Yara had iets nieuws ontdekt: bij mijn binnenkomst kleedde ze zich uit, op haar slipje na. Als ik een vinger naar haar uitstak, zei ze dingen als ‘uh’ en ‘afblijven’ en ‘hashtag me too.’

Daarna begon ze vragen te stellen die ik op een serieuze toon moest beantwoorden. Als ik dat niet deed, bleef ze ‘oprotten’ en ‘verkracht me niet’ roepen.

Als ik op de juiste toon antwoord gaf en ze het idee had dat ik het echt meende, kreeg ik toestemming om aan haar tepels en kont te zitten.

Yara was zo gemeen.

Ik kon hier niets tegen in brengen.

Nou ja. Eigenlijk wel.

Door geen seks meer te hebben met haar. Daar leek zij minder moeite mee te hebben dan ik.

In plaats van zoenen, gingen we dingen doen als televisie kijken of een pot thee zetten of Rummikubben.

Ja. Zo’n relatie was het geworden.

Op zaterdagavond deed ze het weer. Gehuld in haar zwarte bh en slip lag ze languit op haar bank, me aan te staren, terwijl ze haar lichaam streelde.

Ik negeerde het de eerste tien minuten door naar mijn telefoon te kijken. Maar ik kon me niet concentreren. Mijn ogen werden naar haar lichaam toegezogen.

Ik wilde van alles met haar doen. Haar ogen bedekken met een sjaal, haar handen op haar rug binden. Met m’n tong haar dijbenen aflikken.

Ze liet het niet toe. Niet tot ik haar vragen had beantwoord op een serieuze manier.

‘Hé. Vertel me iets over je moeder’, zei ze.

‘Nee.’

Maar ik wilde niet nog een keer naar mijn telefoon kijken. Ik moest haar lichaam proeven vanavond.

‘Kom kom Charlie. Vertel me gewoon iets.’

‘Ja? Wil je het echt weten?’

Ze stak haar tong uit en maakte haar vingertoppen vochtig en gleed toen over haar buikje en ribben.

Ik kon me niet meer verzetten. Ik moest iets delen over mijn ma.

‘Mijn moeder zat mijn gehele jeugd met haar ziel op een plek waar niemand bij kon komen. Een teruggetrokken vrouw. En ze was van de klok. 7 uur de deur uit naar haar werk toe. Stipt om 18.00 uur was ze terug. Ze kookte zwijgend voor mij en mijn broer, zonder ook maar een vraag te stellen of wat te vertellen. De rest van de avond las ze een boek of keek ze van die nutteloze RTL4-programma’s. Echt praten als familie deden we niet met elkaar. We waren het gezin van de stilte.’

Dit moest genoeg zijn.

Ik deed alvast mijn knoop los.

‘Wat doe je’, zei ze.

‘Wat denk je dat ik aan het doen ben?’

‘Uh uh. Nee nee. Terug die knoop.’

‘Mooi niet.’

‘Charlie!’

Ik stopte maar.

Toen zei ze: ‘Laat me dit even begrijpen. Je wilt me neuken, je wilt met me praten. Met me knuffelen. Je wilt alles met mij.’

‘Graag.’

‘We zijn geen Adam en Eva, Charlie. We zijn niet alleen in het paradijs. Ik ben meer dan jij. Jij bent meer dan ik.’

‘Dus?’

‘Ik wil graag je moeder ontmoeten.’

‘Gaat niet gebeuren.’ Ik knoopte mijn knoop weer dicht. Dan maar nooit meer seks met Yara.

Ze ging mijn moeder niet ontmoeten.

‘Waarom nou niet?’

‘Daarom niet.’

‘Want?’

‘Want niks.’

‘Je behandelt me nog steeds als een of ander tinderneukertje.’

‘Nee. Helemaal niet. Dat weet je zelf ook wel. Ik ben graag bij je. We gaan zelfs samen naar de bioscoop. We koken voor elkaar. Ik bef je zelfs.’

‘Oh. Je beft me. Oh. Nou. Speciale ik zeg.’

‘Gaan we weer.’

‘Gaan we weer wat?’

‘Je houdt je nog in.’

‘Ja dat doe ik ja.’

‘Dat houd je niet lang vol.’

‘Sjezus Christus Charlie West.’

‘Ah ja. M’n achternaam noemen, check.’

‘Weet je wat? Bekijk het ook maar.’ Ze stond op en begon zich weer aan te kleden.

Het had iets komisch. Dit theatrale gedoe van haar.

Ik kon het niet helpen. Ik lachte in m’n handen. Ik probeerde het echt te verbergen voor haar.

Ze was een attractie van zichzelf.

‘Ik weet niet waarom we vrienden zijn’, zei ze toen.

‘We zijn geen vrienden. We zijn geliefden’, zei ik.

‘We zijn geen geliefden. We zijn friends with benefits. Maar dan zonder de friends-part dan.’

‘Ja.’

‘Dat was niet wat we hadden afgesproken Charlie. Nee, nee.’

