‘Zo meid. Rustig aan joh. Dit is je vierde shotje in een kwartier’, zei de man.

Ik sloeg weer een shotglaasje achterover. Het smaakte nergens naar. Ik was verslaafd aan de rilling over mijn schouders en dat intense gevoel in mijn gehemelte. En de warmte die langzaam opklom, vanuit mijn buik, naar mijn hoofd om daarna weer snel te verdwijnen en me te laten verlangen naar meer, meer, meer.

Ik voelde me goed.

Alcohol liet me zo goed voelen.

Alcohol liet me altijd zo goed voelen.

Het drukte het besef van tijd weg.

Het liet elke zorg vervagen.

Het drukte mijn brave karakter weg.

Het liet mijn vermoeidheid verdwijnen.

Het drukte alles weg wat weggedrukt moest worden uit mijn leven.

Alcohol liet me verlangen naar aandacht.

Alcohol liet me verlangen naar aanrakingen.

Alcohol liet me verlangen naar nog meer alcohol.

Alcohol liet me vaak plassen. Het gaf me hoofdpijn en misselijkheid.

Futloosheid.

Geilheid.

Alcohol was gewoon het antwoord. Op alles.

‘En je wilt nu voor de vijfde gaan?’, vroeg hij.

‘Wie telt er nu het aantal shotjes’, zei ik. ‘Wie?’

‘Ik. Ik tel’, zei hij. Een gast met een veel te grote buik voor zijn leeftijd, gepropt in een blauw overhemd die hij waarschijnlijk twee jaar geleden wel gewoon aankon.

‘Jij telt’, zei ik, ‘zodat je ongeveer weet hoe zwaar je kater morgen is? Leef in het nu pik. We gaan allemaal dood en dat is het ware gezicht van het leven en what doesn’t kill you, maakt je niet stronger, gewoon meer dronken. Kut. Geef me nog zo’n shot dan.’

‘Je bent me aan het uitkleden’, zei hij terwijl hij zijn portemonnee uit zijn kontzak pakte en een briefje van vijf euro eruit haalde.

‘Je blijft maar betalen schat.’

‘Ik vind het wel grappig om jou zo te zien. Hoe oud ben je eigenlijk? Mag je wel drinken?’

‘Aan jouw buik gezien ben jij zesendertigjaar oud en mag je daarom niet meer met me praten. Ouwe pik.’

‘Zie ik eruit als zesendertig? Hé Ronald. Ze denkt dat ik zesendertig ben. Ben ik zesendertig?’

Ronald. Een of andere lange slanke slungel met enorme bakkebaarden keek zijn vriend met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar reageerde niet. Hij keek liever naar mij. Al een lange tijd. Smeerlap.

‘Sorry dat ik je heb beledigd’, zei ik. ‘Ik vind je wel aardig.’ Ik legde mijn hand op zijn schouder. Nat van het zweet. Smerig. Nu op mijn hand.

‘Oh nee hoor. Zo snel beledig je mij niet. Maar hoe oud ben je nou?’

‘Tweeëntwintig jaar.’

‘Two ducks.’

‘Wat?’

‘De twee in jouw leeftijd zien eruit als een eend.’

‘Jezus gast. Wat moet jouw leven saai zijn als je getallen gaat vergelijken met dieren.’

‘Je bent amusant.’

‘Jep. Amusant. En ik ben dronken. Kut man.’

Ik begon dubbel te zien. Mijn vingers voelden vaag. Alsof ze niet van mij waren. Ik begon zwaarder te ademen. Ik verlangde naar een nieuw shot alcohol. Dat gevoel in mijn gehemelte. In mijn buik. Hoofd.

Vodka. Give it to me.

‘Dat krijg je van al die vodka’s’, zei de man.

‘Denk maar niet dat ik je vanavond mee naar huis neem’, zei ik.

‘Je kijkt glazig uit je ogen.’

‘Wat zei ik nou net? Ik ben dronken! En moet pissen’, zei ik. Deze kroeg had maar een wc-pot voor de dames. Zo onpraktisch. Zo oneerlijk. In deze stad met een vrouwenoverschot.

‘Hier. Een leeg glas bier’, zei de man.

Hij gaf me een leeg glas bier. Ik nam het automatisch aan en keek er met verbazing naar.

‘En wat moet ik daar mee doen dan?’

‘Onder je rokje stoppen en erin pissen. Krijg je van mij nog vier drankjes aangeboden. Nee vijf als je het doet. Echt.’

‘Is dat wat je opwindt? Ouwe man? Een wijf dat in een glas bier pist in een volle kroeg?’

Ik zette het glas terug op de bar.

‘Niemand kijkt naar jou. Iedereen is met zichzelf bezig.’

‘Het is een bar. Iedereen is met de ander bezig. Dat is het hele punt dat mensen in een bar komen. Kijken. Bekeken worden. Vooral deze plek zonder stoelen en tafels. Allemaal staan en dansjes doen en mooi zijn en knipogen en spieken naar de dj wat hij aan het doen is.’

‘Geloof me schat. Niemand kijkt naar jou op dit moment. Alleen ik’, zei hij.

En Ronald. Met zijn bakkebaarden. Af en toe te grinnikend in zichzelf. Ik kreeg een aparte vibe van deze mannen. Deze twee hadden niet het beste met me voor. Ze wilden mijn lichaam. Ze wisten dat ze het konden krijgen, als ze me maar meer alcohol gaven.

‘Geef me nog een shotje dan. Kan ik erover nadenken’, zei ik knipogend. Ik had me al in tijden niet zo vrouwelijk gevoeld als vandaag. Knipogen. Met mijn heupen bewegen. Zwoel praten. Ik wond alle mannen om mijn vingers.

‘Tuurlijk… Nog een shotje… Ja hoor. Je bent een attractie wist je dat? Een attractie van jezelf.’

‘En jij mijn publiek. Ouwe gek.’

‘Hé Ronald. Deze chick gaat zo pissen in dit glas. Zei ze net tegen me. Zij is echt wasted man. Zieke shit of niet? Wil jij nog wat drinken? Ik geef haar nog paar shotjes en dan. Bam bam bam. Denk je niet, niet? Hé Ronald. Heb jij nog briefje van tien? Pinapparaat is stuk hier. Hier schat. Hier. Nieuw shotje voor je. Om moed in te drinken dat je hier zo in gaat pissen.’

Ik sloeg het shotje in een keer achterover. Ik liet de warmte opkomen. Ik onderdrukte de misselijkheid. Hij stond me zo uit te kleden met zijn ogen en zijn vieze pens. Ik moest zo nodig pissen.

‘Fuck you gast. Fuck you. Ik ben niet je attractie. Ik ben niet je bitch. Ik ben Juul. Ik doe waar ik zin in heb en laat me niks meer vertellen door mannen zoals jij.’

Hij keek sip naar de grond. Ik moest vaker zo verbaal mijn grenzen aangeven. Ik maakte indruk op mannen, blijkbaar.

Ik zei: ‘Voel jij je ook zo verlicht? Voel jij je ook herboren?’

‘Niemand zegt dat je m’n bitch bent. Hier. Nog een shotje. Drink nou op.’

‘M’n ex is herboren. Daar proost ik op. Op de herboren man. Op de herboren man. En op jou, klootzak.’


Koop m'n boek Vrouwen die Charlie haten
Koop m'n blogbundel Digital love
Koop poster Nooit genoeg tijd
Laten we appen
Foto via @alfredoziano


Like me op Facebook
Achtervolg me op Instagram