#31. De zee danst voor jou en mij

Op het toilet kwam ik Peter weer tegen.

De kapitein had net omgeroepen dat we over tien minuten zouden aanmeren in Kanaleneiland, Utrecht.

Peter deed eerst alsof hij me niet zag, toen ik aan mijn leuter zat, vlak boven de pisbak.

Het was tegen 01.00 uur. Ik wilde naar huis.

Toen ik mijn handen waste voelde ik zijn hand op mijn schouder. Een stevige greep. Hij duwde me naar achteren, pakte toen mijn schouders met twee handen vast en drukte me met mijn gezicht naar voren tegen de muur aan. Ik voelde de koude tegel tegen mijn wang aandrukken. Ik hoorde de kraan doorstromen. Wie deed dat ding uit.

Nu zou het komen. Nu zou hij mijn hoofd tegen de muur aan rammen. Nu zou ik eraan gaan. Ik had het verdiend. Omdat ik het met zijn vriendin had gedaan.

Hij zei in mijn oor met zijn tanden op elkaar; ‘Heb je het nou met Anna gedaan of niet?’

‘Ja,’ zei ik. Ik was mans genoeg voor dit moment. Liegen had geen zin. Ik had het nota bene zelf opgebiecht. Op de dansvloer. Hij reageerde toen koeltjes. Tot dit moment. Amper een half uur later.

Nu zou het gebeuren. Maar er gebeurde niets.

Toen liet hij me los. Ik draaide me verward om en dacht even na of ik hem nu een klap moest geven. Als zelfverdediging.

Zijn schouders hingen naar beneden. Onder zijn ogen zaten twee donkere wallen. Zijn overhemd hing treurig (maar vooral slordig) over zijn broek heen. Hij keek me verslagen aan.

Als christelijke maagd erachter komen dat je vriendin dat allang niet meer was. Dat moest heftig zijn.

‘Het maakt mij niet uit dat je het met mijn vriendin hebt gedaan,’ stotterde hij. ‘Bedoel, jij bent vrijgezel en zo. Jij had geen verplichtingen weet je. Anna daarentegen.’

‘Sorry,’ zei ik.

‘Wat?’

‘Sorry,’ herhaalde ik.

‘Spijt? Jij?’

Ik geloofde het zelf ook niet helemaal. Maar ik dacht dat het hem gerust zou stellen. Ik gunde het geen enkele man. Zelfs hem niet.

‘Ja spijt ja,’ zei ik streng. Hopend dat het indruk op hem zou maken. Dat hij geloofde dat ik het echt zou menen.

Hij keek me bedenkelijk aan. ‘Dat zij het mét jou heeft gedaan. Ongelooflijk.’

Toen stormde hij het toilet uit.

Anna, schoot door mijn gedachten. Hij ging haar wat aan doen. Dat kon niet anders.

Ik draaide de kraan dicht.

Ik zette de achtervolging in, maar hij was veel sneller en dynamischer op deze boot. Hij ontweek elke gast die hij tegenkwam, ik botste tegen iedereen aan. Bovendien moest ik wat aan mijn conditie doen.

Toen ik buitenadem het dek op hinkelde, zag ik dat de boot in de buurt van Zuilen was. Bijna thuis…

Ik zag toen hoe Peter Anna aan haar haren over het dek heen sleurde. Dat moest pijn doen. Ze gilde het uit en trapte met haar benen vergeefs de lucht in. Ik zag zelfs onder haar rok even haar witte onderbroek zitten.

Hij moest hiermee stoppen. Aan iemands haar trekken was niet cool. Ik schreeuwde Peters naam. Alsof dat wat zou uitmaken. ‘Niet doen!’ Zei ik nog. ‘Peter! Laat dat.’

Maar het was al te laat. Hij beurde Anna op, zei nog iets gemeens in haar gezicht en gooide haar zo de reling over, het water in.

Ik sprintte naar de reling toe en probeerde in het donker te ontdekken waar Anna was. Toen zag ik haar dobberen, levend en wel. Net naast de golfstroom van de boot. Ze schreeuwde mijn naam.

‘Charlie!’

Arm ding. Alsof ik haar vannacht nog kon redden.

Eerste bericht | < Vorig bericht Volgend bericht >

Bestel nu

Tomson Darko

About Tomson Darko

Ik doe het altijd met condoom en gebruik nooit drugs. Bedenker en schrijver van Psycho killer blog. Je vindt me op huisfeestjes in de keuken. Schrijver van boek 'Vrouwen die Charlie haten'.

Comments