hij is niet het antwoord op dat lege gevoel

Dat weet je zelf ook wel.

Dat appen niet heel verstandig is.

Maar ja.

Eenzaamheid verpakt als hitsigheid.

Eenzaamheid verpakt als een vorm van verbinding.

Het overkomt ons allemaal.

Er is wel een manier om erachter te komen met welke drijfveer je nou die persoon gaat appen.

Bedenken hoe je je na afloop voelt.

Ja. Zo simpel is het.

• Ben je dan leeg?
• Verward?
• Gefrustreerd?
• Beschaamd?
• Onrustig?
• Ontevreden?
• Teleurgesteld?
• Afgevlakt?
• Onvoldaan?
• Alleen?

Oh, de zelfwalging. De post-nut-claritygevoelens.

En toch deed je het weer.

Maar ik neem het je niet kwalijk hoor.

Nee natuurlijk niet.

We moeten allemaal een afweging maken tussen eenzaam blijven of het tijdelijk opheffen, om je daarna nog ellendiger te voelen.

Uiteraard.

Maar ja, dat laatste wint. Omdat we even voor enkele minuten de verwachting hebben dat het anders gaat aflopen.

Wat het nooit doet natuurlijk.

Want dit is het leven. Niets gaat zoals het zou moeten.

Een en al gedoe.

==

Is het je wel eens opgevallen wanneer je die behoefte voelt om de ander te appen?

• is het rondom een bepaald tijdstip?
• ben je te moe?
• te veel stress afgelopen week?
• is het je libido dat opspeelt?

Je appt omdat het je go-to-plek is geworden om weer de controle te vinden over je gevoelens. Wat je eigenlijk wil is pijn. Je wil via de emotionele pijnprikkel gereset worden. Zodat je weer vooruit kan. Weer gefocust bent. Je weer weet waar het leven om gaat.

Maar dan moet je eerst flink uit de bocht vliegen.

Dan moet je eerst doen wat niet goed voor je voelt. Om vervolgens weer te kunnen doen wat wel goed voor je is.

Ja. Gek is dat, hè? Dat we ons via pijn resetten.

Maar er zijn ook wel andere manieren.

Je kunt ook gewoon op tijd gaan slapen. Zodat je de escalatie van je eenzaamheid voor bent.

En ontspan je wel voldoende op een dag eigenlijk? Zodat die stress niet zo de overhand neemt in je lijf en geest? Zodat je niet zo de behoefte hebt om via de ander te ontsnappen aan jezelf.

Maar ja.

Verstandige adviezen zijn er ook om gewoon te negeren. Omdat we liever pijn willen dan verveling.

==

We zijn ook helemaal niet gemaakt voor structuur en voorspelbaarheid.

Ja. Voor even. Dan gaan we er lekker op.

En dan willen we avontuur. Ook al laat het ons stom voelen. Maar in het avontuur zelf zit de onvoorspelbaarheid. Dat dingen eens anders aflopen dan we gewend zijn. De hoop dat het anders afloopt.

Dat is ook een reden dat we die persoon appen.

Dat we ons voor even gewoon compleet voelen.

In zaligheid en geluk. In liefde en veiligheid.

Ook al is het maar voor enkele seconden.

Dat is waar we echt naar verlangen.

En aangezien we de vorige keren ook hersteld zijn van de teleurstellingen, zullen we het dit keer ook wel overleven.

Want dat zijn we.

Masochisten.

Allemaal.

Dus ja.

Hij is niet het antwoord op dat lege gevoel. Maar wel een fijne vlucht.

En nee, verdoven is niet het antwoord. Maar het helpt waarschijnlijk wel.

Voor even.

PS

Deze tekst is ook te beluisteren als een in-slaap-verhaalbericht met een uitgebreide toelichting over waarom het leven zo’n gedoe is. En over waarom de Joan Didion (1934–2021)-schrijfmethode totaal niet werkt bij me.