✖ Dat wat je vermijdt, wordt je ondergang
wanneer ga je eens doen wat je echt wil?
Op mijn journalistieke opleiding fileerden we klassikaal wekelijks onze journalistieke teksten.
Ik onderging de marteling knikkend en zei dingen als ‘goed punt’, ‘neem ik mee’ en ‘dat was zo niet bedoeld’, terwijl het wel zo was bedoeld.
Kritiek ontvangen als een man is iets anders dan kritiek beleven.
Andermans woorden hebben de neiging om aan je onzekerheden vast te gaan klitten. Als je niet oppast, gaat het rotten in je hoofd.
Om op deze opleiding niet ten onder te gaan aan de strenge woorden van anderen, begon ik afstand te nemen van wat ik schreef. Zo voelde kritiek minder als een persoonlijke belediging.
Dat is een ingewikkelde balans om op te zitten. Want het grootste gevaar is dat er ook geen ziel meer in je tekst zit. En dat gebeurde me vaker dan me lief was.
Er is een manier om hiermee om te gaan. Dat is je aanpassen aan wat je denkt dat de ander wil lezen.
Dat werkt tot op zekere hoogte.
Daarom vond ik het zo fijn om jarenlang over Charlie te schrijven op mijn blog psychokiller.
Ik ben geen Charlie. Maar deed alsof.
Maar je komt op een punt dat je over je echte gevoelens wilt schrijven. Niet over een leven dat je zelf niet hebt beleefd.
Dat kan alleen via radicale eerlijkheid.
In 2020 heb ik mijn kantoorbaan opgezegd, met een spaarrekening gevuld om het twee jaar uit te houden. In 2023 was het geld echt op.
Toen besloot ik geen rem meer te hebben op mijn teksten. Als ik ga sterven, dan doe ik het in stijl. Op mijn eigen voorwaarden.
Als iemand nu met me deelt ‘ik lees je niet altijd, want het is soms te confronterend’, zie ik dat als aanmoediging.
Dat die radicale eerlijkheid wellicht mensen afschrikt neem ik op de koop toe. Want ik geef je liever een ongemakkelijk gevoel dan een ‘sugar rush’.
Ja.
Ik ben liever jenever dan Smirnoff Ice.
(Ik heb eigenlijk geen idee hoe jenever smaakt. Maar het lijkt me best heftig bij de eerste slok, en uiteindelijk ook wel lekker of zo. Lekker vies.)
niet boos op me worden
niet boos op me worden
Ken je Karl Ove Knausgård (1968)? Mijn favoriete Noorse schrijver. (ik heb het vaker over hem)
Hij is altijd bang dat iemand boos op hem wordt, omdat zijn vader in zijn jeugd zo vaak met bulderstem tegen hem schreeuwde.
Dus wat deed Knausgård vóór zijn veertigste, als verkapte vorm van een midlifecrisis? Hij hield één keer geen rekening met anderen en gebruikte de literatuur om zijn meest eerlijke gedachten en gevoelens op te schrijven.
Het resultaat: zes boeken in anderhalf jaar tijd. Vierduizend pagina’s. Over zijn moeizame relatie met zijn vader. Zijn eerste huwelijk. Zijn eigen vaderschap. Zijn tweede huwelijk. Zijn schrijverschap. En vooral veel woorden over zijn schaamte.
Zijn Mijn strijd-reeks groeide uit tot een onverwachte sensatie in Noorwegen en later in de rest van de wereld.
(het eerste boek is echt geweldig. Vader heet het en leest als een afgerond verhaal)
Wat denk je?
Zijn grootste angst kwam uit. De familie van zijn vaderskant heeft hij nooit meer gesproken. Ex-geliefden waren boos. Zijn vrouw boos. Beste vriend boos.
IEDEREEN BOOS.
Hij vond het verschrikkelijk en heel naar. Maar er was ook een andere kant, naast literaire erkenning (en geld) waar hij zo vaak over fantaseerde.
Hij voelde voor het eerst echt vrijheid. Vrijheid in zijn schrijven. En hoewel de angst dat mensen boos zijn op hem niet weg is gegaan, leest die bulderstem uit het verleden niet meer met hem mee wanneer hij opschrijft wat hij denkt.
‘De zin van kunst zijn de gevoelens,’ zei Henry James (1843–1916).
Sinds ik die radicale eerlijkheid zelf toepas, begon het te lopen met mijn boeken, Instagram en podcast.
Je komt in een kwart- of midlifecrisis terecht wanneer je iets niet langer kunt vermijden wat je jarenlang hebt onderdrukt.
Omdat wegkijken op een dag simpelweg niet meer werkt.
En als je dan eindelijk stopt met vermijden, zal je wereld alsnog instorten.
Maar tegelijkertijd gebeurt er iets anders.
Er ontstaat ruimte voor een versie van jezelf die je niet voor mogelijk hield.
En zodra je die eenmaal hebt ervaren, merk je iets in jezelf op.
Een gevoel dat nooit meer zal vertrekken. En een gedachte. Een gedachte die voelt alsof die altijd al in je hoofd ronddwaalde.
Je wil nooit niet meer terug naar wie je was toen je jezelf nog inhield voor de wereld.
Stop met het bevredigen van anderen. Bevredig alleen jezelf.
liefs,
tomson
Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.