‘Hé’, zei Juliette.

‘Hé.’

‘Lag je te slapen?’

‘Een beetje. Sup girl.’

‘Ik ook. Ik lag ook te slapen. Tot ik wakker schrok. Rechtop in mijn bed. Zoals in de film. Tranen over mijn wangen. Stekende koppijn.’

‘Oh echt? Heb je aspirine genomen dan? Anders heeft die huisgenoot Floor nog wel wat voor je, toch? Probeerde zij niet eens zelfmoord te plegen door 100 aspirines door te slikken?’

‘Naomi, jij onthoudt echt de verkeerde dingen over mijn huisgenoten.’

‘Juul’, zei Naomi.

‘Ja.’

‘Je weet dat ik het niet erg vind dat je me belt. Serieus niet.’

‘Ik weet het.’

‘Ik moet weer slapen schat. Morgen om zes eruit. Vroege dienst.’

‘Oh, oké. Wist ik niet.’

‘Het is niet erg schatje. Komt goed. Komt echt goed. Ik kom morgenavond langs.’

‘Naomi’, zei Juliette.

‘Ja.’

‘Toen ik net rechtop in bed zat, was het alsof ik buiten mezelf trad. Je weet wel - dat je jezelf ziet zitten. Als een vlieg op de muur. Ik ben zo bang om hem te verliezen. Ik ben zo bang om hem te verliezen Naomi.’

‘Niet huilen Juul.’

‘Sorry hoor.’

‘Weet je waarom niet?’

‘Nee?’

‘Omdat je hem al verloren hebt.’

‘Ik denk het dan.’

‘Stil maar. Niet huilen. Morgen ben ik bij je.’

‘Ja.’

‘Ik ga nu hangen, oké?’

‘Oké.’

‘Of wil je nog wat zeggen?’

‘Ik denk dat ik morgen bij hem langs ga.’

‘Juul... Daar hebben we het over gehad schat. Waarom zou je langs hem willen gaan?’

‘Spullen ophalen.’

‘Ik weet het niet. Als jij het zegt. Ik ga nu slapen...’

‘Naomi.’

‘Ja.’

‘Hou van je.’


Je mist meer psychokiller-verhaaltjes dan je denkt. Blijf per e-mail op de hoogte. Algoritme vrij. Schrijf je in. Het wordt je wekelijkse hoogtepunt. Beloofd.

Foto via @moriyanevacom