks (1902–1968) novelle Van muizen en mensen (Of Mice and Men).

Toen het boek uit was, keken we de film klassikaal uit 1992. Met John Malkovich en Gary Sinise.

Het verhaal gaat over twee vrienden, George en Lennie. Waarbij Lennie heel sterk is, maar ook zwakbegaafd. Hij aait graag zachte dingen zoals hondjes of vrouwen of kinderen. Als onschuldige uiting van liefde.

Maar als je je eigen kracht niet zo goed kent, gaan er dingen mis.

Lennie wordt eerst beschuldigd van aanranding en later doodt hij per ongeluk een vrouw, waarna de meute uit is op bloed.

Lennie verstopt zich bij een beek. George komt als eerste aan en ze praten over konijnen en boerderijen en een fijne toekomst. Dan vraagt George of hij naar het water wil kijken. Zodat hij het pistool op hem kan richten.

Bam.

Einde.

Emotioneel. Hartverscheurend. Onrechtvaardig.

Lennie is gewoon verkeerd begrepen!

Het boek was al heftig. Maar de film helemaal.

Ik kijk na het geloste schot naar de docente.

De film uit 1992, die ze elk jaar opnieuw opzet in de klas.

ELK JAAR.

Wat denk je?

Tranen over haar wangen.

Ze wendt haar gezicht af, zodat we het niet zien.

Maar we zien het.

In al haar levensmoeheid, in haar ijzeren Rita-energie, heeft deze vrouw ook andere emoties?

Daarna lazen we het best wel zware en moeilijke boekje The Catcher in the Rye van J.D. Salinger (1919–2010), met als hoofdpersonage Holden Caulfield.

Over tienereenzaamheid. Over niet volwassen willen worden in een lugubere wereld.

Het was bij haar betogen over het boekje dat ik het merkte aan haar stem.

Dit boek ging haar aan het hart. Dit boek zei iets over haar. Dit boek maakte haar ook emotioneel.

Ik heb me eigenlijk al die jaren nooit met haar kunnen identificeren.

Er stond gewoon een oude en wat ongeduldige, enorm suf geklede vrouw die mijn oma had kunnen zijn.

Maar in dat laatste jaar, bij het behandelen van de serieuzere literatuur, begreep ik haar op een ander niveau.

In haar zat een melancholisch gevoel, dat even aan de oppervlakte kwam, via de boeken die we behandelden.

Anyhow.

Het andere grote boek van John Steinbeck is opnieuw verfilmd. Ditmaal als Netflix-serie. East of Eden (2026).

Ik heb het boek niet gelezen en ben het ook niet van plan om het te lezen. Maar de serie is echt INTENS en DONKER en LUGUBER en heel MOOI.

AANRADER.

liefs,

tomson