Kut en af en toe wel oké
Wat te voelen als je je eigen woning hebt verloren door een brand? (ik heb het in deze podcast over gehad paar weken geleden).
De eerste 24 uur zijn het heftigst qua pieken en dalen van emotie. Daarna volgt de holle staar richting de horizon.
- Je kijkt wel tv, maar niet echt.
- Je kijkt wel naar de langszoevende weilanden in de trein, maar niet echt.
Volledig opgesloten in het hoofd, met gedachten die rondjes draaien.
De weken die volgen wordt de kolk steeds minder, tot je merkt: ik kan me weer beter concentreren zonder elk moment te denken aan wat me is overkomen.
Mensen zijn heel lief voor je en vragen oprecht of het gaat.
Maar er zit ook een introversie in me. Je echte gevoelens delen voelt kwetsbaar.
En er is ook altijd die misplaatste arrogantie: alsof de ander echt begrijpt wat ik voel.
Met als gevolg het antwoord: ‘ja, gaat wel oké hoor’ en dan de ‘hoe is het met jou dan?’
Tenslotte wacht iedereen op toestemming om te praten. Dus geef ze een voorzet en ze lullen het vol zonder dat ik iets over mezelf hoef te delen.
Maar.
Dat is toch ook wat al die mensen mij gaven? Toestemming om te praten over mijn gevoelens en twijfels en dagen na de brand?
Ik blijf het ingewikkeld vinden. Nu nog steeds.
Wat van die wirwar aan gevoelens en gedachten te maken?
Als ze iets in je lijf vinden
Een kennis dm’de me dat ze de griep te pakken had en nu eindelijk in bed aan mijn boek kon beginnen.
Een paar dagen later vroeg ik of ze was opgeknapt en wat ze van het boek vond.
Ze zei dat het heel slecht ging. Er was iets in haar lichaam gevonden wat duidde op kanker en het zette haar hele wereld op de kop.
Ja.
Wtf.
Zo jong.
Nu al kanker???
Kutzooi. (letterlijk: baarmoederhalskanker).
Een paar weken later checkte ik weer even in met de vraag hoe het ging.
Weet je wat ze antwoordde?
Kut en af en toe wel oké.
Wauw.
Wat een antwoord.
Ja.
Kut en af en toe wel oké is het enige juiste antwoord om te geven in zo’n situatie.
Of oké en af en toe kut.
Dat klinkt ook heel goed.
Ik kan me nog goed herinneren, een dag na de brand, hoe ik een hele goede grap maakte op werk (helaas niet onthouden) en iedereen moest lachen, maar ikzelf het hardst.
Verdriet en plezier lopen nog steeds hand in hand nadat je getroffen bent door een tragedie, besefte ik toen bij het nahikken van mijn goede grap. (Sorry. Ik weet de grap echt niet meer. Maar weet wel waar ik zat en wie tegenover me zaten. Ik ben blijkbaar beter in het onthouden van andermans goede grappen dan die van mezelf. Of is dit een universeel iets?)
Ja. Nu denk ik: waarom zou dat niet zo zijn? Waarom zouden plezier én verdriet niet samen gaan? Het heeft zelfs een naam: galgenhumor.
Maar als iets je wereld op de kop zet, dan weet je even niet meer zo goed hoe de wereld werkt. Dan moet je alle regels weer opnieuw beseffen, als een soort resetknop.
Dus daarom: kut en af en toe wel oké.
Wat een antwoord.
Met haar gaat het overigens naar omstandigheden goed, zoals dat cliché gaat. Het was een voorstadium van kanker. Ze gaat onder het mes en de kans is dan klein dat het terugkeert.
En jij?
Op de schaal van kut en af en toe wel oké, hoe voel jij je vandaag?
Liefs,
tomson
PS
Als je vanavond niet in slaap kunt vallen. Ik heb een aflevering gemaakt, zo slaapverwekkend, dat in slaap vallen absoluut moet lukken. Het heet 🌙 Zo val je wel in slaap. Luister op mijn site of via Spotify of Apple podcast of andere podcastspelers