#7. Mooie meiden in de bus

Ik bestudeerde de vriendin van Hein. Ze zat bij het kampvuur met Liselotte te praten.

Ze heette PJ. Wat je op het Engels moest uitspreken (pie-djee). Ze had haar kont geperst in een te strakke zwarte broek, waardoor haar bilspleet ruim boven van alles uitkwam. Haar strakke witte hemd gaf de nadruk op haar stevige borsten. Maar dat was niet wat mijn ogen naar haar toe trok.

Ze had een fascinerende blik. Het had iets ondeugends en onschuldig tegelijkertijd.

Ik werd graag binnen vijf minuten verliefd op vreemdelingen. Zoals mooie onschuldige meiden die ik in de bus zag staan. Zij verveeld uit het raam kijken. Ik stiekem naar ze staren.

Ik kon binnen dat kwartier een heel leven bij elkaar fantaseren.

  • Samen met een Volkswagenbusje door Amerika reizen en dan een lekke band krijgen in de woestijn.
  • Samen op de grond in haar kamer naast de stereotoren, cd's uit onze jeugd opzetten en erachter komen dat ze groot fan was van ABBA.
  • Samen diep in de nacht naakt in de oceaan zwemmen en er dan achterkomen dat ze slechts zwemdiploma A had gehaald.

En als ze dan uit de bus stapte, en nog net voor ze verdween haar pasje voor de OV-chip hield en dan die ene seconden net voordat de deuren sloten: Magisch.

Om ze daarna nooit meer te zien.

PJ was zo’n meid waar ik in de bus verliefd op zou worden.

PJ merkte mij deze avond niet op.

Als onze blikken elkaar kruisten, keek ze dwars door me heen.

Ze was gesteld op Hein en Hein alleen.

Ik kon haar niet aanspreken. Niet hier. Niet op het strand. Ze was een vriendin van Hein. Dat was verboden terrein.

Ik moest 'tot ziens' zeggen

Toen het 01.00 uur was en de alcohol uit begon te werken bij mij, merkte ik pas hoe mijn lichaam was afgekoeld. De stelletjes kropen bij het kampvuur dicht tegen elkaar aan. Ik zat er verloren bij. De kou drong diep door tot op mijn botten.

Ik kwam hier voor Nik. Maar het leverde me een avond op dat ik naar een groep heb gekeken waar ik geen onderdeel van kon uitmaken.

Ik moest naar huis. Weg hier. Er viel hier niets meer te halen.

Toen ik ‘Tot ziens,’ zei, zag ik even teleurstelling in Niks ogen dat ik nu al ging. Hein schudde me de hand.

Ik hoopte dat zijn PJ me nog zou aankijken, uit nieuwsgierigheid. Maar ze bleef staren naar haar telefoon.

Toen ik wegfietste voelde ik me opgelucht en vrij. Zo vrij je kon voelen als je over een kampvuur had gesprongen.

De adrenaline, het gevoel dat ik leefde, dat ik mezelf had overwonnen.

Dat ik hun allemaal niet nodig had.

Vorig bericht | Ik zit ook op Instagram | Volgend bericht >

Bestel nu

Tomson Darko

About Tomson Darko

Ik doe het altijd met condoom en gebruik nooit drugs. Bedenker en schrijver van Psycho killer blog. Je vindt me op huisfeestjes in de keuken. Schrijver van boek 'Vrouwen die Charlie haten'.

Comments