Haat en liefde zijn geen tegenstellingen. Ze gaan best goed samen. Helemaal als je in een frustrerende ruzie bent beland met je geliefde, waarin je de gedachte krijgt om iets naar diens hoofd te gooien. Je balt je vuisten al en roept: 'Aaaaaarg! Begrijp me dan!'

Dit is natuurlijk het willen uiten van je frustratie. Maar het gaat gepaard met gevoelens van haat en walging tegen degene van wie je zoveel houdt. Om het volgende moment weer volledig overvallen te worden door warmte, tederheid en de beste (goedmaak)seks ooit.

Het zijn twee emoties die naast elkaar bestaan. Een wisselwerking.

Als relaties breken, slaat de liefde gemakkelijk over naar haat en woede. We hebben allemaal wel eens minimaal een zo'n relatiebreuk gehad, toch?

Zoveel woede dat je er zelfs nu nog van schrikt als je eraan terugdenkt. Alsof de ander je de grootste vernedering ooit heeft gegeven. Dat die niet meer van JOU houdt. Verdomme.

Het lijkt wel alsof alle liefde en warmte die jullie zo dicht bij elkaar heeft gebracht, nu omgekeerd gebruikt moet worden om je emotioneel weer los te koppelen. Om een zo groot mogelijke afstand te creëren. Tegelijkertijd voel je die leegte en eenzaamheid en drijf je nog regelmatig tussen de ruzies door in de armen (en benen) van je ex-partner. Smeken jullie elkaar voor een allerlaatste poging om iets te lijmen, waar de gebroken stukken al lang van zijn verdwenen. Maar de leegte zonder de ander voelt nog angstiger aan.

Je ziet deze heftige gevoelens ook als een dierbare is overleden. Een woede tegen de dode. Waarom heb je ons achtergelaten? Waarom bezorg je me zoveel pijn en verdriet? Waarom moet ik door met leven zonder jou?