‘Wat is het stil in huis. Waar zijn je huisgenoten?’

Jackie kwam met natte haren de keuken ingelopen. In de hoek stond een kleine tafel die ik had gedekt voor ons twee.

‘Denk naar de ouders allemaal. Of aan het werk. Ik weet niet.’

‘Ik heb mijn kleren van gisteren maar aangedaan. Mannen doen dat ook altijd. Waarom zou ik het niet eens een dagje mogen doen?’

‘Je had echt wat uit mijn kast mogen pakken Jack.’

Jackie knikte als antwoord.

‘Gezellig. Dit ontbijtje’, zei ze. ‘Jij bent best wel een huiselijk type, is het niet? Je hebt sowieso stijl voor het dekken van een tafel. Dit is toch een plaatje? Ik ga even foto maken hoor. Voor Insta.’

‘Daar heb ik nog nooit een compliment over ontvangen.’

‘Ik zie je Juul. Ik zie jou.’

We gingen aan tafel zitten.

‘Ik zie er zo beroerd uit. Blij dat ik geen jongen mee naar huis heb genomen. Kijk mijn wallen dan. Ik voel me ook zo klote. Bon apetit dan maar’, zei ik.

‘Heb je wel eens een jongen meegenomen naar huis? Gewoon. Een fuckboy?’

‘Zeven jaar Jackie. Zeven jaar met Yort. Wanneer had ik dat moeten doen dan?’

‘Fuck boys. Het is zo’n gedoe. Ik weet niet. Gewoon gedoe.’

‘Ja? Is dat zo?’

‘Fuck girls ook.’

‘Geen ervaring mee.’

‘Ervaar het dan eens.’

‘Vast.’

‘Neuk iemand. Deze week. Een opdracht.’

‘Dit klinkt weird’, zei ik.

‘En je begint te blozen. Doe het gewoon. Niet om Yort te vergeten. Hij bekijkt het maar. Gewoon. Om te ervaren wat vrijheid betekent. Meenemen wie je maar wilt. Je lekker laten bevredigen door zo’n hele grote onbekende snikkel. Lekker toch?’

‘Jackie!’

‘Staat je goed, blozende rode wangen.’

‘Ik weet niet of ik er klaar voor ben.’

‘Voor wie moet je er klaar voor zijn dan? God?’

‘Voor mezelf.’

‘Fair enough.’

‘Ja hè?’

‘Neuk hem.’

‘Wie.’

‘Aan wie je nu denkt.’

‘Ik denk aan niemand – specifiek.’

‘Jewel. Ik zie het aan je ogen. Je bent een slechte leugenaar.’

‘Oké. Ik dacht wel aan iemand.’

Jurjen.

‘App hem. Maak een afspraak. Drink. Lach. Zoen. Neuk. Ontbijt. Neem afscheid.’

‘Ik weet niet.’

‘Word iemand anders’, zei ze vol overtuiging.

Zij begreep mij zo goed.

‘Ja hè. Ik wil iemand anders worden. Voor even geen Juul de braverik met haar zevenjarige relatie en haar idee van dertigduizendmiljoen jaar bij elkaar blijven en oud en ongelukkig worden. Ik wil zo graag iemand anders worden.’

Jackie leek mij echt echt – echt te begrijpen.

‘Wat let je.’

‘Afgelopen nacht. Die vieze mannen. Te veel alcohol. Ik wist heel goed wat ik aan het doen was. Ik wilde dronken worden en geneukt worden. Maar ik vergat even hoe misselijk alcohol me maakt. Ik ben de slechtste slet op aarde denk ik.’

‘Word eens iemand anders dan zonder de alcohol. Probeer het gewoon eens. App hem. Direct. Naughty. Niet zo braaf zoals altijd. Je hebt al zoveel gehuild. Welke man kan jou nou nog meer kwetsen dan Yort? Niemand toch?’

‘Niemand.’

‘Niemand.’

‘Toch gek. Ik voel me enorm schuldig bij de gedachte alleen al om met een andere man te vrijen dan Yort.’

‘Vrijen’, zei Jackie.

‘Stom woord hè?’

‘Nee hoor. Het woord vrij zit erin. Wees vrij.’

‘Ik voel me niet vrij’, zei ik, ‘Yort blijft in mijn hoofd zitten.’

‘Zoek afleiding. De enige manier.’

‘Mijn tijd is eindigend.’

‘Precies.’

‘Dat zei mijn huisgenoot Floor tegen me. Zij is echt raar. Suïcidaal raar.’

‘Sexy.’

‘Sexy?’

‘Mensen die sad zijn hebben wel wat’, zei Jackie. ‘Hun kwetsbaarheid. Zo aantrekkelijk. De seks is zo lekker.’

‘Echt? Meen je dat?’

‘Nou ja. Niet zo goed als met zelfverzekerde mannen. Maar toch. Als ik mocht kiezen tussen seks hebben met een sad-person of een gast die verliefd is op zichzelf, kies ik voor de sad-person.

‘Word je daar zelf niet sad van dan? Ik voel me af en toe zo leeg als ik met haar gepraat heb.’

‘Ik word juist blij van dat ik me zo niet voel als zij. Echt. Het fleurt me op.’

‘Dat klinkt best raar.’

‘Nee hoor.’

‘Ik denk dat ik Jurjen ga appen.’

‘Wie is Jurjen?’


Koop m'n boek Vrouwen die Charlie haten
Koop m'n blogbundel Digital love
Koop poster Nooit genoeg tijd
Laten we appen
Foto via @alfredoziano


Like me op Facebook
Achtervolg me op Instagram