‘Hé Floor’, zei ik.

De deur van haar kamer stond open. Ze zat in haar badjas op haar bank, te hangen, met een laptop op schoot.

Ik ging in de deuropening staan. Op de grens van privacy en openbaar.

‘Hé meid. Je ziet er beter uit. Echt’, zei ze.

‘Dankje.’

‘Daar zijn we huisgenoten voor, toch? Kom binnen. Ik heb net thee gezet. Wil je?’

‘Vind je dat echt geen probleem?’

‘Kom. Ga lekker zitten.’

Ze zette haar laptop op de grond, stond op en liep naar de waterkoker toe. Ze schonk twee mokken vol met water.

‘Ik heb net de kans op seks laten liggen, denk ik’, zei ik.

Ik nam plaats op haar bureaustoel.

‘Met wie?’

‘Jurjen. Gewoon. Een jongen die ik heb leren kennen. Hij gaat verhuizen naar Amsterdam en hij vroeg een soort van of ik zijn oude kamertje wilde zien. En hij zei dat hij alles had ingepakt behalve zijn bed en beddengoed. Knipoog, knipoog.’

‘Klinkt vaag.’

‘Hij zei eerder in het gesprek letterlijk dat hij met me wilde vrijen.’

‘Dat heeft nog nooit iemand tegen mij gezegd. Hier. Marokkaanse Thee.’

‘Dankje.’

Ze nam weer plaats op haar bank. Ze had niks onder haar ochtendjas aan. Ze zorgde zo slecht voor zichzelf af en toe.

‘Echt nog niemand heeft ooit tegen mij gezegd: ik wil met je vrijen. En de eerste die het zegt krijgt een klap in het gezicht.’

‘Ik had hem moeten slaan, ja!’

‘Ik houd wel van een non-verbale manier van elkaar verleiden. Het moet wel beetje spannend blijven, toch? En tegelijkertijd denk ik: ik heb nog maar zo weinig tijd over. Laten we het hier en nu doen, schat. Neem me. Hard. Per direct. Maar goed. Mannen vinden mij vaak te direct en te somber. Wat vinden mannen van jou?’

‘Je bedoelt Yort?’

‘Oh sorry. Hij is natuurlijk je so called “referentiekader”.’

‘Denk het.’

‘Waarom lig je nu niet bij hem in bed dan? Bij die Jurjen?’

‘Om Yort. Ik kan het gewoon niet. Hij zit in mijn hoofd. Mijn lichaam blokkeert.’

‘Meid. Luister. Deze woorden gaan pijn doen, maar je moet dit echt even horen. Ons leven schreeuwt erom dat we ons gelukkig, blij en perfect moeten voelen. Jij weet nu – sinds Yort – dat liefde niet alleen onzekerheid is, maar liefde gewoon een grote lijdensweg is met alleen maar verliezers. Je bent kapot gemaakt door je ex. Je bent verslagen. Je voelt je futloos, energieloos, onbegrepen, eenzaam, afgestompt, gekleineerd, minderwaardig. Een klein vertrapt miertje dat wordt overlopen door duizenden soortgenoten die wel gewoon doorgaan met takjes verzamelen. En goed dat je dit nu ervaart, want nu heeft het leven eindelijk haar ware gezicht laten zien aan jou. Dit is een van de belangrijkste inzichten die je dit leven kan krijgen.’

‘What doesn’t kill you, makes you stronger.’

‘Dat bedoel ik helemaal niet. Wat denk jij wat ik bedoel dan?’, vroeg Floor.

‘Dat mannen op het eind altijd teleurstellen?’

‘Nee gek. Dat we zoveel dingen aan het doen zijn, zodat we vergeten wat er echt aan de hand is. Het ware gezicht van het leven.’

‘Ik volg je niet.’

‘Dat we stervend zijn. Elke minuut weer komen we dichter bij ons lot. We zijn stervende mensen. We gaan dood. Jij. Ik. Yort. Die gozer met wie je geen seks hebt gehad. We zijn aan het sterven. Jij ervaart dat nu. Al die pijn door je ex is de dood. Sterven. Er bestaat geen mooiere gift in het leven dan kanker krijgen en dat overwinnen. Dan zie je pas echt de waarheid in wat belangrijk is en wat niet. Het helpt je leven beter te prioriteren.’

‘Belangrijk, ja.’

‘Je hebt echt geen idee wat ik je probeer te vertellen. Ik ga het maar voorzeggen. Yort is gewoon, vergeet hem. Hij is geweest. Hij wil je niet meer. Get over it. Je tijd is beperkt. Je leven is eindigend. Elke minuut die voorbij is gegaan, krijg je nooit meer terug. Nooit meer terug. Je kan je de komende tig duizend miljoen minuten druk maken om Yort. Of om deze jongen waarvan je niet de kamer wilde zien. Of je gaat gewoon iets doen wat je menselijk maakt. Wat je weer even laat vergeten dat we op een dag in een kist liggen en er mensen in de rouwzaal zitten die kijken naar het horloge en denken “hoe lang duurt deze dienst nog, want mijn tijd is zo beperkt.” Je tijd is beperkt!’

‘Dus ik had met Jurjen moeten slapen?’

‘Je let niet op. Je let niet op. Vergeet al die minuten die achter je liggen. Kijk naar wat komen gaat.’

‘Mag ik je wat persoonlijks vragen?’

‘Tuurlijk meid.’

‘Waarom slikte jij die honderden aspirines achter elkaar vorig jaar?’

‘Het was niet achter elkaar. Het was in een paar uur tijd.’

‘Waarom deed je dat?’

‘Omdat ik wilde dat het stopte.’

‘Wat? Je leven?’

‘M’n leven? Nee. Laat maar. Jij begrijpt dat soort dingen niet. Heb je je thee al op? Ik moet zo de deur uit.’

‘Sorry dat ik erover begon.’

‘Wat zei ik nou net. Vergeet alles wat achter je ligt.’


Nieuw boek uit • Digital love • Bestel het boek of e-book meteen >

Foto via @sinorox


Nieuw!

Volg me via WhatsApp. 1 op 1. Geen groepschat. Als ik wat geschreven heb, app ik je de link.

Doe dit en doe het goed:

  1. Voeg het nummer 06-44796441 toe aan je contactpersonenlijst
  2. Stuur vervolgens 'feest is AAN' met je voornaam naar mij
  3. Verwijder dit nummer nooit en te nimmer uit je adresboek. Anders ontvang je niks.

Als je er geen zin meer in hebt, app je me met de zin: 'Het is UIT'.