Een machine kan alles voor je schrijven. Behalve jouw leven.

Ai is je sugardaddy voor je onzekerheid.

Degene die je geruststelt dat je love interest zich inderdaad als een klootzak gedraagt.

Degene die je teksten voor je schrijft, want waarom zou je vertrouwen op je eigen stem die je elke dag gebruikt?

Het is dat gezichtsfilter dat je huid strakker maakt en je jonger laat lijken.

Iedereen onzeker. Iedereen online knapper.

Het ding met Ai is meer dat het heel goed is in het verwerken van alle informatie tot een gemiddelde uitkomst.

Iets wat de mens ook kan. Maar dan niet met tekst. Maar visueel.

In een collegezaal zitten bijvoorbeeld, al uren luisteren naar dezelfde persoon en merken dat de ‘energie’ daalt in de zaal. Hoe weet je dat? Omdat je hersenen het zien en voelen aan al die mensen die er zitten en daar een gemiddelde conclusie uit trekken.

Of elke dag lezen over incidenten bij asielzoekerscentra en al gauw krijg je het idee dat er altijd gedoe is bij asielzoekerscentra. Je hoofd heeft de informatie tot een gemiddelde conclusie verwerkt.

Maar het vergeet één ding.

We weten niet wat er bij ALLE asielzoekerscentra gebeurt. Want waar nul incidenten zijn, wordt niet over bericht.

We maken van de uitzondering een gemiddelde conclusie en zeggen dat die voor alles geldt.

Fransen zijn stom. Duitsers serieus. Britten altijd dronken.

Best knap dat we via één woord landen met meer dan 50 miljoen mensen kunnen samenvatten.

Hier kunnen we niks aan doen.

We zijn betekenisgevende wezens. Om te overleven, knopen we de feiten die we hebben aan elkaar en trekken we er een conclusie uit.

Het ding is meer dat we nu in een tijd leven met te veel feiten en te veel informatie en alles loopt door elkaar.

En nu hebben we een machine uitgevonden die met een prompt nog meer informatie voor ons kan maken, die we zo de wereld in kunnen slingeren.

Of die met een enkele vraag de wereld voor ons samenvat.

Het scheelt dat ik niet schrijf om indruk op jou te maken.

Het is een manier om mezelf te uiten en m’n denken tot rust te brengen.

Ik vind meer comfort in begrip dan in oplossingen.

De beste avonden met vrienden zijn de avonden waarop alles besproken is, maar niets echt opgelost.

Omdat we ons even gehoord voelden, even begrepen. Even onze zorgen hard konden weglachen.

Ai wil altijd een oplossing geven. Zelfs als je er niet om vraagt, geeft het een oplossing. Het hallucineert zelfs oplossingen.

Het praat maar door en door en door.

Ik denk niet dat Ai de wereld overneemt.

Alleen de mens denkt in verdeel en heers. In macht en vernietiging.

En als het wel de wereld overneemt, wat boeit het?

Ai kan geen hout sprokkelen, geen kip slachten, geen mens knuffelen, geen soa oplopen, geen hut bouwen.

Wat vernietigt het dan precies?

Stop met elektriciteit en het kan niks berekenen.

We hebben miljoenen jaren zonder elektriciteit en doorspoeltoiletten geleefd.

Het is echt niet het einde.

Maar wie ben ik? (Een fatalist.)

Als niemand besluit naar de frontlinie te lopen, kan er dan wel gevochten worden?

Ja. Met Ai. Tegen elkaar. Zoals al die comments online van bots komen die op andere bots reageren.

Succes ermee.

Ik gebruik ChatGPT elk uur van de dag.

Als mijn nieuwe zoekmachine. En als factchecker. En als spelfoutopspoorder. En als eerste-opzetmaker voor Instagram-slideshows nadat ik het een tekst van mij geef.

Ik houd van Ai. (dit zeg ik alleen om mijn toekomst veilig te stellen, dat begrijp je)

Maar ik laat het niet mijn teksten schrijven.

Sterker nog, het maakt me scherper in de onderwerpen waar ik over schrijf.

Als Ai deze tekst ook kan schrijven, waarom zou ik hem dan nog schrijven?

Wat me brengt bij de vraag: wat maakt een tekst tomson darko en niet een generiek ding dat een machine ook kan produceren?

• Mijn gevoelens.
• Mijn ervaringen.
• Mijn imperfecties.
• Mijn vunzige grapjes.

Elke tekst die je dicht of tikt of schrijft, ademt je eigen persoonlijkheid uit.

Ik snap de obsessie van deze maatschappij met foutloze teksten niet. Mensen die me een hele lange mail sturen met hun gevoelens en ervaringen: dat is het mooiste wat je me kunt geven.

Het interesseert me niks hoeveel spelfouten en tangconstructies erin staan. Ik lees je worsteling en dat maakt dat ik je beter begrijp en je iets begripvols kan terugsturen.

Waarom zouden we dat uitbesteden aan Ai?

Een kunstwerk krijgt pas diepte als je het verhaal erachter begrijpt. Een kunstwerk krijgt pas diepte als je jezelf erin herkent.

Dat geldt ook voor elke foto die je van jezelf maakt. Elke tekst die je tikt. Elk plaatje dat je schildert.

Het ademt jou en jouw diepte.

Ken je het schilderwerk van Edward Hopper (1882–1967)?

En ken je het verhaal achter zijn huwelijk met Jo Hopper (1883–1968)?

Meer dan veertig jaar waren ze getrouwd, maar ze konden moeilijk met elkaar overweg. Maar ze konden ook niet zonder elkaar.

Kijk nu eens naar al zijn schilderijen in deze mail.

Wat zie je?

Ik zeg het je.

Ai zal nooit begrijpen hoe het leven kan voelen.

Jij wel.

Uit het. Op de meest imperfecte manier mogelijk.

liefs,

tomson

Eerder gepubliceerd via de tomson darko club.