‘Sorry dat je me zo moet zien’, zei ik.

Ik lag als een plank op de bank met mijn voeten rustend op een salontafel, in de gedeelde huiskamer van mijn studentenhuis. Mijn hele lichaam voelde alsof het aan het sterven was. Loom, zwaar, pijnlijk.

‘Het is oké lieverd. Goed dat je belde. Ik was toch in de stad’, zei Jackie.

Ze zat naast me, met een glas water in haar hand, ook voor zich uit te staren.

‘Gelukkig wel. Oh, ik voel me zo klote’, zei ik.

Ik voelde me vies, smerig, misselijk, kut en eenzaam. Koppijn. Pijnlijke voeten. Zware oogleden.

‘Daar zijn we vrienden voor. Ik houd jouw haren vast terwijl jij de boel onderkotst.’

‘Ik wist niet wie ik kon bellen. Al m’n vriendinnen laten me in de steek sinds het uit is met Yort. Alsof ze niet weten hoe ze met me om moeten gaan. Ik ben zo blij dat je me gered hebt van die akelige mannen. Ze bleven me maar dronken voeren en schreeuwden in elkaars oor wat ze vannacht met me wilde doen. Te dronken om te beseffen dat ik alles kon horen. Oh, wat een walgelijke gasten. Echt walgelijk.’

‘Maak je niet druk. Ik heb je gered.’

‘Hoe laat is het eigenlijk.’

‘Half zeven denk ik? Hoor je de vogeltjes buiten niet?’

‘Als je wilt slapen hier, ik kan mijn bank voor je klaar maken. Of je kruipt bij mij erin.’

‘Dat is lief. Misschien samen even op je bed gaan liggen nu? Even rusten?’

‘Mijn kamer is boven.’

‘Schoon huis is dit zeg.’

‘Dat heb je met al die meiden in huis.’

‘Ja? Ik heb altijd in gemengde studentenhuizen gezeten. Mannen kunnen zo smerig zijn. Echt. Bedoel, wie laat z’n kakstrepen nou in het toilet zitten? Zo smerig. Kom. Laat me je kamer zien.’

Ik strompelde naar boven. Jackie achter me aan, met een hand op mijn rug. Als steun. Zacht. Teder. De schat.

Op mijn kamertje kropen we met kleren aan mijn tweepersoonsbed in. Ik sloot mijn ogen. Ik was veilig. Eindelijk. Op mijn matras. Ik wilde mijn nestje nooit meer verlaten. Ik was zo blij dat Jackie naast me lag.

‘We hebben wel lekker gedanst vannacht’, zei ik. ‘Kan me alleen niet zo goed herinneren wanneer het omsloeg.’

‘Gelukkig was je op straat.’

‘Zo gênant.’

‘Niemand die je heeft herkend in het donker hoor. Echt niet.’

‘Het was zo gênant. Echt. Voel me zo ellendig nu.’

‘Ik ben bij je.’

‘Jackie.’

‘Ja.’

‘Laten jouw vrienden jou ook altijd in de steek als je relatie weer eens uit is?’

‘Ik betrek ze er niet eens meer bij. Mensen kunnen slecht tegen andermans ellende. Triest niet?’

‘Misschien wel. Misschien kunnen wij er ook niet tegen als anderen hun ellende over ons uitstorten. Dat zei Naomi laatst. Dat we andere mensen dingen kwalijk nemen, die we misschien zelf ook wel doen. Maar dat beseffen we dan niet.’

‘Wie is Naomi?’

‘Vriendin. Ken haar al jaren.’

‘Maar?’

‘Ik weet niet. Ze zei dat ze dag en nacht voor me klaar stond na Yort. En dat deed ze ook. Maar de laatste tijd lijkt ze er klaar mee te zijn. Dat zou ik best kunnen respecteren, maar dan moet ze het wel zeggen. Pfff, misschien ook wel terecht dat ze klaar met me is.’

‘Het is oké schat. Kom. Leg je hoofd eens op mijn borst. Even kroelen.’

‘Dit voelt wel fijn. Lijkt bijna alsof ik geen hoofdpijn meer heb.’

‘Heb je Yort nog gesproken dan?’, vroeg Jackie.

‘Gistermiddag. Het was verschrikkelijk. Gewoon. Verschrikkelijk. Ik ben te moe om te vertellen wat er nou gebeurde. Maar het was gewoon verschrikkelijk.’

‘Het gaat nooit soepel, uit elkaar gaan. Nooit.’

‘Waarom eigenlijk?’

‘Als ik dat wist. Als ik dat toch wist… Ik weet niet. Er komen ook zoveel gevoelens bij kijken. Ik weet niet wat er heftiger is dan dat. Verdriet. Teleurstelling. Ik kan soms ook zo boos zijn. Echt zo boos op dat het over is. Het is een rollercoaster van emoties, niet?’

‘Ja.’

‘En iemand die niet hetzelfde voelt, lijkt het niet te begrijpen. Maar ik begrijp je Juul. Ik begrijp je echt.’

‘Waarom ben je zo lief?’

‘Ik ben zo blij dat je me gebeld hebt vannacht.’

‘Wie had dat gedacht? Paar weken geleden kon ik je wel vermoorden.’

‘Ik wil er voor je zijn.’

‘Waarom dan.’

‘Zodat je minder alleen voelt Juul. Huil maar. Huil maar gewoon. Laat die tranen maar komen. Huil om Yort. Huil om jezelf. Huil om al die vodka’s en al die treurige gasten. Huil om Naomi en al die andere vrienden van je die je in de steek laten. Huil om jezelf. Huil om mij. Huil maar Juul. Huil. Huil alsjeblieft voor mij.’


Koop m'n eerste roman Vrouwen die Charlie haten
Koop m'n blogbundel Digital love
Koop poster Nooit genoeg tijd
Laten we appen
Foto via @alfredoziano


Lik me op Facebook
Achtervolg me op Instagram