‘Hey Naomi.’

‘Hey’, zei ze.

‘Ik heb Yort gezien.’

‘Oh echt?’

‘Kan je langskomen?’

‘Nee dat gaat niet lukken lieverd.’

‘Alsjeblieft?’

Stilte. Alsof ze me weer op mute had gezet.

‘Schat. Ik moet zo werken en nog even wat opruimen hier.’

‘Je kan na mij toch door naar je werk? Ik zou het echt...’

‘Juul. Ik moet hangen.’

‘Naomi’, zei ik met een wanhopige toon.

‘Ja?’

‘Is er echt niks?’

Stilte.

‘Nee lieverd. Er is niks. Ik moet gewoon... Ik zie je morgen, ja?’

‘Als je toch wel langs denkt te komen, ik ga zo de stad in. Dan weet je dat.’

‘Ik kom niet langs.’

‘Nee, oké. Prima dan. Werk ze dan.’

‘Was het goed?’

‘Wat?’

‘De afspraak met Yort?’

‘Het was het meest verschrikkelijke gesprek dat ik ooit met hem gehad heb. Het was zo verschrikkelijk. Nog erger dan toen hij de relatie met me verbrak. Hij was zo koud en zo afstandelijk en hatelijk naar mij toe. Ik voel me zo gekwetst en ik kan niet stoppen met huilen. Hij heeft me huilend achtergelaten. Huilend.’

‘Klinkt kut.’

‘Klinkt kut? Godverdomme Naomi.’

‘Lieverd. Ik moet hangen...’

‘Niet hangen! Ik heb je nodig. Nu nodig.’

‘Schat, leg niet zo’n claim op me.’

‘Ja? Is dat wat ik doe bij mensen? Claim ik ze? Dat zei Yort ook namelijk. Dat is blijkbaar het enige wat ik kan. Mensen claimen. Verder ben ik niets waard. Gewoon een normaal meisje zonder vrienden en zonder relatie’, zei ik.

Het overviel me. Het gevoel dat ik er niet toe deed. Een leeg, hol, uitzichtloos gevoel.

‘Juliette’, zuchtte Naomi. ‘Ik ben wekenlang elke avond bij je geweest. We hebben het tienduizend keer over gehad dat je niet met Yort moet afspreken. Dit is wat je daarvan krijgt. Sorry dat ik het zeg hoor. En je spreekt gewoon met hem af. Waar hebben we zo lang over gepraat dan? Waarom vroeg je dan elke keer om mijn advies als je eigenlijk alleen maar je eigen gelijk wilde horen?’

‘Niet mijn eigen gelijk denk ik. Ik had gewoon een moment van zwakte. Mag ik?’

‘Je was juist zo sterk’, zei ze al gapend.

‘Ik neem al je adviezen serieus. Ik voelde me gewoon. Ik wilde gewoon graag mijn lenzenvloeistof terug. Daarom appte ik hem. Echt. Toen stelde hij voor om het langs te brengen.’

‘Ja? Lenzenvloeistof? Die had je zo graag nodig? Die kon je niet gewoon halen in de supermarkt?’

‘Weet je hoe duur die fles was?’

‘Juul. Je wilde hem zien. Je hebt hem gezien. Nu voel je je kut. Sorry voor dat. Ik kan je nu niet helpen. Niet vandaag.’

‘Ik ben blij dat ik het heb gedaan hoor’, zei ik. ‘Weet je wel. Hoe hij daar zat... Ik kon nu pas echt zien dat hij iemand anders was geworden. Niet meer de Yort die ik had. Kan je niet even langskomen? Ik heb je echt nodig nu.’

‘Je bent echt zo’n terriër die mijn broekspijpen maar niet loslaat. Je lijkt mijn ex wel.’

‘Zei je dit nou echt?’

‘Sorry hoor. Wilde je niet met een terriër vergelijken.’

‘Maar wel met je ex’, zei ik.

‘Dat was een grapje’, zei Naomi.

Naomi had ik nog nooit betrapt op een grapje.

‘Je weet hoe het zat toch met mijn ex?’, zei ze vervolgens. ‘Als ik binnen tien minuten niet terugappte nog een app en nog een en nog een. Hij wilde me elke avond zien. Hij wilde me elke avond masseren.’

‘Ik zou een moord doen voor zo’n man, echt.’

‘Ik ben ook nog gewoon ik Juul. Ik ben gewoon ik. Snap je?’

‘Nee. Eerlijk gezegd niet echt. Ik heb je nodig en je komt niet. Je zei laatst dat ik egoïstisch was of weet ik veel wat omdat ik je niet gebeld had na de begrafenis van je oma. Nu ben jij hier egoïstisch Naomi en je vergelijkt me met een hond en met je ex. Echt. Dit is niet oké.’

‘Rustig nou.’

‘Ik claim je niet. Ik heb je gewoon nodig. Nu. Meteen.’

‘Rustig Juul. Je claimt me niet. Ik snap je echt schat. Echt. Ik weet wie je bent. Niet huilen nou oké? Rustig maar. Niet huilen. Ik ben gewoon. Ik kom straks wel even langs dan. Dan heb ik een uur pauze. Dat kan ik wel regelen met een collega hier om even het ziekenhuis te verlaten. Rond 20.00 uur. Is dat goed?’

‘Nee hoor. Dan ben ik zelf de stad in denk ik.’

‘Oké.’

‘Ik ga me wel bezatten met al mijn vrienden denk ik. Ha! Welke vrienden.’

Ik had zo’n treurig leven…

‘Oké. Ik ga hangen nu’, zei Naomi.

‘Je laat me alleen de stad in gaan? Moet je niet zeggen dat ik voorzichtig moet doen of zo? Die stad is levensgevaarlijk gek.’

‘Ik snap je niet helemaal.’

‘Was maar een grapje hoor.’

‘Ik ga nu echt hangen Juul.’

‘Oké.’

‘Doei.’

‘Doei.’


Koop m'n boek Vrouwen die Charlie haten
Koop m'n blogbundel Digital love
Koop poster Nooit genoeg tijd
Laten we appen
Foto via @electraking


Lik me op Facebook
Achtervolg me op Instagram