🪐 Het moment waarop je weet dat je niet meer kunt zwijgen
In ‘Dit soort kleinigheden’ van Claire Keegan (1968) komen heel aangrijpend de worstelingen van het bestaan naar boven.
Elke dag voor de zon opkomt opstaan om naar het werk te gaan. Om, nadat de avond is gevallen, bekaf thuis te komen. En dan hopen dat je rond kerst net genoeg geld op de rekening hebt staan om cadeaus voor de kinderen te kopen.
Wat is de zin van dit leven? vraagt Furlong zich af, als je alleen maar hard werkt en je nauwelijks je kinderen ziet opgroeien.
Hij is kolenhandelaar in een arm dorp in Ierland in de jaren ’80. In een helse winter brengt hij de bestellingen rond en hoopt maar dat mensen genoeg geld hebben om te kunnen betalen.
Zijn vrouw vindt hem te soft. Hijzelf wil vooral vanuit een christelijke insteek een goed mens zijn.
Maar hij betrapt zichzelf ook op nadenken over een ander leven. Wat zeer begrijpelijk is. Als het leven té druk is, gaat onze ziel nadenken over ontsnappen. Een andere geliefde. Een andere baan. Een andere woonplaats.
Furlong laat deze gedachten gewoon waaien in zijn hoofd zonder er iets mee te willen. Hij is gelukkig met zijn vrouw en jonge dochters. Hij is gezegend met zijn leven.
Maar er is ook een andere worsteling die naar boven komt.
Als je iets weet van een ander wat je eigenlijk niet hoort te weten. Maar nu je het weet, kun je het niet meer uitzetten en opeens voel je een verantwoordelijkheid. De vraag is, wat doe je ermee?
Er doen al heel lang geruchten de ronde rondom het klooster boven op de heuvel, waar nonnen zich ontfermen over ongewenst zwangere vrouwen.
Ze runnen daar een wasserij en leveren altijd uitmuntend werk voor het dorp. Maar als Furlong bij het afleveren van kolen een verwaarloosd en mishandeld meisje aantreft en de nonnen een show opvoeren waarin er niks aan de hand lijkt, kan hij deze waarheid niet meer ontkennen.
Zijn vrouw zegt dat hij zich er niet mee moet bemoeien. Andere dorpelingen zeggen dat hij beter weg kan kijken. Het is niet jouw probleem, dus waar maak je je druk om?
Zoals een vrouw tegen hem zegt:
‘Ik wil me nergens mee bemoeien, dat begrijp je, maar besef wel dat je moet uitkijken met wat je zegt over hoe het er daar aan toegaat, hè? Hou ze te vriend. Horen, zien en zwijgen is altijd het beste. Zoals je weet.’
Maar het wringt.
Het is geen Amerikaans verhaal waar David het tegen Goliath opneemt en overwint.
Zo werkt het leven gewoon niet. Je kunt als individu het onrecht in de wereld niet op je schouders nemen en ook nog hopen dat je er ongeschonden uitkomt. Je komt er nooit ongeschonden uit. Iemand betaalt de prijs en vaak is dat de klokkenluider zelf.
Ben je bereid je leven te laten verwoesten om dat van anderen te redden?
Dit is geen Hollywood. We hebben allemaal maar één leven.
Dus ik snap zijn vrouw en de dorpelingen absoluut. Wegkijken hoort misschien niet, maar het is wel de makkelijkste manier.
Maar Furlong is niet zoals alle anderen. Zijn moeder was jong toen ze zwanger van hem werd. Ze werkte als bediende bij een welgestelde familie. Ze mocht na haar zwangerschap blijven en hij is opgegroeid in het huis als een van hen. Maar hij was natuurlijk niet een van hen. En hij is er nooit achter gekomen wie zijn vader is.
Hij weet dat hij ontzettend geluk heeft gehad met zijn leven. En hij weet ook dat al die ongewenst zwangere moeders ooit door het klooster zijn opgenomen en niets aan hun lot kunnen doen.
Het wringt enorm in zijn hoofd. Enorm.
Wat een boek.
Bij deze selecteer ik dit verhaal als eerste exemplaar voor de ‘dunne boeken club van tomson darko’. Door mijzelf opgericht met als enig lid ikzelf. Daarin lezen en bespreken we boeken die je in één leessessie uit kunt hebben.
Hoe lekker is dat?
Dit boek heb ik in een badsessie uitgelezen en dagen later zat het nog in mijn hoofd.
Poah.
Lees ook een dun boek mee. Haal het in de bieb of haal het hier.
liefs,
tomson
PS
Het boek is ook verfilmd en staat op Netflix. Beetje traag… En niet zo impactvol als dit dunne boekje. Het heet Small Things like These (2024).
Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.