De tranen rolden over haar wangen.

Dit was mijn zwakke plek. Een vrouw zien huilen door mij…

‘Luister nou Yara’, zei ik en ik stond op en begon haar schouders te masseren. Ik probeerde haar te weerhouden  nog meer kleding aan te trekken. ‘Het is gewoon te snel, mijn moeder. Te snel. Ik heb niet zo’n goede relatie met haar. Dus ik weet dat het in jouw wereld een ding is. Ouders ontmoeten. In mijn wereld bestaat ze nauwelijks.’

‘Ze heeft je op aarde gezet…’

‘Dus? Ben ik haar dan tot aan haar dood dan iets verschuldigd?’

Ik zoende haar in haar nek. Haar zwakke plek.

Ze stapte van me vandaan en ging weer op de bank zitten, met haar jeans half aan.

‘Ze is je moeder!’

‘Ik snap het concept moeder. Alleen ze is niet mijn concept van een moeder. Ik heb het anders ervaren. Ze gaf ons elke dag eten, we hadden een bed om in te slapen. Dat was het. Ze weet niet hoe ze liefde moest uiten. Ze wist niet hoe ze interesse moest tonen.’

‘Waarom deed ze dat denk je?’

‘Ze kon niet anders. Ze was verdomme door de liefde van haar leven verlaten. Ze loste op in haar eigen verdriet. In haar eigen eenzaamheid.’

‘Toch wil ik haar zien Charlie. Ze is onderdeel van je identiteit.’

Ik antwoordde niet meer. Zij kon geen nee horen. Dat was haar probleem. Hier ging ik geen concessies in doen.

Ik ging weer zitten in de stoel.

‘Vertel me is wat over jouw moeder dan’, zei ik.

‘Praat me er niet van.’

‘Want?’

‘Ze betrekt alles tot zichzelf. Ze is ongeduldig. Ze luistert slecht. Ze stelt hoge eisen. Als ik een 8 haalde voor Nederlands, zei ze: jammer dat het geen 9 is, maar vervolgens wel bij de buren opscheppen dat ik een 8 had.’

‘Kan je goed met haar opschieten?’

‘Jewel. Zeker. Het is leuk om het haar te shoppen of koffie te drinken in de stad.’

‘Zou je willen dat ik haar zou ontmoeten?’

‘Het doet je niets. Het boeit je niets. Dus nee, dan liever niet.’

Ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Ik wilde haar inderdaad niet ontmoeten.

‘Ik weet serieus niet wat je van me wil’, zei ze toen. ‘Soms heb ik het idee dat ik echt de liefde van je leven ben, maar op andere momenten lijk ik gewoon je scharrel.’

‘Je bent geen scharrel. Je bent bijzonder.’

‘Oh. Ben ik dat? Bijzonder? Ik dacht al. Wat zou ik nou in jouw ogen zijn?’

‘Geef me gewoon tijd.’

‘Tijd. Tijd. Tijd. Tijd. Ik heb geen tijd Charlie. Het is alles of niets. Niet dit. Niet dit er tussen in. Dat heb ik je al honderd keer gezegd. Ik pas daarvoor. Op mijn leeftijd. Ik moet aan mijn vruchtbaarheid denken. Aan de toekomst. Ik ben wel een beetje uitgeneukt met jan alleman.’

‘Wat is je haast?’

‘Ik verdoe niet graag mijn tijd aan jongens die het allemaal niet zo goed weten. Oké?’

‘Alsof jij het allemaal zo goed weet wat je met dit leven wil.’

‘Beter dan jij.’

‘Ik heb geen zin meer om hierover te praten’, zei ik.

‘En ik heb geen zin in seks.’

Ik wist even niet meer wat te zeggen.

‘Ga je nu naar huis?’, vroeg ze toen.

‘Je bent niet mijn scharrel. Dat denk je misschien wel. Maar dat ben je niet. Ik ga niet weg.’

Ze stond op en trok haar trui aan.

‘Zullen we wat op Netflix kijken?’, vroeg ik toen.

‘Sure.’


🚬Je leest een verhaal uit de reeks Charlie
📖 Mijn nieuwste boek is op 1 november 2018 uitgekomen:  > Ze volgt me niet terug
📗 Ik heb een boek over Charlie geschreven: > Vrouwen die Charlie haten
📜 Bezoek m'n store met posters en boeken en stickers
📷 Foto via @benbaruk_


Volg me via 📞WhatsApp. 1 op 1. Geen groepschat. Als ik wat geschreven heb, app ik je de link.

Doe dit en doe het goed:

  1. Voeg het nummer 06-44796441 toe aan je contactpersonenlijst
  2. Stuur vervolgens 'feest is AAN' met je voornaam naar mij of klik op deze link
  3. Verwijder dit nummer nooit en te nimmer uit je adresboek. Anders ontvang je geen appjes.

Als je er geen zin meer in hebt, app je me met de zin: 'Het is UIT'.